tag:blogger.com,1999:blog-22737635974653545022012-01-24T18:40:25.425+02:00Μου αρέσει να κρατάω κάτι σαν ημερολόγιο on line... Το δοκίμασα καιρό τώρα και το βρίσκω,κατά κάποιο τρόπο, ψυχοθεραπευτικό...Αφήστε που έτσι γλυτώνω τα λεφτά του Χοϊμέ και αγοράζω τσάντες...fevisnoreply@blogger.comBlogger4031100tag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-50006554379025570882008-12-07T23:05:00.001+02:002008-12-07T23:34:26.765+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/STw_EBUENJI/AAAAAAAABU0/byUfqNVEMo4/s1600-h/untitled.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/STw_EBUENJI/AAAAAAAABU0/byUfqNVEMo4/s400/untitled.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5277162201676002450" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Νοιώθω μουδιασμένη... Αυτό το παιδάκι που έφυγε τόσο άδικα και τόσο παράλογα χτες το βράδυ θα μπορούσε να ήταν το δικό μου παιδί... Το δικό σας... Το παιδί του καθενός και όλων μας... Σε μια πόλη που όσο πάει και αγριεύει, σε μια χώρα που έτρωγε πάντα τα παιδιά της αλλά τελευταία μοιάζει να απολαμβάνει την ανθρωποφαγία more than ever, σε εποχές που κανείς δεν φανταζόταν ότι θα έρχονταν, αφήνουμε τα παιδιά μας να κυκλοφορούν εκεί έξω γιατί δεν μπορούμε να τα κλείσουμε στην γυάλα και έχουμε την ελπίδα πως θα γυρίσουν πίσω στα σπίτια τους γερά και ασφαλή... Πως οι αρχές, το κράτος, οι συνάνθρωποι μας θα τα προστατέψουν... Χαζή ελπίδα όπως φαίνεται...<br />Δεν θέλω να φανταστώ πως νιώθει σήμερα αυτή η μάνα... Πως θα κοιμάται τα βράδια και πως θα ξυπνάει τα πρωινά όλης της υπόλοιπης ζωής της... (Ποιας υπόλοιπης ζωής της???) Δεν αντέχω καν να το σκεφτώ... Ο Θεός να προστατεύει τα παιδιά μας.. Τα παιδιά όλου του κόσμου... Από όλον αυτόν τον απόλυτο παραλογισμό που βιώνουμε τον τελευταίο καιρό, από όλη αυτή την απόλυτη έλλειψη όχι ηθικής ή συναίσθησης, αλλά τσίπας και φιλότιμου... Πόσο πιο κάτω πάει πια αυτός ο πάτος? Πόσο πιο βαθιά πρέπει να χωθούμε μέσα στην αηδία , τον φόβο και την φρίκη για να έρθει το ξημέρωμα? Πόσα νέα παιδιά πρέπει να θυσιαστούν στον παραλογισμό και στα συμφέροντα και στην τρέλα καιρών και ανθρώπων για να φτάσει όλη αυτή η ιστορία σε ένα τέλος? Το καλοκαίρι ήταν ο Doujon... Εχτές ήταν ο Αλέξης... Αύριο?<br />Νοιώθω μουδιασμένη... Με πείραξε πολύ αυτή η ιστορία, την ένοιωσα βαθιά μέσα στο πετσί μου, ίσως γιατί για άλλη μια φορά συνέβη πολύ κοντά μου... Σχεδόν δίπλα μου... Είναι αυτές οι στιγμές, οι άδικες, οι τρομακτικές, οι απαίσιες, που μας κάνουν να πεταχτούμε από την νιρβάνα της μικρής μας καθημερινότητας με τον πιο βίαιο αλλά ταυτόχρονα με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο... Αυτή η χρονιά να φύγει και να μην ξανάρθει... Να ξεχαστεί αλλά ταυτόχρονα να μείνει χαραγμένη για πάντα στο μυαλό και στην ψυχή μας για να μας θυμίζει πόσο βαρύ είναι το τίμημα της αλαζονείας, της ασυδοσίας και της αδιαφορίας των "ισχυρών" σε κάθε επίπεδο και σε κάθε έκφανση της ζωής και της καθημερινότητας μας.. Και κυρίως να μας θυμίζει αυτά τα δυο παιδιά που χάθηκαν τόσο άδικα, τόσο νωρίς, για το απολύτως τίποτα...<br />Είμαι μουδιασμένη... Αυτό το παιδί με το μαύρο φούτερ και τα ανακατωμένα μαλλιά που πήγε με την παρέα του μια βόλτα στα Εξάρχεια μετά από έναν αγώνα πόλο στην Γλυφάδα, αυτό το παιδί που μόλις δυο μέρες πριν χαμογελούσε και αντιμετώπιζε την ζωή με την ευτυχισμένη σιγουριά των 16 χρόνων του, θα μπορούσε να είναι το δικό μου παιδί... Το δικό σας... Το παιδί όλων μας...<br />Και αυτή η μάνα που δεν ξέρω πως και από που θα κρατηθεί τις μέρες που θα έρθουν, θα μπορούσα να είμαι εγώ... Εσείς.. Όλες μας...<br />Να είναι αυτό λοιπόν το τελευταίο ποστ αυτού του ροζ blog... Αφιερωμένο εξαιρετικά στον Αλέξη... Που έφυγε νωρίς και άδικα και που ότι και να γίνει στο μέλλον, όση δικαιοσύνη και να αποδοθεί, δεν θα αλλάξει τίποτα απολύτως ούτε για εκείνον, ούτε και για τους δικούς του... Και ξέρετε κάτι? Θα έπρεπε να μην αλλάξει τίποτα ούτε και για μας... Καληνύχτα σας....<br /><br />Υ.Γ. Καλώς ή κακώς, κακώς μάλλον, δεν έχω υπάρξει πολιτικοποιημένη στην ζωή μου, πόσο μάλλον υποστηρίκτρια του ενός ή του άλλου κόμματος.. Όμως η παράταξη που μας κυβερνά με αυτόν τον απολύτως παράλογο, ανεύθυνο, τρομακτικό, ασύδοτο, ηλίθιο, αδιάφορο, σκανδαλώδη και ανέντιμο τρόπο και που έχει διαλύσει τα πάντα πια, πρέπει να πάει σπίτι της... Τώρα... Δεν ξέρω αν αυτοί που θα έρθουν θα είναι καλύτεροι, όμως και λογικά αν το πάρουμε, όποιοι και αν είναι, τι χειρότερο μπορούν να κάνουν? Νομίζω τίποτα.. Έχουμε πιάσει τον απόλυτο πάτο.. Τελεία και παύλα...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-5000655437902557088?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-34113900501036720522008-12-06T21:22:00.005+02:002008-12-07T02:45:13.037+02:00<meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 11"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 11"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5Cuser%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Comic Sans MS"; panose-1:3 15 7 2 3 3 2 2 2 4; mso-font-charset:161; mso-generic-font-family:script; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:647 0 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:14.0pt; font-family:"Comic Sans MS"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; color:#993366;} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; color: rgb(255, 153, 255);">Λίγο πριν τελειώσει αυτή η χρονιά, που εμένα προσωπικά μου επιφύλαξε εκπλήξεις αναπάντεχες και μεγάλες - κυρίως ευχάριστες - αλλαγές, το blog αυτό κλείνει οριστικά... Σε όλους τους κύκλους της ζωής μου, σε όλα όσα με πήγαν με τον εύκολο ή τον δύσκολο τρόπο παρακάτω, ας προστεθεί και αυτό... Τους απολογισμούς του blogging τους έχω κάνει αρκετές φορές, ας μην επαναληφθώ λοιπόν... Τίποτα δεν έχει αλλάξει σήμερα, οι φίλοι που έγιναν και οι χαρά που ξεπήδησε μέσα από εδώ παραμένει, όπως παραμένουν και η ευχαρίστηση της καθημερινότητας που μοιραστήκαμε και η ενέργεια που ανταλλάξαμε, και οι στιγμές... Άλλωστε αυτή την φορά ο αποχαιρετισμός δεν περιέχει οριστικό αντίο...</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; color: rgb(255, 153, 255);">Θα επανέλθω σύντομα, μετά την μετακόμιση και αφού οργανώσω λίγο το καινούριο σπίτι αλλά και την - κατά κάποιο τρόπο- καινούρια μου ζωή με κάτι διαφορετικό αλλά ελπίζω εξ' ίσου ενδιαφέρον... Και πάντα ροζ... Ίσως μάλιστα, με την ενέργεια όλων των χαρούμενων πραγμάτων που μου έφερε η ζωή τώρα τελευταία, πιο ροζ από ποτέ... Μέχρι τότε θα εξακολουθήσω να σας διαβάζω, θα εξακολουθήσω να σας σχολιάζω όταν βρίσκω λίγο χρόνο μέσα στο ατελείωτο τρέξιμο που με περιμένει και κυρίως, θα εξακολουθήσω να νοιώθω μέρος αυτής της διαδικτυακής παρέας που με αγκάλιασε τόσο ζεστά...</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; color: rgb(255, 153, 255);">Δεν εύχομαι χρόνια πολλά, θα τα πούμε όταν έρθουν οι μέρες των γιορτών... Να περνάτε καλά, να χαμογελάτε, να είστε όσο μπορείτε πιο αληθινοί και πιο διάφανοι με τον εαυτό σας (κυρίως) και με τους άλλους, και να θυμάστε πως τα καλύτερα είναι αυτά που θα έρθουν!!!! Φιλιά πολλά, ευχαριστώ πολύ για όλα και see you soon...</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <br /> <br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 153, 255);">Υ.Γ. Οκ... Να το διευκρινίσω γιατί μάλλον δεν το διατύπωσα σωστά... Δεν φεύγω... Μόλις οργανωθώ λιγάκι με τα του σπιτιού θα ανοίξω καινούριο blog.. Διαφορετικού περιεχομένου για να αλλάζουμε λίγο και να μην βαλτώνουμε αλλά... δικό μου.. Και θα βάλω και το link για να ξέρετε που θα με βρείτε... Σιγά μην σας άφηνα... Φιλιά...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-3411390050103672052?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-49056168450422798682008-12-01T09:53:00.000+02:002008-12-01T11:02:59.951+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/STOn0afwpuI/AAAAAAAABUs/C6If0cakIRo/s1600-h/DSC00135.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/STOn0afwpuI/AAAAAAAABUs/C6If0cakIRo/s400/DSC00135.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5274744107488552674" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Άλλες χρονιές τέτοιες μέρες έκανα σχέδια στολισμών... Περίμενα να έρθουν τα δέντρα για να διαλέξω το μεγαλύτερο που χωράει το σαλόνι μου, να πάω στον Προμπονά για λαμπάκια, να κατεβάσω τα στολίδια από το πατάρι, να γεμίσει το σπίτι χριστουγεννιάτικες μουσικές, και κουραμπιέδες, και μελομακάρονα, να ετοιμάσουμε την λίστα για το Pre Christmas party μας, να οργανώσουμε τα ρεβεγιόν.... Οι μέρες μου από εδώ και στο εξής θα περνούσαν σε τόνο ανυπόμονο, σε μια χαρούμενη αντίστροφη μέτρηση για την πιο αγαπημένη μου γιορτή του χρόνου...