Μια υπέροχη εμπειρία.....

Σήμερα θέλω πολύ να γράψω... Να μοιραστώ μαζί σας την μοναδική εμπειρία του bazaar, που παρόλη την κούραση ήταν από τα ωραιότερα πράγματα που έχω κάνει στην ζωή μου και από τα πιο συγκινητικά... Από το πρωί της Παρασκευής που ξεκινήσαμε να στήνουμε μέχρι και χτες το βράδυ που έφυγα, γύρω στις 10.00 χαμογελάω σαν χάχας.. Γιατί δεν περίμενα ποτέ, παρόλη την έμφυτη αισιοδοξία μου πως τόσοι άνθρωποι θα μαζεύονταν με τόση διάθεση και τόση αποφασιστηκότητα για να οργανώσουν κάτι τόσο σημαντικό... Και δεν μιλάω για την επιτυχία του bazaar που είναι δεδομένη, ούτε για τα χρήματα που θα μαζευτούν που είναι απολύτως χρήσιμα και για απολύτως καλό σκοπό... Μιλάω για τα ίδια τα παιδιά των Δρόμων Ζωής, που συμμετείχαν, που βοήθησαν, που έτρεξαν και που εχτές το βράδυ, στο πάρτυ διασκέδασαν με την καρδιά τους, και χόρεψαν καταπληκτικά και γέμισαν την ψυχή μας από τον ενθουσιασμό, τα χαμόγελα και την αθωότητα τους... Για αυτό το χτεσινό πάρτυ και μόνο, θα ευγνωμωνώ πάντα την Τίνα που με έβαλε στον κόσμο της. Από τον οποίο χτες, βγήκα λίγο καλύτερη...
Βέβαια έμαθα και πολλά πράγματα για μένα και για τους άλλους αυτές τις μέρες... Όπως το ότι όλοι είμαστε γεμάτοι καλές προθέσεις αλλά στο τέλος ελάχιστοι είναι αυτοί που πραγματοποιούν τα όσα υπόσχονται... Απογοητεύτηκα από πολλά και δεν το κρύβω.. Από την μεγάλη εταιρία που μας έστειλε ένα κιβώτιο κρασιά όταν κάποιοι παραγωγοί έστειλαν 100 μπουκάλια, από μια φίλη που δεν μπήκε καν στον κόπο να στείλει τα πράγματα που είχε υποσχεθεί άσχετα από την φάση από την οποία περνάει η δική μας σχέση, από έναν εστιάτορα που ενώ θα μπορούσε προτίμησε να μην βοηθήσει, αλλά και απο μένα που δεν αντέχω πια την ταλαιπωρία και σήμερα, δεν θα είμαι εκεί...
Κουράστηκα πολύ, αν αυτό αποτελεί δικαιολογία, που δεν αποτελεί γιατί άλλοι κουράστηκαν και θα συνεχίζουν αν κουράζονται περισσότερο από μένα... Κουράστηκα πολύ και σήμερα θα προτιμήσω να μην βγω από το σπίτι μου και να απολαύσω την οικογένεια μου, το αναμμένο τζάκι και την ηρεμία του σπιτιού μου.. Φυσικά στην θέση μου θα είναι ένα σωρό άλλοι, πιο committed εθελοντές και του χρόνου θα ξέρω καλύτερα... Και ίσως, να είμαι πιο αποφασιστική και πιο συνεπής... Φέτος έκανα ότι καλύτερο μπορούσα και για αυτό το ελάχιστο που προφερα, μπορώ να σας το βεβαιώσω, η χαρά και η ικανοποίηση που πήρα, αναλογικά, ήταν απείρως μεγαλύτερες και πιο ουσιαστικές...
Σας αφήνω με μερικές φωτογραφίες από χτες τραβηγμένες με το κινητό μου οπότε συγχωρείστε το αποτέλεσμα, και με τα χαμόγελα των παιδιών των Δρόμων Ζωής χαραγμένα βαθιά μέσα στην ψυχή μου... Νομίζω πως ένα από τα καλύτερα χριστουγεννιάτικα δώρα αυτής της χρονιάς ήρθε νωρίς... Και ήταν υπέροχο... Μάτα, Κώστα, Τίνα, σας ευχαριστώ πολύ.... Για όλα....