<br />Φέτος ο Δεκέμβρης θα περάσει αλλιώτικα... Θα γίνουν και αυτά, το στόλισμα, και τα λαμπάκια, και οι μουσικές και οι λιχουδιές, θα οργανωθούν και τα ρεβεγιόν, θα γίνουν όλα εκτός από το Pre Christmas που δεν προλαβαίνω ούτε καν να το σκεφτώ, όχι να το διοργανώσω, όμως οι μέρες μου μετράνε αντίστροφα για άλλο λόγο.... Βλέπετε, ο φετινός Δεκέμβρης είναι μήνας αλλαγών... Μήνας ορόσημο θα έλεγα, που νομίζω πως θα τον θυμάμαι και θα τον αναφέρω για αρκετά χρόνια μετά.. Κυρίως γιατί φέτος μέσα στον μήνα κλείνουν κάποιοι κύκλοι... Και ευτυχώς, ανοίγουν κάποιοι άλλοι.... Κατ' αρχάς, για μας κλείνει φέτος οριστικά ο κύκλος της Μυκόνου. Τουλάχιστον όπως τον είχαμε συνηθίσει τόσα χρόνια... Αφήνουμε το σπίτι που ετοιμάσαμε με τόσο ενθουσιασμό το καλοκαίρι που πέρασε, μαζεύουμε τα πράγματα μας και από εδώ και στο εξής θα επισκεπτόμαστε το νησάκι σαν τουρίστες και όχι σαν "μόνιμοι κάτοικοι".... Δεν σας κρύβω πως δεν ήταν εύκολη απόφαση... Όμως έπρεπε να παρθεί και μάλιστα τώρα, που είναι νωρίς... Η Μύκονος δυστυχώς ή ευτυχώς, χρόνια τώρα, μας κοστίζει πολλά χρήματα... Που βέβαια, μέχρι το περασμένο καλοκαίρι μας τα έδινε πίσω απλόχερα... Σε στιγμές - στο νησί έχουμε ζήσει τις καλύτερες μας, από τον γάμο μας μέχρι τα ωραιότερα γλέντια σε αγαπημένα μαγαζιά με αγαπημένους φίλους-, σε δουλειές που ευτυχώς θα συνεχίσουν να υφίστανται, σε ανθρώπους που ξεκίνησαν από απλές γνωριμίες και κάποιοι από αυτούς έγιναν με τα χρόνια φίλοι καρδιάς, σε εικόνες -από τα ηλιοβασιλέματα σε όμορφες βεράντες μέχρι το ατελείωτο άραγμα σε παραδεισένιες παραλίες-, σε ενέργεια από αυτή την μαγική που διαθέτει το νησάκι άφθονη και την δίνει απλόχερα σε όσους είναι πρόθυμοι να την αφουγκραστούν....<br />Όμως το περσινό καλοκαίρι τα πράγματα άλλαξαν.. Και για πρώτη φορά ο χειμώνας μας βρήκε να μην αναπολούμε το καλοκαίρι με τον γνωστό ενθουσιασμό... Δεν ξέρω τι φταίει ακριβώς... Μπορεί να φταίει η ακρίβεια που φέτος χτύπησε κόκκινο, μπορεί να φταίει ο κόσμος που όλο και πληθαίνει κάνοντας το νησί να θυμίζει πολύβουο προάστιο της Αθήνας, μπορεί να φταίει που η αγαπημένη μου Ψαρού θύμιζε πρώτη φορά Λούτσα από το στριμωξίδι, μπορεί να φταίνε τα όσα έγιναν με τον Doujon που μας θύμισαν με τον χειρότερο τρόπο πως η Μύκονος κάτω από την λαμπερή επιφάνεια κρύβει και ένα άλλο πρόσωπο που μέχρι τότε καταφέρναμε να αγνοούμε επιδεικτικά, μπορεί να φταίει και ο κορεσμός που έρχεται κάποια στιγμή αναπόφευκτα για όλες τις σχέσεις... Έτσι, αποφασίσαμε να κάνουμε μερικά βήματα πίσω... Να πάρουμε λίγο χρόνο, να δοκιμάσουμε και άλλα μέρη, να δούμε και άλλες εικόνες... Χωρίς να ρίξουμε μαύρη πέτρα πίσω μας βέβαια, μια που το περιοδικό θα εξακολουθήσει να βγαίνει οπότε εγώ θα εξακολουθήσω να πηγαινοέρχομαι στις αρχές του καλοκαιριού, και μια που οι φίλοι μας παραμένουν στο νησί οπότε ένα μέρος των διακοπών μας θα το περνάμε εκεί.. Όμως όλα αυτά μπορούν να γίνονται εύκολα και σε ξενοδοχείο... Το σπίτι, με τα έξοδα του όλο τον χρόνο για κάποια χρόνια θα είναι - δυστυχώς- περιττό...Και από ότι δείχνουν τα πράγματα, για τα επόμενα δύο χρόνια, θα είναι - επίσης δυστυχώς- και πολύ ακριβό... Τουλάχιστον για εμάς...<br />Βλέπετε η περίφημη κρίση που για πολλούς δεν έχει χτυπήσει ακόμα την χώρα μας παρά μόνο σε επίπεδο ψυχολογίας, επηρεάζει άμεσα όλες τις δουλειές που έχουν να κάνουν με την ψυχαγωγία και το life style... Ακόμα και λόγω κακής διάθεσης, το πρώτο πράγμα που κόβουμε όλοι είναι το έξω... Πέφτει λοιπόν η κίνηση σε μαγαζιά κάθε είδους, νυχτερινά, ρούχων ακόμα και τα super market σου λέει έχουν πτώση της τάξης του 25%, τα μαγαζιά κόβουν τις διαφημίσεις, οι τζίροι των περιοδικών αυτομάτως μειώνονται, και σαν να μην έφτανε αυτό πέφτουν και οι κυκλοφορίες γιατί και τα περιοδικά ανήκουν δυστυχώς ή ευτυχώς στα περιττά πράγματα που το κοινό αποφασίζει να μειώσει... Έτσι, η αγορά των media αυτή την στιγμή είναι μουδιασμένη και σε φάση ανασύνταξης και αναμονής εξελίξεων... Τίτλοι που ήταν να βγουν αναστέλλονται, budgets μειώνονται, bonus απομακρύνονται, στις συσκέψεις κυριαρχεί ο σκεπτικισμός και η ανησυχία, και όλα αυτά μας κάνουν - όλους εμάς που ζούμε από αυτή την δουλειά- να μπαίνουμε πρώτοι απ' όλους σε mood "μαζέματος"... Αυτοί που ξέρουν από οικονομικά μιλάνε για ένα καλοκαίρι πολύ δύσκολο και για τον τουρισμό... Φοβάμαι λοιπόν πως θα μας ακολουθήσουν σύντομα και άλλοι κλάδοι... Μια που όλα αυτά αποτελούν μια αλυσίδα τελικά...<br />Βέβαια, χρόνος είναι και θα περάσει.. Και όπως σας είπα μαζί με τους κύκλους που κλείνουν έρχονται και οι κύκλοι που ανοίγουν.. Έτσι, με τον καινούριο χρόνο για μας έρχεται άλλη μια μετακόμιση... Στην Αθήνα αυτή την φορά, σε καινούριο σπίτι... Πολύ κοντά σε αυτό που μένουμε τώρα, σε απόσταση αναπνοής θα έλεγα, κάπως παλιότερο αλλά αρκετά μεγαλύτερο, και κυρίως, δικό μας.... Έτσι, αυτός ο μήνας έχει τρέξιμο τρελό... Και μαστόρους, και χρώματα, και υφάσματα, και ιδέες, και ενθουσιασμό, και excitement για αυτό το ολοκαίνουριο project που το ετοιμάζω με μεγάλη χαρά γιατί για πρώτη φορά εδώ και πολλά χρόνια ότι φτιάξουμε θα το φτιάξουμε για εμάς... Και για να μείνει....<br />Έχει όμως και κούραση τρελή... Γιατί αν μέσα σε όλα αυτά βάλετε και την δουλειά, με δύο εορταστικά τεύχη που κλείνουν μαζί την επόμενη εβδομάδα και με όλο το τρέξιμο και το γράψιμο που συνεπάγεται αυτό, θα συνειδητοποιήσετε πως οι ώρες τις μέρας απλά δεν μου φτάνουν αυτόν τον καιρό, γι' αυτό και χάθηκα από το blogging (και από ένα σωρό άλλα πράγματα άλλωστε) και γι' αυτό θα παραμείνω χαμένη για κάποιο διάστημα ακόμα...<br />Και γιατί ο φετινός Δεκέμβριος είναι ένας πραγματικά ανήσυχος μήνας... Που θα καταλήξει βέβαια στα γνωστά και αγαπημένα... Στο στολισμένο για τελευταία φορά σπίτι μας εδώ, στις βραδιές με αγαπημένους φίλους, στις οικογενειακές συνάξεις, στα δώρα, στις μουσικές, στην χαρά... Μόνο που για να φτάσουμε μέχρι εκεί, στο ενδιάμεσο πρέπει να καταφέρω να χωρέσω μέσα στην ημέρα όλα τα προηγούμενα... Φυσικά θα το κάνω... Χαμογελώντας, γιατί το σύμπαν για μια ακόμα φορά νιώθω να μου κλείνει το μάτι.. Και γιατί όσες δυσκολίες και αν ήρθαν ή αν πρόκειται να έρθουν, θα φέρνουν τελικά μαζί τους δώρα... Όπως γίνεται πάντα όταν δεν το βάζουμε κάτω, όταν δεν αφήνουμε την κακή ενέργεια να μας διαβρώσει, όταν κρατάμε το κεφάλι ψηλά στα δύσκολα με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που το κρατάμε και στα εύκολα... Με αισιοδοξία και με στυλ... Η ζωή έχει turnovers... Στα 45 μου το έχω μάθει καλά αυτό... Όμως έχω μάθει και πως σε αυτά τα αναπάντεχα ζιγκ ζακ κρύβονται τελικά οι μεγαλύτερες εκπλήξεις.. Που δεν είναι πάντα δυσάρεστες και που, αν μάθουμε να τις διαβάζουμε κάτω από την επιφάνεια, μας κάνουν σίγουρα πιο δυνατούς, πιο ολοκληρωμένους και πιο ενδιαφέροντες ανθρώπους... Καλό μήνα σε όλους σας λοιπόν και όταν καταφέρω να πάρω ανάσα και να στολίσω και λίγο θα επανέλθω... Μέχρι τότε μην ξεχνάτε... Το σαββατοκύριακο έχουμε bazaar... Be there και keep smiling....:-)<br /><br />Υ.Γ. Σας πεθύμησα!!!!<br />Υ.Γ.2 Μια που ακόμα δεν έχω φετινό στολισμό να επιδείξω, βάζω κάτι από τα περσινά Χριστούγεννα έτσι, για ατμόσφαιρα...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-4905616845042279868?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-4618569623870538532008-11-20T18:02:00.000+02:002008-11-20T18:06:22.731+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SSWKzftj2mI/AAAAAAAABUk/92YsKSG_TaM/s1600-h/prosklisi_profinal.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 195px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SSWKzftj2mI/AAAAAAAABUk/92YsKSG_TaM/s400/prosklisi_profinal.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5270771556197587554" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Το blogάκι πάει για λίγο διακοπές.. Να ξεκουραστεί ή καλύτερα να πάρει μια ανάσα.... Δεν σας εύχομαι για τις γιορτές, θα επιστρέψουμε μέσα στον Δεκέμβριο λαμπεροί και στολισμένοι όπως πρέπει.... Μέχρι τότε όμως, να περνάτε καλά, να χαμογελάτε πολύ και να μην ξεχάσετε το ραντεβού μας. Στις 6 και 7 Δεκεμβρίου στο Bazaar των Δρόμων Ζωής... See you all there!!!!!!!!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-461856962387053853?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-24941754309855730002008-11-18T17:46:00.001+02:002008-11-18T18:58:20.301+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SSLnWjce3ZI/AAAAAAAABUc/p_3v1gRJYfg/s1600-h/DSC00155.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SSLnWjce3ZI/AAAAAAAABUc/p_3v1gRJYfg/s400/DSC00155.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5270028888634744210" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Ήσυχες μέρες.... Το ψωμί ψήνεται ήδη στον αρτοπαρασκευαστή και σε λίγο το σπίτι θα μυρίσει υπέροχα... Αργότερα θα βάλω στον φούρνο ένα ταψί μπιφτέκια με πατάτες και όταν ετοιμαστούν θα ρίξω από πάνω μερικά κομμάτια cheddar και θα τα αφήσω να λιώσουν δίνοντας στο φαγητό μου μια άλλη, πιο νόστιμη γεύση... Θα ανοίξω και ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί, και η βραδιά μας θα κυλήσει ήσυχα με κουβεντούλα, τηλεόραση - Λίτσα com και ένα ακόμα επεισόδιο από την καινούρια σειρά - κόλλημα που αγόρασα πρόσφατα από το Amazon και λέγεται Criminal Minds- και χουζούρι... Λίγο νωρίτερα, ξαπλωμένη στο κρεββάτι μου, χωμένη μέσα στο πουπουλένιο πάπλωμα που αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες και σωστότερες χειμωνιάτικες επενδύσεις μου ever, ξεφύλλιζα περιοδικά διακόσμησης και τα καινούρια μου βιβλία ζαχαροπλαστικής και σκεφτόμουν πως τελικά το σπίτι μας είναι όντως το κάστρο μας... Και πως, όταν είναι έτσι ακριβώς όπως το θέλουμε, όπως ταιριάζει στο δικό μας γούστο και στις δικές μας οικογενειακές ή προσωπικές ανάγκες, κάτι τέτοια βράδια που χειμωνιάζει πια, είναι σχεδόν αδύνατον να πειστούμε να το εγκαταλείψουμε, ακόμα και για εξόδους που ακούγονται very promising... Εγώ προσωπικά, ειδικά που σήμερα πέρασα όλο μου το πρωινό και ένα μεγάλο μέρος του μεσημεριού μεταφράζοντας σαν την παλαβή ένα κομμάτι για την Παταγονία και ένα κομμάτι για το night life του Παρισιού (άλλα ντάλα μάνταλα...) το μόνο που θέλω από το υπόλοιπο της βραδιάς είναι να απολαύσω ένα καυτό μπάνιο με Laura Mercier Lemon Tart douche και ασορτί κρέμα σώματος, να φορέσω μια μαλακιά φόρμα από αυτές που προορίζονται μόνο για μέσα στο σπίτι και ακόμα πιο μαλακά καλτσάκια, να φάω το φαγάκι μου παρέα με τους τρεις άντρες της ζωής μου, να χαζολογήσω λίγο και μετά να πάω να ξανακουκουλωθώ, για τα καλά αυτή την φορά...<br />Έτσι είναι... Δεν ξέρω αν φταίει που μεγαλώνω ή που κουράζομαι αρκετά τον τελευταίο καιρό, μάλλον είναι ένας συνδυασμός και των δύο, όμως οι ήρεμες μέρες είναι πια ο παράδεισος μου.. Και με τις γιορτές προ των πυλών, φέτος αυτές είναι που θέλω να απολαύσω περισσότερο... Τα οικογενειακά τραπέζια, τις βραδιές μπροστά στο αναμμένο τζάκι με τα φωτάκια του δέντρου να αναβοσβήνουν, τις καινούριες συνταγές μου και τα χριστουγεννιάτικα γλυκά να κάνουν το σπίτι να μυρίζει απολαυστικά και τις αγκαλιές των αγαπημένων μου ανθρώπων, οικογένειας και φίλων καρδιάς να με περιμένουν για να φωλιάσω μέσα τους... Τίποτα περισσότερο αλλά και τίποτα λιγότερο... Φιλιά πολλά σε όλους...<br /><br />Υ.Γ. Η φωτογραφία, παρότι περσινή, είναι νομίζω ότι πρέπει για την περίπτωση... Αναμμένο τζάκι και θαλπωρή.. Άντε να πιάσουν λίγο τα κρύα επιτέλους...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-2494175430985573000?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-84593291517994284282008-11-17T10:06:00.001+02:002008-11-17T10:43:14.832+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SSEt6-lDpfI/AAAAAAAABUU/a0klU04FHXk/s1600-h/28729.gif.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 185px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SSEt6-lDpfI/AAAAAAAABUU/a0klU04FHXk/s400/28729.gif.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5269543530254280178" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Από σήμερα μπαίνω γερά σε περίοδο προ- εορταστική... Που σημαίνει πως, πριν αρχίσω τις προετοιμασίες και τους στολισμούς και τα χριστουγεννιάτικα ψώνια και καλέσματα, πρέπει να έχω τελειώσει όλες τις υπόλοιπες δουλειές μου, πράγμα που φέτος είναι λίγο σχήμα οξύμωρο μια που μόλις τελειώσω κάτι εμφανίζονται άλλα δύο στην θέση του σαν την Λερναία Ύδρα και τα πλοκάμια της... Πολλά κομμάτια, πάρα πολλά, περιοδικά που δεν λένε να κλείσουν αλλά αλλάζουνε θέματα με ρυθμούς οπλοπολυβόλου, συνεντεύξεις που εκκρεμούν, συντονισμοί φωτογραφήσεων, μεταφράσεις.... Χαμός κανονικός... Βέβαια, είναι θέμα χρόνου να τελειώσουν όλα, γιατί τα περιοδικά πρέπει να βγουν κάποια στιγμή σε stands και περίπτερα, οπότε θα πλακωθούμε τώρα αλλά μέχρι το τέλος του μήνα, άντε τις πρώτες πέντε μέρες του επόμενου, όλα θα έχουν περάσει... Και εγώ θα είμαι έτοιμη, με καθαρό μυαλό και σούπερ διάθεση να ριχτώ με τα μούτρα στα projects των γιορτών.. Και των αλλαγών βέβαια...<br />Με όλον αυτό τον χαμό δεν κατόρθωσα φέτος δυστυχώς να ασχοληθώ με τους Δρόμους Ζωής όσο ήθελα, το μόνο που κατάφερα ήταν να μαζέψουμε οικογενειακώς διάφορα πράγματα για την Πορεία Αγάπης τα οποία τα στείλαμε προχτές και να συμμετάσχω και λιγάκι στην εξεύρεση χώρου για το Bazaar... Το οποίο να σας υπενθυμίσω πως θα γίνει στις 6 και 7 Δεκεμβρίου και πως σας περιμένουμε όλους εκεί, να δοκιμάσετε λιχουδιές, να ψωνίσετε δώρα, να γνωριστούμε και να περάσουμε υπέροχα... Στο site των <a href="http://www.dromoi-zois.gr/bazaar/">Δρόμων</a> θα βρείτε όλες τις πληροφορίες που χρειάζεστε και ελπίζω να στηρίξετε και φέτος την προσπάθεια των ανθρώπων που παλεύουν μια ολόκληρη χρονιά για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα... Για τα παιδιά και για ένα καλύτερο και πιο ισότιμο αύριο σε μια χώρα που οφείλει κάποια στιγμή να μάθει να αντιμετωπίζει τους μετανάστες με τον σεβασμό που τους αξίζει....<br />Κατά τα άλλα, αυτές τις μέρες επιδόθηκα among others και σε on line shopping.. Παράγγειλα βιβλία για γλυκά στο Amazon και Χριστουγεννιάτικες κάρτες σε ένα απίστευτο site στο οποίο μπορείτε να διαλέξετε και να παραγγείλετε το πιο όμορφο stationary, επαγγελματικό ή προσωπικό, φτιαγμένο ειδικά στα μέτρα σας... Η ποιότητα είναι σούπερ, και τα πράγματα φτάνουν μέσα σε δέκα περίπου μέρες στην πόρτα σας... Λέγεται <a href="http://www.vistaprint.co.uk/">Vista Print</a> και σας προτείνω να περάσετε μια βόλτα γιατί είμαι σίγουρη πως θα ενθουσιαστείτε... Επίσης, τώρα που έρχονται οι γιορτές, θα βρείτε υπέροχα Χριστουγεννιάτικα στολίδια σε ένα <a href="https://shop.thebreastcancersite.com/store/category.do;jsessionid=7E44DAC5BD1FCBA5B7EF04A691805996.prod-b?categoryId=2565&amp;link=Store_BCS_LeftNav_2565&amp;siteId=224">site</a> που στηρίζει την έρευνα για τον καρκίνο του μαστού και προσφέρει δωρεάν μαστογραφίες σε γυναίκες σε όλο τον κόσμο που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να τις πληρώσουν μόνες τους... Με κάθε αγορά που κάνετε, ένα ποσοστό πάει γι΄αυτόν τον σκοπό... Εγώ ψώνισα και πέρσι στολίδια και δωράκια από εκεί και ήταν υπέροχα, οπότε θα ψωνίσω και φέτος και σας συνιστώ να το κάνετε και εσείς... Τι καλύτερο από το να ψωνίζουμε όμορφα πράγματα και ταυτόχρονα να βοηθάμε συνανθρώπους μας που έχουν ανάγκη?<br />Ορίστε... Βιαστική ξε- βιαστική, ένα σωρό ιδέες σας έχω πάλι, για να μην λέτε ότι δεν σας προσέχω αρκετά....:-) Φιλιά σε όλους, και να έχετε μια υπέροχη εβδομάδα!!!!<br /><br />Υ.Γ. Σήμερα είναι και η επέτειος του Πολυτεχνείου... Το ξέρουμε όλοι φυσικά, εγώ θυμάμαι ακόμα και σήμερα την μυρωδιά των καπνογόνων και το τσούξιμο των ματιών μου στο κέντρο της Αθήνας, δυο ή τρεις μέρες μετά όταν κατεβήκαμε με τον μπαμπά μου για να πάμε σε μια δουλειά, παρόλο που ήμουν πολύ μικρούλα.. Κάποιες εικόνες μένουν για πάντα... Λυπάμαι όμως, κάθε χρόνο και πιο πολύ βλέποντας όλους αυτούς που εκμεταλλεύονται, ο καθένας για τον δικό του λόγο, τον αγώνα αυτόν στον οποίο συμμετείχαν νέα παιδιά, που ονειρεύονταν ένα καλύτερο και πιο ελεύθερο αύριο.. Η ιστορία θα δείξει αν και από ποιους υποκινήθηκαν.. Όμως ότι και να έγινε η αλήθεια παραμένει μία και μοναδική.. Πως τα παιδιά που το έζησαν όλο αυτό, και που έγραψαν την δική τους ιστορία, τις μέρες εκείνες δεν προσδοκούσαν ούτε αξιώματα, ούτε ανταμοιβές, ούτε προβολή... Με την ορμή και τον ενθουσιασμό της νιότης πάλευαν για ένα καλύτερο μέλλον... Σε εποχές δύσκολες και φορτισμένες... Και αυτή θα είναι πάντα για μένα η ουσία των ημερών του Πολυτεχνείου... Γι' αυτό και θα συνεχίσω να κλείνω την τηλεόραση κάθε χρόνο τέτοια μέρα, την ώρα που πολλοί, και κυρίως πολλοί άσχετοι, θα προσπαθούν για μια ακόμα μια φορά να φορέσουν σε έναν αγώνα που δεν υπήρξε δικός τους, μια "στολή" που δεν του χωρά και δεν του ταιριάζει...<br /><br />Υ.Γ.2 Στην φωτογραφία στολίδια από το site του καρκίνου του μαστού.. Γιατί το καλύτερο μέλλον αξίζει σε όλους και σήμερα είναι ιδανική μέρα για να το θυμηθούμε αυτό....<br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-8459329151799428428?