Υ.Γ. Να συμπληρώσω και μια άλλη, πολύ ευχάριστη πτυχή αυτής της χτεσινής ιστορίας... Είμασταν πολλοί εκεί... Πολλοί bloggers εννοώ και πολύ χάρηκα που είδα αυτούς που ήδη ήξερα και που γνώρισα και κάποιους άλλους.. Όπως τον Dimitri(Όλα στα Κάρβουνα)-r, την Composition Doll, την Αλεπού, το Vatraxokoritso, τον Σπύρο Σεραφείμ, την Λεσπριτία, τον Μπαμπάκη, τον Radio Marconi, τον Tifoeus από το Ξενοδοχείο Ίρις, την Πάστα Φλώρα και φυσικά την Magica και τον Αθήναιο... Και αν κάποιους ξέχασα, να με συγχωρέσετε αλλά ξέρετε... Το Αλτσχαϊμερ ξεκινάει νωρίς....

Οι Δρόμοι Ζωής σας προσκαλούν

το Σάββατο 8 (10:00 π.μ. – 22:00 μ.μ.) και την Κυριακή 9 Δεκεμβρίου (10:00 π.μ. – 20:00 μ.μ.)

στο καθιερωμένο Χριστουγεννιάτικο Bazaar,

Περσεφόνης 49, 3^ος όροφος, δίπλα στο σταθμό του μετρό «Κεραμεικός».

Θα έχετε την ευκαιρία, μέσα σε μια γιορτινή ατμόσφαιρα γεμάτη εκπλήξεις,

να διαλέξετε Χριστουγεννιάτικα δώρα και στολίδια, σπιτικά γλυκά και λιχουδιές,

όλα φτιαγμένα με μεράκι και αγάπη.

Το Σάββατο 8 Δεκεμβρίου μετά τις 8:00 στα πλαίσια του Bazaar, θα κάνουμε και το Χριστουγεννιάτικο πάρτυ μας.

Σας περιμένουμε,

Υποστήριξη κοινωνικά αποκλεισμένων

παιδιών και οικογενειών

Γαργηττίων 12, Γκάζι

118.54 ΑΘΗΝΑ

Τηλ. : 210 3474218

url : http://www.dromoi-zois.gr

Η μάχη της Λυδίας...

Επέστρεψα σπίτι και κάθισα να χαζέψω λίγο στα blogs.. Πέρασα από την Φάβα και έμεινα εκεί... Υπάρχουν στιγμές στην ζωή μας που συνειδητοποιούμε με τον δύσκολο τρόπο πόσο μακριά νυχτωμένοι είμαστε... Σας γράφω για τον τσακωμό μου με την κολητή μου, για τις δουλειές και για τα βράδια μου, μεγάλο πράγμα, και λίγο πιο μακριά ένα παιδάκι και οι γονείς του παλεύουν με τον καρκίνο...
Διάβασα το blog της Λυδίας μονορούφι, και σταμάτησα να κλαίω πριν από λίγο. Και ευχαρίστησα τον Θεό που το παιδί μου είναι γερό και καλά, και που τα προβλήματα μου σήμερα είναι αυτά που είναι... Ανόητα και τιποτένια... Υπάρχουν άνθρωποι γύρω μας που παλεύουν μάχες άνισες και άδικες και τρομακτικές και που παρόλα αυτά καταφέρνουν να στέκονται στα πόδια τους και να στηρίζουν τον ευατό τους και τους δικούς τους ανθρώπους, και ταυτόχρονα να δίνουν μαθήματα αξιοπρέπειας και δύναμης σε όποιον τους γνωρίσει, έστω και διαδικτυακά... Η Λυδία και οι γονείς της, η Ζωή και ο Τάσος, είναι τέτοιου είδους άνθρωποι. Και νοιώθω πολύ τυχερή που βρέθηκα έστω και κατά τύχη να διαβάζω τις σελίδες του δικού τους, δύσκολου ημερολογίου. Και ξαφνικά δεν έχω τίποτε άλλο να γράψω, γιατί ξέρω καλά πως στην ουσία, δεν έχω τίποτα να πω πιο σημαντικό.. Μόνο να τους ευχηθώ δύναμη και κουράγιο και να τους διαβεβαιώσω πως στις ευχές και τις ελπίδες τόσων ανθρώπων που συμπάσχουν μαζί τους προσθέτω από εδώ και μπρός και τις δικές μου... Γι' αυτό το παιδάκι που δεν το ξέρω αλλά θα μπορούσε να είναι το παιδάκι του καθενός μας... Να τα καταφέρει.. Να νικήσει... Και να προχωρήσει μπροστα....
Αυτό το ποστ πρέπει να το διαβάσουν όσοι περισσότεροι γίνεται... Η μάχη αυτή της Λυδίας χρειάζεται συμπαραστάτες και ενέργεια μεγάλη... Από Δευτέρα λοιπόν τα υπόλοιπα, τα ασήμαντα και τα μικρά... Οι επόμενες μέρες είναι αφιερωμένες σε αυτό το γενναίο, δυνατό, καταπληκτικό παιδί... Εξαιρετικά....