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-23070127786093664202008-11-15T10:18:00.000+02:002008-11-15T10:54:30.761+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SR6N6dh7NWI/AAAAAAAABUM/IybB7Y2N2pM/s1600-h/doctor.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 276px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SR6N6dh7NWI/AAAAAAAABUM/IybB7Y2N2pM/s400/doctor.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268804649568908642" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Από Σάββατο σε Σάββατο, ο χρόνος τρέχει... Πως περνάνε οι μέρες, ούτε που το καταλαβαίνω τον τελευταίο καιρό... Προσπαθώντας να τελειώσω τις δουλειές των περιοδικών και ταυτόχρονα να συντονίσω το καινούριο μου project με κωδικό Changes, νοιώθω τον χρόνο να κυλάει σαν γάργαρο νεράκι μέσα από τα χέρια μου... Και πότε ήταν Δευτέρα, πότε ήρθε Σάββατο, ιδέα δεν έχω... Παρ' όλα αυτά δε, ξαφνικά, βγαίνουμε και αρκετά... Μέσα στην εβδομάδα πήγαμε ξανά Central που όπως σας είπα μας άρεσε πολύ, κάναμε ένα girl's με την Μαρία και την Ρούλα στο καινούριο Far East που άνοιξε στην γειτονιά μας, εχτές πήγαμε Matsuhisa για το οποίο απλά δεν έχω λόγια - από καλή μου διάθεση θα μπορούσα να τρώω τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα carasi su miso και black cod - σήμερα μας έχει καλέσει αγαπημένη φιλενάδα σπίτι της για dinner, και το μεσημέρι, επειδή θα βγούμε για δουλειές, μπορεί να χτυπήσουμε ένα burgerάκι στην Παλιά Αγορά... Αύριο βέβαια, από καλή μου διάθεση δεν θέλω να κουνήσω από τον καναπέ μου ρούπι... Ειδικά αν έχει χαλάσει ο καιρός και έχει αρχίσει επιτέλους να βρέχει, σκοπεύω να περάσω την μέρα μου με DVD, χουζούρι, εφημερίδες και σπιτικό φαγητό..<br />Μέσα σε όλον αυτό τον πανικό βέβαια, προλαβαίνω πάντα να ρίχνω μια ματιά στα μεσημεριανά και να ενημερώνομαι για τις εξελίξεις.. Και έχω να σας πω ότι χτες που περνούσαμε από την Βάρης - Κορωπίου για να πάμε Βουλιαγμένη, και μάλιστα, τι σύμπτωση, με τζιπ και φυμέ τζάμια, κανείς δεν μας σταμάτησε για έλεγχο (στον οποίο εμείς βέβαια θα σταματούσαμε) ούτε μας κυνήγησε με έξι περιπολικά για να μας πιάσει και να μας "τραμπουκίσει" όπως δήλωσαν η κυρία Πάνια και ο κύριος Καρβέλας μετά την περιπέτεια τους. Βέβαια φαντάζομαι πως για να σε τραμπουκίσουν έτσι ξαφνικά, πρέπει να έχεις βάλει και εσύ το χεράκι σου, ειδικά όταν είσαι μεγάλος άνθρωπος και δεν εκτυλίσσεται γύρω σου συγκέντρωση αναρχικών... Μπορεί όμως να κάνω και λάθος.. Και στην πραγματικότητα ο κύριος Καρβέλας να είναι ένας κύριος και μάλιστα παρεξηγημένος...<br />Κλείνοντας, θέλω να σας εξομολογηθώ πως αυτή την κυρία Μανωλίδου που παρουσιάζει την Στιγμή της Αλήθειας, την είδα χτες να βγαίνει από τα δικαστήρια - στα οποία τραβολογιέται εδώ και επτά χρόνια λέει επειδή ο τέως σύζυγος της που είναι και διάσημος ζωγράφος δεν θέλει να της δώσει διαζύγιο- και την συμπάθησα πραγματικά... Ένα χαριτωμένο κοριτσάκι έδειχνε, που κρατιόταν με το ζόρι να μην βάλει τα κλάματα οn camera, και που πραγματικά, έτσι όπως μίλησε για την περιπέτεια της φάνηκε απολύτως κανονικός άνθρωπος και μάλιστα συμπαθέστατος... Ακόμη και ο Άδωνις ( ο γνωστός ντε, ο αγαπημένος της μπουμπούκος) τον οποίο συνήθως τον βλέπω να ωρύεται στα κανάλια και μου σηκώνεται η πέτσα από τα νεύρα μου, όταν βγήκε στο Star και μίλησε για την καλή του και την εκπομπή της ήταν μια χαρά normal άνθρωπος.. Και μου έκανε σούπερ καλή εντύπωση που είχε την μαγκιά να βγει και να υπερασπιστεί την γυναίκα του, σαν αληθινός gentleman και που δεν μάσησε και δεν τα γύρισε και έμεινε σταθερός στην άποψη του πως ακόμα και αν δεν συμφωνεί απόλυτα με τις επιλογές της θα την στηρίζει γιατί την αγαπάει... Κάτι αυτή η συνέντευξη, κάτι η χτεσινή εμφάνιση της κυρίας του, έπιασα τον εαυτό μου να αναρωτιέται κάποια στιγμή "βρε μπας και τελικά είναι ένα κανονικό, συμπαθητικό ζευγάρι που απλά παίζει έναν ρόλο που δεν του ταιριάζει?"... Μετά βέβαια, θυμήθηκα το ιδεολογικό υπόβαθρο του Άδωνι και ανατρίχιασα λίγο, με την κακή έννοια, αλλά η ζημιά είχε γίνει... Είναι σοβαρό άραγε γιατρέ μου???? Θα μου περάσει ή θα πάω να ψηφίσω στις επόμενες εκλογές και θα φύγει το χέρι μου από μόνο του προς τα ψηφοδέλτια του ΛΑΟΣ? Ή μήπως, ακόμη χειρότερα, βρεθώ καμιά μέρα σκαρφαλωμένη στην καρεκλίτσα του παιχνιδιού, συνδεδεμένη με το μηχάνημα, να απαντάω σε ερωτήσεις του τύπου "έχετε κάνει ποτέ σεξ με γυναίκα" ή "συμπαθήσατε την πεθερά σας από την πρώτη στιγμή που την είδατε?" Either way, το μέλλον μου προβλέπεται ζοφερό...Οπότε, τι μπορώ να κάνω για να μου περάσουν τα συμπτώματα on time? Να πάρω χάπια? Να κάνω yoga? Να ασπαστώ την Kabhala? Τι?????<br />Με την αγωνία ζωγραφισμένη στο πρόσωπο μου και αναμένοντας με καρδιοχτύπι απαντήσεις και αποτελέσματα, σας φιλώ όλους γλυκά και σας εύχομαι να περάσετε ένα όμορφο και γελαστό σαββατοκύριακο...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-2307012778609366420?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-30566039580038136732008-11-13T09:38:00.001+02:002008-11-13T15:05:16.197+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SRvkrCc6VkI/AAAAAAAABUE/6SSRGugn1DY/s1600-h/2525023272_7ce9395f92_m.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 160px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SRvkrCc6VkI/AAAAAAAABUE/6SSRGugn1DY/s400/2525023272_7ce9395f92_m.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268055617183569474" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SRvkAsjUupI/AAAAAAAABT8/t1WuKGelPOE/s1600-h/spaceball.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 1px; height: 1px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SRvkAsjUupI/AAAAAAAABT8/t1WuKGelPOE/s400/spaceball.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268054889750379154" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Έχουν πέσει κάπως οι ρυθμοί στο blog - όχι μόνο στο δικό μου αλλά και σε άλλα πολλά, ευτυχώς ή δυστυχώς- κυρίως γιατί τον τελευταίο καιρό τρέχω και δεν φτάνω στην κυριολεξία... Πολλή δουλειά, πολλά καινούρια projects για τα οποία επιφυλάσσομαι να σας πω σύντομα, τα καθημερινά του σπιτιού που δεν τελειώνουν και μέσα σε όλα αυτά το καινούριο μου χόμπι, η ζαχαροπλαστική, που μου τρώει μπόλικο χρόνο, κυρίως σε επίπεδο research σε αυτή την φάση βέβαια και όχι υλοποίησης... Βλέπετε, ψάχνοντας για συνταγές ανακάλυψα πως αντίθετα με την μαγειρική που τα υλικά συνήθως είναι πιο εύκολα να τα βρεις παντού, τα γλυκά θέλουν ειδικά συστατικά και εμπεριέχουν πολλές άγνωστες λέξεις.. Όπως κρεμόριο ας πούμε, meringue powder, cornstarch και ένα σωρό άλλα τα οποία εκτός από το να καταλάβεις τι είναι πρέπει να βρεις και που τα πουλάνε... Η απλή λύση είναι φυσικά το Internet.. Ανακάλυψα μια διεύθυνση που είναι ο παράδεισος του ερασιτέχνη και όχι μόνο ζαχαροπλάστη... Λέγεται <a href="http://www.sugarshack.co.uk/">sugarshack</a> και εκεί μπορείτε να βρείτε τα πάντα... Από φόρμες και σπάτουλες μέχρι υλικά και διακοσμητικά.. Πολύ καλή δουλειά, ειδικά για τα ελληνικά δεδομένα, έχει κάνει βέβαια και η κυρία <a href="http://www.vefashouse.gr/vefashouse/index_skip.html">Βέφα</a>.. Και στο δικό της site μπορείτε να βρείτε μεγάλη ποικιλία και σας τα στέλνουν και αντικαταβολή...<br />Τέλος πάντων, you got the point... Όλη μέρα τρέχω σαν την παλαβή να προλάβω προθεσμίες και όταν βρω λίγο χρόνο χαζεύω συνταγές... Που να περάσω και στην υλοποίηση.... Γι΄αυτό το blog έχει κάνει λίγη κοιλιά... Προς αρκετή... Μου την έσπασε και λίγο όλη αυτή η ιστορία με τους ανώνυμους, όχι ότι δεν το έχω ξαναδεί το εργάκι αλλά κάθε φορά με εκπλήσσει η μαλακία που δέρνει κάποιους ανθρώπους, ειδικά που αυτό είναι ένα blog το οποίο κανείς δεν υποχρεώνει κανέναν να διαβάσει... Προφανώς δεν περιμένω να συμφωνούν όλοι μαζί μου, ούτε έχω την απαίτηση όποιος σχολιάζει εδώ να μου πλέκει το εγκώμιο, αλλά όταν το θέμα γίνεται out of the blue προσωπικό και μάλιστα με την κακή έννοια, ε, κάπως χαλάω... Βλέπετε, σαν γνήσια Πολυάννα, έχω μονίμως την αίσθηση πως εδώ μέσα είμαστε μια παρέα.. Ανθρώπων που έχουν κοινά ενδιαφέροντα, κοινές προσλαμβάνουσες και κυρίως, κοινό πολιτισμό... Λάθος, προφανώς, όμως αν είχα όντως στο μυαλό μου πως υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που διαβάζουν ευλαβικά το blog μου, σημειώνουν στο μυαλό τους κάθε μικρή πληροφορία που παίρνουν μέσα από αυτό και στην συνέχεια ταυτίζονται μαζί μου με τον πιο αρνητικό τρόπο, δεν ξέρω αν θα το συνέχιζα... Είναι stalking κανονικό αυτό...Και όταν αναγκαστείς να το αντιμετωπίσεις μέσα στα μούτρα σου, στα ξαφνικά, η έκπληξη πιστέψτε με, δεν είναι καθόλου ευχάριστη...<br />Αναρωτιόμουν συχνά τι είδους άνθρωποι μπορεί να είναι όλοι αυτοί που διαβάζουν καθημερινά ένα blog χωρίς - και καλά- να τους αρέσει και κάθε τόσο νοιώθουν την υποχρέωση, απέναντι στον εαυτό τους προφανώς, να μπουν και να αφήσουν ένα πάντα ανώνυμο και πάντα κακοπροαίρετο σχόλιο για να δηλώσουν την παρουσία αλλά και την αποδοκιμασία τους... Λες και κάποιος ενδιαφέρεται γι' αυτό... Ο Χοϊμές φαντάζομαι θα είχε πολλά να πει ... Μια εύκολη μαντεψιά οδηγεί σε ανθρώπους που θεωρούν πως η γνώμη τους μετράει πολύ, κυρίως επειδή στην πραγματική τους ζωή κανείς δεν την υπολογίζει... Πρόσφατα έμαθα το intenetικό τουλάχιστον όνομα ενός από αυτούς τους ανώνυμους που μου επιτίθενται κάθε τόσο και μπήκα στο blog του γεμάτη περιέργεια... Αυτά που διάβασα, παλιότερα και πιο καινούρια, μου έλυσαν πολλές απορίες.. (Αν φυσικά είναι και αυτά αληθινά και δεν κοροϊδεύει και τους εκεί αναγνώστες του)... Οι μικρές ζωούλες μικρών ανθρώπων κάνουν τις ζωές των άλλων προφανώς να φαντάζουν δυσάρεστα συναρπαστικές... Όπως και να ΄χει όμως, επειδή για τις μικρές αυτές ζωές δεν είμαι υπεύθυνη εγώ αλλά οι μικροί άνθρωποι που τις ζουν (και ίσως τα ακόμη μικρότερα αισθήματα τους που δεν τους επιτρέπουν να πάνε παρακάτω) αποφάσισα πως η δημοκρατικότητα του blog τελειώνει εδώ... Και επειδή βαρέθηκα πραγματικά να έρχομαι σε επαφή με την αρρώστια του καθενός, ανώνυμα σχόλια τέτοιου είδους στο εξής θα πηγαίνουν κατευθείαν στο καλάθι των αχρήστων... Τέρμα ο διάλογος με κάθε είδους βαρεμένο... Και όποιος έχει πρόβλημα, μπορεί να ανεβάζει στο δικό του blog σεντόνια.. Έτσι και αλλιώς, τρεις και ο κούκος θα τα διαβάσουν...<br />Και στην τελική να σας πω κάτι? Μέσα από εδώ, για τους ανθρώπους που με ενδιαφέρουν και μόνο, έχω "απολογηθεί" αρκετές φορές για την ζωή μου παρόλο που δεν έχω κανέναν λόγο να το κάνω.. Όσοι διαβάζουν αυτό το blog με καλή διάθεση γνωρίζουν πως τα όσα γράφω εδώ μέσα είναι ένα κομμάτι της ζωής μου, αυτό που εγώ επιλέγω κάθε φορά να δείξω, που είναι το πιο ροζ, το πιο ευχάριστο και το πιο ελαφρό... Γιατί εμένα δεν μου αρέσει να μουρμουρίζω in public, χωρίς να επικρίνω τους ανθρώπους που νοιώθουν την ανάγκη να το κάνουν και χωρίς να αποφεύγω καμιά φορά, όταν με παίρνει από κάτω, να το κάνω και εγώ...<br />Όμως κανενός η ζωή δεν είναι μόνο ροζ και μόνο εύκολη.. Και επειδή εγώ ξέρω καλά από που ξεκίνησα και τι κύκλους έχει κάνει η δική μου ζωή μέχρι να φτάσει εδώ που είναι σήμερα, αρνούμαι να αφήσω τον κάθε κομπλεξικό να μου χαλάει κάθε τόσο την ζαχαρένια μου... End of story λοιπόν και στο εξής το μόνο χρώμα που επιτρέπεται εδώ είναι το ροζ... Και το χρυσό και το συννεφένιο... Τα υπόλοιπα μόνο κατόπιν συνεννοήσεως με την ιδιοκτήτρια... Καλημέρες και φιλιά....<br /><br />Υ.Γ. Η φωτογραφία γλυκιά όπως ταιριάζει στο mood όταν δεν προσπαθούν μερικοί να μας το χαλάσουν... Αυτό είναι το επόμενο cupcake που θα επιχειρήσω.. Soon...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-3056603958003813673?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-52243294872837530372008-11-11T18:40:00.000+02:002008-11-11T19:17:09.063+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SRm8YUG__BI/AAAAAAAABT0/S4aJKSQmc2M/s1600-h/Picture+017.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SRm8YUG__BI/AAAAAAAABT0/S4aJKSQmc2M/s400/Picture+017.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5267448365087456274" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Τα cupcakes όπως σας είπα έγιναν υπέροχα και τώρα που το έμαθα το κόλπο, voila η συνταγή για να με ακολουθήσετε, και δεν θα χάσετε... Τα κεκάκια γίνονται εύκολα, στο butter cream εμπεριέχεται λίγη ταλαιπωρία αλλά το αποτέλεσμα θα σας αποζημιώσει... Πάμε λοιπόν...<br /></div><br /><span style="font-weight: bold;">Vanilla Cupcakes με Vanilla Buttercream.</span><br /><br />Υλικά.<br /><br />1 1/2 φλιτζάνι αλεύρι που φουσκώνει μόνο του<br />1 1/4 φλιτζάνι αλεύρι για όλες τις χρήσεις<br />1 φλιτζάνι (220 γρ) βούτυρο ανάλατο σε θερμοκρασία δωματίου<br />2 φλιτζάνια ζάχαρη<br />4 μεγάλα αυγά σε θερμοκρασία δωματίου<br />1 φλιτζάνι γάλα πλήρες<br />1 1/5 κουταλάκι του τσαγιού (teaspoon) vanilla extract<br />ξύσμα από ένα λεμόνι<br />μια πρέζα αλάτι.<br /><br />Εδώ να σας πω ότι για τα cupcakes χρειάζεται να προμηθευτείτε κανονικά τα ειδικά ταψάκια με τις 6 ή τις 12 θέσεις μέσα στα οποία τοποθετείτε τα ειδικά χάρτινα θηκάκια. Εγώ που δεν είχα αρκετά θηκάκια, χρησιμοποίησα και αυτά τα στρογγυλά αλουμινένια μικρά "ταψάκια" μιας χρήσης που έχουν όλα τα super market. Επίσης και σε αυτή την συνταγή - και ακόμα περισσότερο στην επόμενη για την butter cream - το βούτυρο πρέπει να είναι εντελώς μαλακό. Εγώ το έβγαλα από το ψυγείο το βράδυ και το χρησιμοποίησα το πρωί. Και πρέπει να είναι κανονικό βούτυρο τύπου president ή lurpak και όχι Βιτάμ. Συνεχίζουμε...<br />Βουτυρώνετε τα ειδικά ταψάκια και τοποθετείτε μέσα τα χαρτάκια. Αλλιώς βουτυρώνετε τα αλουμινένια. Προθερμαίνετε τον φούρνο στους 170 βαθμούς και βάζετε την σχάρα στην μέση.<br />Ανακατεύετε τα δύο αλεύρια και τα βάζετε στην άκρη.<br /><div style="text-align: justify;">Σε ένα μεγάλο μπολ χτυπάτε το βούτυρο με το μίξερ μέχρι να γίνει πολύ μαλακό και λείο. Προσθέτετε την ζάχαρη και τα αυγά και τα χτυπάτε καλά με το μίξερ μέχρι να γίνει ένα μείγμα ομοιογενές και αφράτο.<br />Προσθέτετε το αλεύρι σε τρία στάδια, εναλλάξ με το γάλα. Χτυπάτε καλά μέχρι να γίνει το μείγμα ομοιογενές.<br />Προσθέτετε την βανίλια, το αλάτι και το ξύσμα πορτοκαλιού και χτυπάτε καλά, σε μέτρια ταχύτητα για να ανακατευτούν ομοιόμορφα.<br />Γεμίζετε τα θηκάκια μέχρι τα 2/3 και τα ψήνετε μέχρι να πάρουν όμορφο χρυσό χρώμα και, όταν βυθίσετε μια οδοντογλυφίδα μέσα, να βγει καθαρή.<br />Τα βγάζετε από τον φούρνο και τα αφήνετε να κρυώσουν τελείως.<br /><br />Vanilla Buttercream.<br /><br />Υλικά.<br /><br />2 φλιτζάνια (230 γρ) ζάχαρη άχνη περασμένη από σήτα<br />1/2 φλιτζάνι (115 γρ)ανάλατο βούτυρο σε θερμοκρασία δωματίου<br />1 κουταλάκι του τσαγιού(teaspoon) vanilla extract<br />5 tablespoons (μεγαλύτερα από του τσαγιού) γάλα πλήρες.<br /><br />Σε ένα βαθύ μπολ χτυπάτε στο μίξερ το βούτυρο (το οποίο πρέπει να είναι πάρα, πάρα πολύ μαλακό αλλιώς θα χαλάσει η συνταγή όπως την έπαθα εγώ και πέταξα την πρώτη δόση) μέχρι να γίνει απαλό και λείο. Προσθέτετε την βανίλια. Με το μίξερ στην χαμηλή ταχύτητα αρχίζετε να προσθέτετε σταδιακά την ζάχαρη. Κάθε τόσο με μια σπάτουλα ξύνετε τα πλαϊνά του μπολ ώστε να ανακατεύεται όλο το υλικό. Προσθέστε στην συνέχεια το γάλα (πάλι σταδιακά γιατί μπορεί να χρειαστεί λίγο περισσότερο ή λίγο λιγότερο) μέχρι το μείγμα να γίνει λείο, αφράτο και να απλώνεται εύκολα χωρίς να είναι υγρό. Προσθέστε ζάχαρη ή γάλα μέχρι να το φέρετε εκεί που πρέπει. Αν θέλετε να το χρωματίσετε προσθέστε το ειδικό χρώμα ζαχαροπλαστικής (μερικές πιτσιλιές με μια οδοντογλυφίδα) και ανακατέψτε καλά μέχρι να γίνει ομοιόμορφο.<br /><br />Απλώστε το buttercream πάνω στα cupcakes είτε με σπάτουλα είτε με το κορνέ, ανάλογα με το κέφι σας.(Εγώ ξεκίνησα με το κορνέ αλλά επειδή το συγκεκριμένο icing είναι πολύ γλυκό προτίμησα τελικά να το απλώσω με την σπάτουλα ώστε η στρώση να είναι πιο λεπτή). Διακοσμήστε με ζαχαρωτές ψηφίδες. ( Και τις ζαχαρωτές ψηφίδες και το vanilla extract - που δεν είναι το ίδιο με την βανίλια σε σκόνη- μπορείτε να τα βρείτε στα μεγάλα super markets. Εγώ τα βρήκα στον Βασιλόπουλο. )<br /><br />Αν δεν τα φάτε την ίδια μέρα, φυλάξτε τα κεκάκια σας σε αεροστεγές δοχείο (taper), αλλά εκτός ψυγείου... Καλή επιτυχία και καλή όρεξη!!!!!!<br /><br />Υ.Γ. Ο τέλειος συνδυασμός βέβαια είναι με τον καφέ... Δοκιμάστε τα με τον πρωινό ή τον απογευματινό καφέ σας και θα με θυμηθείτε... Φιλιά σε όλους....<br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-5224329487283753037?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-79626808899314768262008-11-10T12:36:00.002+02:002008-11-10T18:29:35.351+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SRhgcjb5TII/AAAAAAAABTs/_3zbvigAHJM/s1600-h/Picture+018.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SRhgcjb5TII/AAAAAAAABTs/_3zbvigAHJM/s400/Picture+018.