Δρόμοι Ζωής...

Σήμερα το απόγευμα (Τετάρτη 19 Σεπτεμβρίου δηλαδή μια που το post έχει ανέβει με χτεσινή ημερομηνία) στις 7 θα είμαι και εγώ στο Γκάζι, στο κέντρο επικοινωνίας των Δρόμων Ζωής… Θα δηλώσω συμμετοχή στην προετοιμασία για το bazaar που θα γίνει στις 8 και 9 Δεκεμβρίου, στην Τεχνόπολη, για να μαζευτούν χρήματα και να βοηθηθούν οι εκατοντάδες πρόσφυγες που ζουν στην χώρα μας γύρω από την περιοχή του Κεραμεικού… Και θα σας πρότεινα να το σκεφτείτε πολύ σοβαρά και να έρθετε και εσείς… Νομίζω, ή μάλλον είμαι σίγουρη, πως πολιτισμός και ευζωία, σε μεγάλο βαθμό, είναι το να μαθαίνουμε να συνυπάρχουμε με τους ξένους που ζουν στον τόπο μας ειρηνικά και αγαπημένα, και το να τους βοηθάμε να εγκατασταθούν, να εγκλιματιστούν και να ορθοποδήσουν… Σαν λαός που μετράει πολλούς μετανάστες σε όλον τον κόσμο, θα έπρεπε να καταλαβαίνουμε το πόσο δύσκολο είναι για αυτούς τους ανθρώπους να πάρουν την απόφαση να βρεθούν σε έναν ξένο τόπο, χωρίς να μιλάνε την γλώσσα, χωρίς να έχουν σίγουρη δουλειά, χωρίς ασφάλεια, και χωρίς υποδομή… Και με την καχυποψία και τον ρατσισμό να κάνει τα δύσκολα δυσκολότερα… Γι’ αυτό, αλλά και για πολλούς άλλους, πιο προσωπικούς μου λόγους, θεωρώ πως έχω υποχρέωση να είμαι εκεί… Και πως το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε, όλοι εμείς που ζούμε ευτυχείς και ασφαλείς στα σπίτια μας, με τους ανθρώπους που αγαπάμε γύρω μας και με τις δουλειές και τις ανέσεις μας, είναι να δώσουμε ότι περισσότερο μπορούμε, σε χρόνο, σε ενέργεια αλλά και σε είδος για εκείνους που έχουν ανάγκη…. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα co- bloggers που έχουν ήδη ευαισθητοποιηθεί, όπως η Composition Doll που διδάσκει τις Κυριακές σε παιδάκια αλλοδαπών στον Πειραιά ή η Magica de Spell που θα σας ενημερώσει για το bazaar και για το όλο project…