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5267065807874641026" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Λοιπόν... Τα cupcakes είναι έτοιμα και κρυώνουν στον πάγκο της κουζίνα, το σπίτι μυρίζει υπέροχα και σε λίγο θα ξεκινήσω να φτιάχνω το butter cream icing για να τα διακοσμήσω... Και φυσικά, μόλις ετοιμαστούν θα τα φωτογραφήσω για να τα ανεβάσω να τα δείτε, σε μια σεμνή, λιτή τελετή... Είμαι ενθουσιασμένη!!! Παρότι τα γλυκά δεν είναι η αδυναμία μου τα κεκάκια τα λατρεύω... Και μου αρέσει τρελά η ιδέα να φτιάχνω νόστιμα, μικρά δωράκια για τους ανθρώπους που αγαπάω... Λέτε να αφήσω τη δημοσιογραφία και να το γυρίσω στην ζαχαροπλαστική? Μου έστειλε η φιλενάδα μου η Doris την ηλεκτρονική διεύθυνση ενός μαγαζιού στο Λονδίνο, <a href="http://www.hummingbirdbakery.com/flash.html">Hummingbird Bakery</a> λέγεται, και έπαθα πλάκα... Μπείτε να το δείτε και θα καταλάβετε τι εννοώ... Κρίμα που δεν ανοίγει και εδώ κάτι σχετικό... Πιστεύω πως θα πήγαινε σφαίρα... Ή μήπως να δω πως θα πάει η ζαχαροπλαστική μου καριέρα και να αρχίσω να αναζητώ επενδυτές????<br />Με αυτά και με αυτά έφτιαξε και το κέφι μου που από προχτές είχε χαλάσει λίγο με όλη αυτή την "επίθεση" των ανωνύμων που με ξαναθυμήθηκαν με την ιστορία με τις πίτσες... Χαμός έγινε από σχόλια όλο το σαββατοκύριακο, βαρέθηκα να απαντάω σε κακοήθειες και κουταμάρες... Σήμερα όμως το πήρα αλλιώς... Σιγά μην κάτσω να σκάσω... Στο κάτω κάτω της γραφής δεν μπορούμε να αρέσουμε σε όλους ούτε να συμφωνούμε με όλους... Και φαντάζομαι πως τόσον καιρό τώρα, αυτοί που ενδιαφέρει ξέρουν καλά και τι είμαι και πως σκέφτομαι... Για τους άλλους, δεν θα μπορέσω να κάνω κάτι... Δεν θέλω κι όλας... Θα αφοσιωθώ λοιπόν στα κεκάκια μου και στα πράγματα που με κάνουν να χαμογελάω και θα αφήσω τους κακοήθεις και μίζερους "θαυμαστές" μου να ανεβάζουν απλώς την επισκεψιμότητα...<br />Αυτά τα ολίγα για τώρα, και σύντομα θα υπάρξει update με φωτογραφία από το εγχείρημα μου... Φιλιά σε όλους και να έχετε μια υπέροχη εβδομάδα....<br /><br />Υ.Γ. Πρέπει επίσης να σας πω ότι αν δεν ήταν η Βίβιαν που την έπρηξα από το πρωί στις ερωτήσεις του τύπου τι σημαίνει softened butter , και αν το vanilla extract είναι το ίδιο με τα βανιλάκια σε σκόνη που αγοράζουμε στο super market, ακόμα θα ήμουν χαμένη στην -ζαχαροπλαστική- μετάφραση... Φιλενάδα, η πατρίς ευγνωμονούσα... Σου χρωστάω ένα cupcake.. Πράγμα που, δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό... Ακόμα...:-)<br /><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204); font-weight: bold;">UPDATE: Δοκίμασα μόλις το πρώτο cupcake φτιαγμένο από τα χεράκια μου και είμαι ενθουσιασμένη!!!! Μπορεί το βρωμο- butter cream να με παίδεψε κομματάκι, μου πέτυχε με την δεύτερη και αφού πέταξα την πρώτη μου απόπειρα στα σκουπίδια, το αποτέλεσμα όμως ήταν καλύτερο απ' ότι περίμενα για πρώτη φορά.. Σε αυτό συμφωνούν μάλιστα και ο Άρις με την μαμά μου αφού μαζί τα δοκιμάσαμε... (Ξέρετε, μαζί στα εύκολα και στα δύσκολα.. Αν ήταν να πάθουμε κάτι είπαμε να το πάθουμε ενωμένοι... Ομαδικώς...) Όταν θα έρθουν και τα χρώματα ζαχαροπλαστικής που έχω παραγγείλει από το intenet, γιατί στην Αθήνα δεν ήξερα που να ψάξω, θα κάνω και χρωματιστά...Προς το παρόν όμως, πάω να χτυπήσω ένα ακόμα... Φιλιά...</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-7962680889931476826?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-33766376774322190302008-11-08T09:38:00.000+02:002008-11-08T09:49:22.058+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SRVEMFxQ8OI/AAAAAAAABTk/4gTie074VZ4/s1600-h/1217.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 364px; height: 242px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SRVEMFxQ8OI/AAAAAAAABTk/4gTie074VZ4/s400/1217.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5266190313777590498" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Μετά από μέρες τρεχάλας, το σαββατοκύριακο προβλέπεται επιτέλους χαλαρό και χουζούρικο...Σήμερα το πρωί, αργότερα, θα πάω για καφεδάκι με αγαπημένη φιλενάδα, το μεσημέρι θα τσιμπήσουμε κάτι ελαφρύ, μια σαλατούλα ας πούμε - ακούς Tali baby?- στις 7 παρά θα δούμε Doctor House και το βράδυ έχουμε οικογενειακή έξοδο με τους γονείς μου και την αδερφή μου και τον άντρα της και πολύ το κάνω κέφι.... Αύριο δε, ακόμα καλύτερα, το πρόγραμμα δεν έχει τίποτα κανονισμένο... Θα ξυπνήσουμε με την ησυχία μας και το τι μέλλει γενέσθαι θα ..φανεί...<br />Οπότε, για αύριο,ή και για σήμερα το απόγευμα ίσως, έχω μεγάλα σχέδια... Θα φτιάξω τα πρώτα μου cupcakes!!! Yes!!! Τα υλικά μου βρίσκονται όλα στον πάγκο της κουζίνας, τα φορμάκια και τα χαρτάκια με περιμένουν, κάτι χρώματα για ζαχαροπλαστική μου λείπουν αλλά μετά τον καφέ θα πάω από το Fresh και ελπίζω να βρω, και ταραμ ταραμ!!!!! Θα πέσω με τα μούτρα στην δημιουργία... Και φυσικά, όταν τα τελειώσω με το καλό και τα διακοσμήσω - προτού τα φάμε- θα τα φωτογραφίσω και θα τα ανεβάσω να τα δείτε... Μέχρι τότε, να περάσετε υπέροχα!!! Φιλιά πολλά και καλημέρες....<br /><br />Υ.Γ. Προς το παρόν, πάρτε μια γεύση αλλά όχι για να κάνετε την σύγκριση με τα δικά μου... Πρώτη φορά θα είναι, να είστε επιεικείς...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-3376637677432219030?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-88484440419890484752008-11-06T18:24:00.005+02:002008-11-10T23:34:21.245+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SRMg8pE7GZI/AAAAAAAABTc/eFmFR6bs3uc/s1600-h/u26695269.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 316px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SRMg8pE7GZI/AAAAAAAABTc/eFmFR6bs3uc/s400/u26695269.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5265588615516985746" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Τώρα τελευταία, τα απογεύματα μου είναι πιο ήσυχα από τα πρωινά... Που όλο κάτι γίνεται και, λόγω δουλειάς ή άσχετα από αυτήν, με το που ξυπνάω αρχίζω να τρέχω.. Και να μην προλαβαίνω κι όλας τελικά... Όπως σήμερα ας πούμε που ήταν να είμαι μάρτυρας σε ένα δικαστήριο το πρωί, ανέβαλα δυο ραντεβού γιατί δεν ήξερα τι ώρα θα τελειώσω, λίγα λεπτά πριν φύγω από το σπίτι με πήραν τηλέφωνο να μου πουν ότι πήρε η δίκη τελικά αναβολή για τον Απρίλιο, είπα να κάνω κάτι άλλες δουλειές να ξεμπερδεύω, και τελικά, ούτε σούπερ μάρκετ δεν πρόλαβα να πάω... Έλεος πια!!<br />Και τώρα πρέπει να πάω αύριο, μια που το ψυγείο μας θυμίζει πια την έρημο Σαχάρα, και να δω πάλι πότε θα προλάβω μια που έχω ραντεβού για ρίζα, μια συνέντευξη, να πάω τον Άρι στον γιατρό για να πάρει ένα πιστοποιητικό για το basket και να προλάβω να τελειώσω και ένα κομμάτι για το περιοδικό... Χάος....<br />Παρόλα αυτά, τώρα πίνω τον - απογευματινό- καφέ μου και βολτάρω στα blogs, οπότε είπα να γράψω δυο λεξούλες και στο δικό μου που έχει πάρει πάλι την κάτω βόλτα... Έτσι, για να μην νομίζετε πως σας εγκατέλειψα... Βέβαια, βλέπω μια πτώση γενική, και σε άλλα "μαγαζάκια", ο Αθήναιος έχει μέρες να δώσει στίγμα, η Κανατάκη γράφει κάθε όποτε, η Una Mama και η Δενδρογαλή επίσης, η So Far τρέχει σαν τον Βέγγο, η Valisia νέο κορίτσι είναι και το παλεύει ακόμα όπως και η συμμαθήτρια μου που θα γίνει wonder woman όπου να' ναι, ακόμη και η Melissoula ψιλοχάθηκε μερικές μέρες... Μόνο το Δεσποινάριον είναι τυπικότατο και καθημερινό, και τα αγόρια βέβαια, πλην του Νανάκου που τον έφαγαν η δουλειά και ο έρωτας και του γιατρού (Mad) που κατέβασε ρολά προς το παρόν αλλά αναμένουμε συνέχεια... Χτύπησε η κρίση και τα blogs? Τι να πω...<br />Κατά τα άλλα, εχτές πήγαμε στο ανανεωμένο Central και περάσαμε σούπερ... Τόσο που θα ξαναπάμε σύντομα και σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα γιατί συνδυάζει καλό φαγητό (καλύτερο από ποτέ για να ακριβολογούμε, με καταπληκτικό sushi among others), trendy φατσούλες αλλά και άφθονο it crowd, καλή μουσική σε volume που σου επιτρέπει να συζητήσεις με την παρέα σου χωρίς να πάθεις φαρυγγίτιδα και ταυτόχρονα σε κρατάει high, ωραία cocktails και super spot στην καρδιά της πλατείας... (Και parking δίπλα ακριβώς για τους τελείως τεμπέληδες σαν εμάς..) Ακόμα και ο Άλκης για να καταλάβετε, που είναι ο περίεργος της παρέας και συνήθως όλο και κάτι του φταίει, δήλωσε σούπερ φαν του μαγαζιού φεύγοντας, και αυτό σημαίνει πολλά...<br />Σήμερα πάλι, το δικό μου πρόγραμμα περιλαμβάνει άραγμα στον καναπέ παρέα με τον Άρι γιατί ο Μάνος έχει δουλειά, και Nova με delivery και μετά Στιγμή της Αλήθειας... Και μετά πλονζόν στο κρεββάτι μου και κουκούλωμα με το παπλωματάκι μου μέχρι το πρωί.... Δηλαδή πρόγραμμα απολαυστικό που μόνο που σας το γράφω, χαμογελάω...<br />Και με αυτό το χαμόγελο, το χουζούρικο και ταυτοχρόνως κουρασμένο, σας αφήνω με μια καληνύχτα αντί για την συνηθισμένη καλημέρα, και ευχές για... όνειρα γλυκά... Φιλάκια...<br /><br />Υ.