Εγώ μέσα σε ένα απόγευμα, έπεισα την Μάρθα να προσφέρει κουραμπιέδες από το μαγαζί της, την Μαρία να δώσει κάποια από τα κοσμήματα που φτιάχνει και την Ρούλα να εργαστεί όπου χρειαστεί, όπως άλλωστε θα κάνω και εγώ… Με τρία μόνο τηλεφωνήματα… Η καλή διάθεση υπάρχει από όλους… Το μόνο που χρειάζεται είναι να αποφασίσουμε όλοι να βάλουμε τον δικό μας, προσωπικό χρόνο και την δική μας, θετική ενέργεια… Ελπίζω λοιπόν το απόγευμα να μαζευτούμε πολλοί… Όσο περισσότεροι, τόσο το καλύτερο… Be there guys… Είναι πραγματικά για καλό σκοπό……

Υ.Γ. Το κέντρο επικοινωνίας των ΔρόμωνΖωής, για όποιον ενδιαφέρεται, είναι στην οδό Γαργηττίων 12 στο Γκάζι, πάρα πολύ κοντά στο σταθμό του Μετρό ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ.

Αυτή είναι η Ελλάδα μας....

Μωρέ, θα το γράψω έτσι όπως το νοιώθω και ας με παρεξηγήσετε... Είμαστε ωραίος, μεγάλος λαός τελικά... Παρακολουθώ τον τηλεμαραθώνιο από τις 9, και πέρα από το ότι μέχρι τώρα έχουν συγκεντρωθεί πάνω από 4.000.000 ευρώ, η αντιμετώπιση του κόσμου είναι μαγική... Ζήτησε πριν από λίγο ένα παιδάκι από ένα χωριό της Ηλείας χυλοπίτες και ένα ποδήλατο και μισή ώρα αργότερα είχαν μαζευτεί προσφορές για 250 ποδήλατα και ούτε ξέρω πόσα κιλά χυλοπίτες... Αυτή είναι η Ελλάδα... Η Ελλάδα μας... Με τις γιαγιάδες που κλαίνε για τις καμμένες εκκλησίες των χωριών τους και όχι για τα καμμένα σπίτια τους, με τους ανθρώπους που ξαναχτίζουν την ζωή τους στα χωριά τους και αρνούνται να έρθουν στην πόλη - εξόριστοι στην ίδια τους την χώρα- με τον Τομ Χάνκς και την ελλληνικής καταγωγής κυρία του να προσφέρουν 100.000 ευρώ live από την Σκιάθο, με την Ελένη Μενεγάκη να προσπαθεί να κρατήσει τα δάκρυα της στο studio ακούγοντας μια γυναίκα να εξιστορεί πως γέννησε την ώρα της μεγάλης καταστροφής (ένα μήνα νωρίτερα από τον φόβο της) και πως κατάφεραν μαζί με τον άντρα της να φτάσουν στο μαιευτήριο του Πύργου με τα δέντρα να πέφτουν στους δρόμους και τα λάστιχα του αυτοκινήτου τους να έχουν πάρει σχεδόν φωτιά... Με τον Κακλαμάνη να φυτεύει δέντρα σε οικόπεδα που διεκδικούνται και να ανταλάσει μηνύσεις με εκείνους που τα διεκδικούν, με εθελοντές τους Ερυθρού Σταυρού να βοηθούν τους πυρόπληκτους που δεν ξέρουν γράμματα να συμπληρώσουν τις αιτήσεις για την οικονομική βοήθεια έξω από τις τράπεζες, με έναν απολαυστικό Λαζόπουλο να λέει εχτές όλα όσα θα θέλαμε να πούμε όλοι μας αλλά δεν έχουμε τον τρόπο, με τους πολύ πλούσιους και τους πολύ φτωχούς να βοηθούν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, και εννοώ με αγάπη και διάθεση, με παιδάκια να σπάνε τους κουπαράδες τους και με μεροκαματιάρηδες να προσφέρουν το υστέρημα τους, με αρώστους να στέλνουν προσφορές μέσα από θαλάμους νοσοκομείων...
Και με τους άλλους φυσικά, για να μην ξεχνιόμαστε, εκείνους που έσπευσαν να πάρουν τα επιδόματα από τις τράπεζες χωρίς να τα δικαιούνται και τώρα τα επιστρέφουν για να μην πάνε μέσα, με την επίσημη εκκλησία να προσφέρει 500.000 ευρώ και να μην ντρέπεται - ευτυχώς που υπάρχουν κάτι πραγματικοί παπάδες που όταν χρειάστηκε πέταξαν τα ράσα και άρπαξαν τους κουβάδες και έσωσαν και τα χωριά τους και την εικόνα του κλήρου- , με τους πολιτικούς να ανησυχούν για την εικόνα τους και να μετράνε ψήφους, με τα σκάνδαλα των χρηματιστηρίων και των ομολόγων, με τους δημοσιογράφους που εκτινάσουν τηλεθεάσεις εκμεταλευόμενοι τον πόνο του διπλανού...
Αυτή είναι η Ελλάδα μας... Με το άσπρο και το μαύρο της, με το καλό και το κακό της, με την λεβεντιά της και την γυφτειά της, με το μεγαλείο της και την ξεφτίλα της... Αντάμα... Σαν ταινία του Αλμοδοβάρ είναι η πατρίδα μας, όμως κάθε φορά που διαβάζω μια προσφορά 5 ευρώ να περνάει στο κρόουλ κάτω από την οθόνη, από ένα παιδάκι, από έναν "ανώνυμο" Έλληνα, από μια ψυχή που ενδιαφέρεται, κάθε φορά που συνειδητοποιώ πως στην ανάγκη θα γινόμαστε πάντα μια γροθιά, ότι και αν έχει προηγηθεί και ότι και αν πρόκειται να ακολουθήσει, κάθε τέτοια φορά σαν προχτές και σαν σήμερα, δεν θα ήθελα να ζούσα πουθενά αλλού... Σε καμιά Ελβετία, σε κανένα Λονδίνο, σε καμιά Νέα Υόρκη... Καληνύχτα και καλημέρα σας....