Γ. Για το δικαστήριο που λέγαμε... Ακούστε τι μυαλά κουβαλάει ο κόσμος... Μας έκανε αγωγή ένας εστιάτορας του νησιού γιατί στο πρώτο τεύχος του Mykonos Confidential, χωρίς καν να είναι πελάτης μας και χωρίς να έχουμε και καμιά απολύτως υποχρέωση, συμπεριλάβαμε το μαγαζί τους στο κομμάτι με τις 500 καλύτερες διευθύνσεις του νησιού με ένα λήμμα που έλεγε περίπου: "σε έναν υπέροχο κήπο θα δοκιμάσετε μεσογειακή κουζίνα με έμφαση στις πάστες και τις πίτσες".. Το σοβαρότατο πρόβλημα του ήταν πως, ενώ έχει μεσογειακή κουζίνα και ζυμαρικά, δεν έχει λέει, πίτσες... Και για αυτόν τον λόγο, έκανε αγωγή στις Εκδόσεις Λυμπέρη και τον διευθυντή του περιοδικού ζητώντας, κρατηθείτε!!!, 100.000 ευρώ αποζημίωση γιατί του κάναμε λέει, μεγάλη ζημιά στην δουλειά του.... Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου... Ειδικά όταν δεν έχει δουλειά....<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-8848444041989048475?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-83850509668086607102008-11-04T23:04:00.001+02:002008-11-05T10:58:18.833+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SRDJMP3k0oI/AAAAAAAABTU/WZ9fpn0HkNw/s1600-h/bana.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 167px; height: 218px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SRDJMP3k0oI/AAAAAAAABTU/WZ9fpn0HkNw/s400/bana.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5264929176651354754" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: justify;">Σας το είπα από χτες, όμως η σημερινή ημέρα προέκυψε τρελά busy εκτός προγράμματος... Και μόλις τώρα, που τελείωσε το Λίτσα com (που είναι από τα αγαπημένα μου φέτος) βρήκα λίγο χρόνο να ανεβάσω ένα ποστ... Τώρα που τα αποτελέσματα των αμερικάνικων εκλογών δεν έχουν αρχίσει να μεταδίδονται ακόμα, γιατί αύριο που αισίως μια νέα σελίδα θα έχει ανοίξει στην παγκόσμια ιστορία θα έχουμε να λέμε για τον πρώτο έγχρωμο πρόεδρο των ΗΠΑ και όχι για την Βάνα...<br /></div><div style="text-align: justify;">Εχτές το βράδυ λοιπόν, πήγαμε Pomodoro...Να σας πω κατ' αρχάς πως είμαι φαν του μαγαζιού... Μου αρέσει η συνταγή του, την βρίσκω σούπερ επιτυχημένη... Όμορφος, cozy χώρος, εξαιρετική πίτσα και προγράμματα που εκτός από σουξέ, γίνονται και μόδα... Τα παιδιά που το έχουν, ο Σπύρος και ο Χρύσανθος τολμάνε να δοκιμάζουν καινούριες συνταγές και επειδή ξέρουν και την δουλειά καλά αλλά κυρίως, κάνουν ότι κάνουν με κέφι και μεράκι, μέχρι σήμερα έχουν καταφέρει να στοχεύουν κέντρο...<br /></div><div style="text-align: justify;">Από το Pomodoro με τις Μαγγίρες ξεκίνησε η μόδα των shows πριν από μερικά χρόνια, όπως και του karaoke εκτός εξειδικευμένων μαγαζιών.. Και κάθε χρόνο το Pomodoro μας επιφυλάσσει και μια έκπληξη.. Πέρσι με τον Μουτσινά (που συνεχίζει και φέτος Παρασκευές ) και φέτος με μια εκπληκτική απ' ότι άκουσα ομάδα που παίζει τις Πέμπτες (και που θα σπεύσω να την δω το συντομότερο) και Δευτέρα, Τρίτη και Τετάρτη, με την Βάνα Μπάρμπα...<br />Πήγαμε και εμείς λοιπόν εχτές να δούμε το πολυδιαφημισμένο πρόγραμμα στο οποίο η Βάνα, όπως δηλώνει στα περιοδικά, επιδίδεται σε μια "on stage ψυχανάλυση, σε ένα παιχνίδι με το κοινό και σε μια αποδόμηση του image της".. Μαζί της μια ομάδα νέων τραγουδιστών και διασκεδαστών , των οποίων τα ονόματα δυστυχώς δεν συγκράτησα, που ανεβάζουν το κέφι με τραγούδια και σκετσάκια και που πραγματικά κρατάνε το μαγαζί στον αέρα... Και φυσικά τα video του Τάκη Ζαχαράτου που δεν παίζονται... Η παράσταση ξεκινάει κατά τις 11, βγαίνουν τα παιδιά και κάνουν πλακίτσες, τραγουδάνε και βάζουν τον κόσμο στο κλίμα και δίνουν και την ευκαιρία να τελειώσει και το φαγητό (άπαιχτες οι πίτσες παρεμπιπτόντως, εγώ έφαγα μια ελαφρά πικάντικη με αυγό που την προτιμάει και ο Bob De Nero όπως έλεγε ο κατάλογος και πολύ την ευχαριστήθηκα) μέχρι να βγει η σταρ... Στην συνέχεια τα φώτα χαμηλώνουν και στην οθόνη αρχίζει να παίζει video "σε απευθείας σύνδεση με το σπίτι της Βάνας" και τον Ζαχαράτο - καλύτερη Βάνα και από την ίδια- να δίνει την δική του, σούπερ παράσταση... Και μετά... Μετά βγαίνει η Βάνα... Η οποία είναι κούκλα, και αδυνατισμένη, και αποφασισμένη προφανώς να δοκιμάσει τις δυνάμεις της και σε κάτι διαφορετικό, πλην όμως, δυστυχώς, δεν το έχει... Ή τουλάχιστον δεν το έχει ακόμα... Την χτεσινή βραδιά επιδόθηκε σε ένα ατελείωτο μπούρου μπούρου που περιλάμβανε κουβεντούλα με το - διάσημο- κοινό, το οποίο εχτές αποτελείτο από ένα ενδιαφέρον ετερόκλητο πλήθος (Σπύρος Καρατζαφέρης, Γιάννης Φλωρινιώτης, Νατάσσα Θεοδωρίδου, Μαριλένα Παναγιωτοπούλου μετά του συζύγου Κωνσταντίνου Κοροξενίδη, Θοδωρής Ρακιντζής - ο του Super Star- Γιάννης Καζανίδης, Χάρης Σιανίδης άνευ μπουτουνιέρας, Καρλότα, Νίκος Αγαπηνός - ο δικηγόρος της Μιμής Ντενίση η οποία απαίτησε να σταματήσει να προβάλλεται το video που είχε ετοιμάσει ο Ζαχαράτος για τον γάμο της- και ο ηθοποιός Χρήστος Βασιλόπουλος τελείως, αλλά τελείως λέμε, λιώμα σε σημείο να τον λυπάσαι τον κακομοίρη. Και φυσικά, εμείς..) και την αδερφή της από τα Γιάννενα με μια άκρως θορυβώδη παρέα που δεν έκρυβε την υπερηφάνεια της για την συγγένεια της με την σταρ, σχολιασμό φωτογραφιών από την ζωή της με τις ανάλογες ιστορίες (πως έφυγε από τα Γιάννενα με δυο παπούτσια πάνινα προτού μάλιστα τα κάνει τραγούδι ο Νταλάρας, πως της την έπεσε ένας εστεμμένος του οποίου το όνομα δεν αποκάλυψε και εκείνη τον εντυπωσίασε με την απλότητα της, πόση μοναξιά κρύβει το σταρ σύστεμ και άλλα τέτοια κλισέ) και διάφορες δηλώσεις - εξομολογήσεις του τύπου "μπροστά στην Αλίκη και την Μελίνα όλοι εμείς οι νεότεροι είμαστε φελλοί"....<br />Η ιδέα δεν είναι κακή.. Με την λογική πως, για να είναι η κυρία Μπάρμπα μέσα στην επικαιρότητα τόσα χρόνια, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, θα υπάρχουν άνθρωποι που θα ενδιαφέρονται πραγματικά για τις ιστορίες της ζωής της άρα, αν εκείνη έχει την διάθεση να "εκτεθεί", μια χαρά θα πήγαιναν να την ακούσουν να τα λέει... Η πραγματοποίηση της χωλαίνει όμως, κυρίως γιατί η σταρ δεν το έχει... Αυτό το κάτι που χρειάζεται για να μπορέσει να κρατήσει κάποιος το ενδιαφέρον του κοινού και , αν όχι να το απογειώσει, τουλάχιστον να το κρατήσει ¨εκεί"... Πράγμα που είναι έτσι κι αλλιώς είναι πολύ δύσκολο, και δεν είναι καθόλου τυχαίο πως πολλοί, εξαιρετικά καλοί ηθοποιοί δεν βγαίνουν στην σκηνή χωρίς κείμενο... Γιατί ξέρουν καλά πως ο αυτοσχεδιασμός θέλει πέρα από τεράστιο ταλέντο και απόλυτη αίσθηση ισορροπίας και timing... Όπως και ατάκα κοφτερή... Η Βάνα πάλι, βγαίνει... Πολύ κακώς αν θέλετε την γνώμη μου γιατί έτσι, χωρίς κείμενο και χωρίς αυτό το ειδικό ταλέντο του αυτοσχεδιασμού, και χωρίς χιούμορ επίσης, η παράσταση κάνει απίστευτες κοιλιές και κοντέψαμε να πέσουμε μέσα στα πιάτα από την βαριεστημάρα κάποια στιγμή... Ευτυχώς, έκανε διάλειμμα και βγήκαν πάλι τα παιδιά, είπαν τα αστεία τους, είπαν και τα τραγούδια τους και ανεβήκαμε πάλι... Και μετά φύγαμε, πριν ξεκινήσει ο δεύτερος γύρος εξομολογήσεων και κόψουμε τις φλέβες μας με το κουτάλι του γλυκού...<br />Βέβαια, τελικά, μια χαρά περάσαμε... Φάγαμε ωραία, γελάσαμε και τραγουδήσαμε, κουτσομπολέψαμε, ήπιαμε τα ποτάκια μας και έχω και κάτι διαφορετικό να σας γράψω σήμερα... Οπότε πιστεύω πως, αν τελικά πειστεί η κυρία Μπάρμπα να ακολουθήσει κάποιο κείμενο -που υπάρχει μας είπαν αλλά δεν το προτιμά- και καταφέρει και η δική της παράσταση να σφίξει, να μπει σε ένα σωστό timing και να μην θαλασσοδέρνεται ένα βράδυ ολόκληρο ματαίως, μια χαρά θα δέσει με το υπόλοιπο, σούπερ πρόγραμμα... Γιατί στο κάτω κάτω της γραφής, αν δεν αποφάσιζε η σταρ να εκτεθεί, πως θα είχαμε την ευκαιρία να μάθουμε πως ένας διάσημος Ιταλός σκηνοθέτης (ονόματα δεν λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε) της έκοψε την καριέρα στην Ιταλία επειδή τον έσπρωξε την βραδιά των Όσκαρ όταν εκείνη θέλησε να δώσει την θέση της σε μια 70χρονη κυρία και εκείνος την κράτησε από το χέρι για να μην σηκωθεί (την Βάνα όχι την 70χρονη) ή πως ένας διάσημος Έλληνας εκδότης περιοδικών (πάλι δεν λέμε ονόματα γιατί έχει και βαρύ χέρι, ο εκδότης όχι η Βάνα) όταν τα είχαν την είχε κλεισμένη στο σπίτι παρέα με μια γάτα και τυρί ροκφόρ το οποίο εκείνη νόμιζε απλά μουχλιασμένο και έτσι κατέληξε στο συμπέρασμα πως ήταν τσιγκούνης και τον εγκατέλειψε?<br />Πέρα από το φιλολογικό ενδιαφέρον που παρουσιάζουν όλες αυτές οι junk πληροφορίες, υπάρχει πάντα και το κοινωνιολογικό... Και τα συμπεράσματα που βγαίνουν αβίαστα μέσα από αυτές ... Οι εστεμμένοι προτιμούν τελικά τα λαϊκά κορίτσια... Που έχουν τσαμπουκά και δεν υποκλίνονται... Και που αν σκύψουν - που θα σκύψουν eventually- θα το κάνουν για τους άλλους λόγους, τους σωστούς, τους πρόστυχους... Όπως επίσης πως τελικά η ζωή έχει για όλους... Πάντα θα υπάρχουν γυναίκες που τους αρέσουν οι σφαλιάρες... Αλλά που δεν ανέχονται μούχλα στο τυρί τους...