Υ.Γ. Μισή ώρα αργότερα, όσο μου χρειάστηκε να γράψω και να ανεβάσω αυτό το post κάποιες μεγάλες προσφορές επωνύμων είχαν ανεβάσει το ποσό στα 11.000.000 ευρώ... Να το ξαναπώ λοιπόν... Αυτή είναι η Ελλάδα μας.... Χίλια μπράβο....

Υ.Γ.2 (10.30 το πρωί) Εχτές το βράδυ "έφυγαν" ο Λουτσιάνο Παβαρότι και ο δικός μας Νίκος Νικολαϊδης . Είχα την τύχη, πολλά χρόνια πριν, να γνωρίσω τον δημιουργό της "Γλυκειάς Συμμορίας" και έχω στο μυαλό μου ακόμα, πολύ έντονη, την εικόνα ενός ανθρώπου δύσκολου αλλά βαθιά γοητευτικού, με χιούμορ δηλητηριώδες, με ταλέντο που ακτινοβολούσε και με αυτόν τον υποβόσκοντα σνομπισμό των ανθρώπων που ξέρουν καλά ποιοί είναι και δεν έχουν ανάγκη την αποδοχή των άλλων... Καλό ταξίδι και στους δύο....

I will say it loud, I 'm a blogger and I 'm proud!!!

Σήμερα αισθάνθηκα περήφανη που ανήκω στους έλληνες bloggers... Η εικόνα μας, η παρουσία μας και κυρίως η σιωπή μας, μίλησαν δυνατότερα από ποτέ.... Σχεδόν ούρλιαξαν... Δεν θα κρίνω τα αποτελέσματα, αν υπάρχουν, τι θα συμβεί στο μέλλον, αν όλα αυτά έχουν ένα νόημα και ποιό... Σημασία έχει πως μαζεύτηκαν σήμερα στην πλατεία Συντάγματος πάνω από 5.000 άνθρωποι, και στάθηκαν εκεί, μαζί, σιωπηλοί και μαυροντυμένοι, ενωμένοι, για έναν κοινό σκοπό, για μια κοινή ιδέα.. Για ένα κοινό μήνυμα... Σας ευχαριστώ πολύ, όλους....Για την συγκίνηση, για την υπερηφάνεια , για την ελπίδα....Και για το πολύτιμο μάθημα.... Στο τέλος νικάει πάντα η ζωή!!!!

Υ.Γ. Δεν θα σταθώ στους ανεγκέφαλους που προσπάθησαν για μια ακόμα φορά να αμαυρώσουν την προσπάθεια των υπολοίπων για μια πολιτισμένη και "αναίμακτη" διαμαρτυρία... Ανθρωπάρια θα υπάρχουν πάντα... Όμως ότι κι αν κάνουν, το ποτάμι πίσω δεν γυρνά.... Το μέλλον δεν μπορεί να είναι, και δεν θα είναι, κατευθυνόμενο....

Be there...

ΚΥΡΙΑΚΗ 8 ΙΟΥΛΙΟΥ 2007, 19:00

“ΟΛΟΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗ ΒΟΥΛΗ.
ΑΠΑΙΤΗΣΕ ΤΗΝ ΑΝΑΔΑΣΩΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΜΕΝΩΝ ΕΚΤΑΣΕΩΝ ΜΑΚΡΥΑ ΑΠΟ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΕΣ.
ΑΠΑΙΤΗΣΕ ΔΡΑΣΗ ΤΩΡΑ.
ΜΗ ΜΕΙΝΕΙΣ ΑΠΡΑΓΟΣ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ.
ΠΡΟΩΘΗΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ ΜΠΟΡΕΙΣ ΚΑΙ ΚΑΤΕΒΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΣΤΗΝ ΠΙΟ ΜΑΖΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ”
Ραντεβού εκεί...

Όποιος είναι σήμερα Αθήνα, πρέπει να είναι εκεί...

Για την Αμαλία...

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.


Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ
* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ
* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ
* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.
* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ



ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ


ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").



ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Καληνύχτα Αμαλία...

Το έμαθα σήμερα το πρωί, από τον Δημήτρη.... Η Αμαλία Καλυβινού έχασε την μάχη με τον θάνατο... Μια μάχη που την παλεψε μέχρι τέλους, παλικαρίσια... Δεν ξέρω αν υπάρχει ζωή μετά θάνατον, αν ξαναγυρνάμε πίσω ή αν όλα τελειώνουν εδώ... Αυτό που ξέρω είναι πως αν υπάρχουν άνθρωποι που δικαιούνται μια δεύτερη ευκαιρία, στην ευτυχία, στο γέλιο, στην χαρά, στον έρωτα, στην ζωή, η Αμαλία είναι σίγουρα ένας από αυτούς... Είναι λίγα τα λόγια , μικρά και περιττά σε τέτοιες περιστάσεις... Γι' αυτό, απλά , από μένα, μια καληνύχτα.. Σε ένα γενναίο κορίτσι που μας έδωσε μάθημα ζωής και μας ένωσε σε μια μάχη που χάθηκε, δυστυχώς, αλλά που στο όνομα της οφείλουμε όλοι να κερδίσουμε τον πόλεμο.. Ενάντια στην αδιαφορία, στην κοροϊδια και στην ανευθυνότητα...

FIND ALEX!!!!!

Άλλα πράγματα σκόπευα να γράψω σήμερα, όμως τα πραγματικά σοβάρα έχουν - ευτυχώς- την δύναμη να μας αλλάζουν τα σχέδια και τα πλάνα... Την υπόθεση της εξαφάνισης του Άλεξ την γνωρίζετε φαντάζομαι όλοι... Καμιά φορά προσπαθώ να φανταστώ πως νοιώθει αυτή η μάνα τόσους μήνες μετά, χωρίς να μπορεί όχι να βρει, αλλά ούτε καν να καταλάβει τι συνέβη στο παιδί της, αλλά για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, η ιδέα και μόνο πως θα μπορούσε κάτι τέτοια να συμεί στο δικό μου παιδί με κάνει να παγώνω στην κυριολεξία.. Και να σπεύδω να σκεφτώ κάτι άλλο... Εγωιστικό? Σκληρό? Ανεύθυνο? Ίσως... Πάντως ειλικρινές αν αυτό σημαίνει κάτι... Όπως και να 'χει, είτε το σκεφτόμαστε είτε όχι , είτε μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε έστω και σαν ιδέα είτε όχι, οι άνθρωποι αυτοί, η Νατέλα και ο Δημήτρης, ανεβαίνουν μήνες τώρα τον δικό τους Γολγοθά... Και μερικές μέρες πριν αποφάσισαν να ανοίξουν το δικό τους blog και να ζητήσουν από έμας, τους φίλους της τεχνολογίας και των on line "αναζητήσεων" να τους βοηθήσουμε να βρούν τις απαντήσεις στα ερωτήματα που τους στοιχειώνουν...
Ένα παιδάκι, ένα παιδάκι σαν το δικό μου, σαν το δικό σας, χάθηκε έτσι ξαφνικά και ένα ολόκληρο σύστημα, ένα ολόκληρο κράτος μοιάζει ανίκανο και ίσως και απρόθυμο να αποκαλύψει τι του συνέβη... Και υποθέσεις σαν αυτή είμαι σίγουρη ότι κάνουν όσους από εμάς είμαστε γονείς να κοιμόμαστε πιο ανήσυχα τα βράδια .... Αν μπορούμε λοιπόν να κάνουμε κάτι, έστω και αν αυτό είναι το απλούστατο, το να επικοινωνήσουμε δηλαδή την διεύθυνση του FIND ALEX blog σε όσο περισσότερο κόσμο μπορούμε , πιστεύω ότι είναι υποχρέωση μας να το κάνουμε... Καθήκον μας μάλλον... Για όλους εμάς που η blogoσφαιρα χρησίμεψε για να πούμε τα δικά μας, για να αναλύσουμε τα υπαρξιακά μας, να διαφημήσουμε τις δουλειές ή τα ταλέντα μας, για να γνωριστούμε, να τσακωθούμε, να γίνουμε φίλοι ή να γκομενίσουμε, είναι χρέος τιμής να βοηθήσουμε αυτούς τους ανθρώπους να ανακαλύψουν τι συνέβη στο παιδί τους...
Είναι η δεύτερη φορά αυτή μέσα σε μερικές μέρες - η πρώτη ήταν η περίπτωση της Αμαλίας- που συνειδητοποιώ πως αυτό που ξεκίνησε σαν παιχνιδάκι για μεγάλα παιδιά μπορεί τελικά να καταλήξει σε κάτι πιο μεγάλο, πιο ουσιαστικό και πιο χρήσιμο... Έχουμε δύναμη στα χέρια μας... Την δύναμη της διασποράς πληροφοριών... Ας την χρησιμοποιήσουμε λοιπόν όσο καλύτερα γίνεται.... Ας βοηθήσουμε να βρεθεί τι απέγινε ο Alex... Ή έστω να βρεθούν κάποιες απαντήσεις...

Malpractice

Μερικές φορές η ζωή μας δίνει ένα γερό χαστούκι για να ξυπνήσουμε... Διάβασα μόλις το blog της Αμαλίας Καλυβινού... Το διάβασα μονορούφι και συνειδητοποίησα πως καμιά φορά ξεχνάμε τα αυτονόητα... Πως είμαστε πολύ τυχεροί που είμαστε καλά... Που είναι καλά τα παιδιά μας πρώτα απ' όλα- τα παιδιά όλου του κόσμου- , οι άνθρωποι μας, οι φίλοι μας... Ακόμα και οι εχθροί μας...

Η ιστορία της Αμαλίας με έκανε να νοιώσω έναν κόμπο στον λαιμό... Όχι για την ίδια που είναι παληκάρι και που παλεύει εκεί που πολλοί από μας θα είχαμε σταματήσει από καιρό... Για την ζωή που καμιά φορά γίνεται ανεξήγητα άδικη... Και για όλους εμάς που πολύ συχνά γινόμαστε ανεξήγητα κυνικοί και αδιάφοροι... Και έτσι ξαφνικά, οι Σκούφοι και όλα τα σχετικά μου φάνηκαν πολύ χλωμά...Και πολύ λίγα....

Κάντε μια βόλτα στο :

http://fakellaki.blogspot.com
και θα καταλάβετε απολύτως τι εννοώ....