<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-8385050966808660710?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-43515344603132923782008-11-03T09:29:00.000+02:002008-11-03T09:51:13.556+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SQ6tSGrwJLI/AAAAAAAABTE/UxFVSUmQzu0/s1600-h/dscn1743.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 299px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SQ6tSGrwJLI/AAAAAAAABTE/UxFVSUmQzu0/s400/dscn1743.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5264335540986062002" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Καινούρια εβδομάδα επιτέλους, χαλαρότερη από την προηγούμενη ευτυχώς γιατί κόντεψα να τα παίξω, και καινούρια σχέδια στο πρόγραμμα μου, έτσι, για να μην λιμνάζουμε.... Τώρα που τελείωσα με τα πολλά της δουλειάς - προσωρινά, μέχρι να ξεκινήσουν τα επόμενα τεύχη- λέω να ασχοληθώ σοβαρά με την ζαχαροπλαστική.... Όχι με τις τούρτες της Colette, όχι ακόμα τουλάχιστον, παρόλο που η Doris μου έφερε από το Λονδίνο προχτές καταπληκτικά icings σε υπέροχα χρώματα, αλλά με κάτι πιο απλό και ιδιαίτερα αγαπημένο... Τα cupcakes...<br />Δεν ξέρω αν σας αρέσουν, εγώ τρελαίνομαι, τα θεωρώ το τέλειο συνοδευτικό του καφέ, πρωινού ή απογευματινού το ίδιο κάνει, και στην Ελλάδα δεν τα βρίσκω και τόσο εύκολα... Τα νοστιμότερα τα έχει η Νανά Γιώτη, τα οποία όμως, πέρα από το ότι τα φτιάχνει μόνο με βάση carrot cake και με icing με βάση το φυστικοβούτυρο , τα πουλάει 5 ευρώ το ένα!!!<br />Πήρα ένα κουτί το Σάββατο και παραλίγο να πληρώσω με επιταγή.... Αποφάσισα λοιπόν να φτιάχνω τα δικά μου cupcakes στο εξής... Έχω μαζέψει συνταγές, για βάσεις και για toppings, και με τα Χριστούγεννα προ των πυλών, είμαι έτοιμη να γεμίσω τον κόσμο με μικρά, χρωματιστά κεκάκια.... Βρήκα και ένα site με edible στολίδια... Ποιος με πιάνει!!! Μέσα στην εβδομάδα θα κάνω την πρώτη μου δοκιμή και εννοείται πως το αποτέλεσμα θα φωτογραφηθεί και θα εμφανιστεί στο blog για να πάρω γνώμες....<br />Κατά τα άλλα, σήμερα το πρόγραμμα έχει έναν γρήγορο πρωινό καφέ με την μαμά μου που έλειπε τις τελευταίες μέρες και την πεθύμησα, έχει δουλίτσα ακόμα για το περιοδικό, έχει και κάτι τρεξιματάκια εδώ γύρω για το σπίτι, και το βράδυ έχει έξοδο για την οποία θα σας μιλήσω εκτενώς αύριο.... Surprise!!! Να έχουμε και κάτι αλλιώτικο να λέμε.... Άλλωστε, αυτή την εβδομάδα θα έχουμε να λέμε πολλά... Αμερικάνικες εκλογές - που απ' ότι φαίνεται θα ανοίξουν μια καινούρια σελίδα στην παγκόσμια ιστορία με τον πρώτο μαύρο πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών-, έξοδο έκπληξη, κεκάκια και "Στιγμή της Αλήθειας", δεν βλέπω να πλήττουμε καθόλου....Σε αναμονή εξελίξεων λοιπόν, καλή εβδομάδα σε όλους, καλημέρα και πολλά φιλιά...<br /><br />Υ.Γ. Στην φωτογραφία, τι άλλο, κεκάκια... Να ξεκινήσουμε την εβδομάδα μας γλυκά....<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-4351534460313292378?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-57164774789191629882008-11-01T11:09:00.000+02:002008-11-01T11:20:03.232+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SQwfIyiitZI/AAAAAAAABS8/o0cFnWrhc70/s1600-h/hroselliplymouthrockpreview.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 350px; height: 350px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SQwfIyiitZI/AAAAAAAABS8/o0cFnWrhc70/s400/hroselliplymouthrockpreview.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5263616300355335570" border="0" /></a><br />Νοέμβριος λοιπόν!!! Αγαπημένος μήνας και ιδιαίτερος για μένα μια που στις 11 έχει τα γενέθλια του ο Άρις.. Που φέτος κλείνει αισίως τα 17... Που σημαίνει πως μεγαλώνω και εγώ μαζί του, όμως εξακολουθώ να νοιώθω συνομήλικη του τις περισσότερες φορές... Να δείτε που τελικά και αυτός θα με περάσει... Όπως με πέρασε και ο Μάνος άλλωστε...<br />Να σας ευχηθώ λοιπόν ο φετινός Νοέμβριος, κόντρα στην κρίση και στα προγνωστικά να είναι χαρούμενος, γελαστός, αισιόδοξος, εποικοδομητικός και κυρίως τυχερός.. Ότι πρέπει δηλαδή για τον μήνα που προηγείται των Χριστουγέννων......<br />Όσο για μένα, τρέχω να τελειώσω τα τελευταία που μου έμειναν και από Δευτέρα επιστρέφω δριμύτερη!!! Φιλιά πολλά και καλό σαββατοκύριακο.....:-)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-5716477478919162988?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-86140105841699189082008-10-31T09:47:00.000+02:002008-10-31T10:00:36.731+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SQq6485GltI/AAAAAAAABS0/kv9NqqswCLI/s1600-h/6a00d83451bae269e200e54f76f2818833-800wi.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SQq6485GltI/AAAAAAAABS0/kv9NqqswCLI/s400/6a00d83451bae269e200e54f76f2818833-800wi.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5263224602116921042" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Λίγο πιο χαλαρά σήμερα, πριν ξεκινήσω να τρέχω για διάφορες δουλειές, είπα να πιω έναν καφέ και να χαζέψω λίγο, τόσο όσο χρειάζεται για να σας πω μια καλημέρα... Από Δευτέρα τα πράγματα θα είναι πιο ήρεμα, θα έχω μπει σε μια σειρά, και θα ορκίζομαι στον εαυτό μου - όπως κάθε φορά άλλωστε- πως δεν θα ξαναφήσω τα πάντα για την τελευταία στιγμή... Θα φτιάξω πρόγραμμα ( μερικές σελίδες την ημέρα, κάθε μέρα), θα μπορώ να το κρατήσω, θα το ξεκινήσω κι όλας για μερικές μέρες και μετά... Μετά θα με παρασύρουν τα παιχνίδια μου, και οι καφέδες, και τα έργα που έχω γραμμένα στο video σωρό, και θα χαλαρώσω... Και όταν θα έρθει πάλι η τελευταία στιγμή θα ξαναπάθω πανικό, όμως νομίζω πως στο βάθος της καρδιάς μου θα το χαίρομαι γιατί έχω μάθει να λειτουργώ καλύτερα υπό συνθήκες πίεσης...<br /></div><div style="text-align: justify;">Δεν είναι υπέροχο όμως που ξέρω πόσο καλά παίζω μόνη μου, το δικό μου παιχνιδάκι, και έτσι έχω την άνεση να το απολαμβάνω αντί να χάνομαι σε άγχη και μιζέριες? Ας είναι καλά ο Γιάννης (πάντα Χοϊμές) και τα χρόνια που περάσαμε ψάχνοντας τις ψυχές μας....<br />Προς το παρόν πάντως, πάω καλά αλλά έχω ακόμα δουλίτσα για να τελειώσω... Και μαζί με αυτό έχω και ένα ραντεβού να φτιάξω λίγο το μαλλί ,θέλω να πιω και έναν καφέ με την Doris που ήρθε χτες από Λονδίνο, και έχω και τράπεζες, σούπερ μάρκετ και καθαριστήριο στο πρόγραμμα... Οπότε σας αφήνω, και αύριο, καλά να είμαστε, τα λέμε με μεγαλύτερη - ελπίζω- ηρεμία.... Φιλιά πολλά σε όλους.....<br /><br />Υ.Γ. Πανικός ξε- πανικός πάντως, εχτές το είδα το παιχνίδι της αλήθειας... Σιγά μην το έχανα... Αφήστε που, το κοριτσάκι μια χαρά το βρήκα, χαριτωμένο και προχωρημένο, και το αγόρι της, παρόλο που κόντεψε να μαδήσει το μούσι από το τράβηγμα, μια χαρά χαλάρωσε όταν άκουσε πως εκείνη είναι ερωτευμένη μαζί του... Τελικά ο έρωτας όλα τα νικά... Ακόμα και τις ξινές και κακογαμημένες κουνιάδες.....:-)<br /><br />Υ.Γ.2 Η φωτογραφία άσχετη μεν, συμβολική δε... Για μένα κυρίως... Που μπορεί να έχω χωθεί λίγο τελευταία, όμως.... Once a princess, always a princess...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-8614010584169918908?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-18080118126093156352008-10-29T15:43:00.002+02:002008-10-29T16:02:32.942+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SQhsZB3CMLI/AAAAAAAABSs/FFmsqcLXrwg/s1600-h/1214595259_6265.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SQhsZB3CMLI/AAAAAAAABSs/FFmsqcLXrwg/s400/1214595259_6265.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5262575341834219698" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Οκ... Αλλαγές είπαμε αλλά μην φανταστείτε πως άλλαξα και χώρα... Εδώ είμαι, στα μέρη τα γνωστά αλλά σύμφωνα με τις παλιές καλές συνήθειες που δεν αλλάζουν, άφησα τα πάντα για τελευταία στιγμή (όπου "πάντα" είναι καμιά δεκαριά κομμάτια για το 2Board) και από το πρωί γράφω σαν τρελή.. Πράγμα που θα συνεχίσω να κάνω non stop και αύριο όλη μέρα, για να μην σας πω και μεθαύριο... Οπότε, με συγχωρείτε για το σύντομο του ποστ αλλά καιγόμαστε...<br /></div><div style="text-align: justify;">Βέβαια, σύντομο ή όχι, θα προλάβω να σας πω ότι εχτές πήγαμε με τον αγαπημένο μου Mall σινεμαδάκι και είδαμε φοβερή ταινία - "Παγιδευμένοι" λέγεται- και σας την συνιστώ ανεπιφύλακτα γιατί είναι από αυτές που τις βλέπεις με κομμένη την ανάσα από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό, είναι παραγωγή Spielberg και, αν και τρελά υπερβολική, μας άφησε με μια καχυποψία απέναντι στην τεχνολογία που μου πέρασε μεν ακαριαία μόλις επέστρεψα σπίτι και κάθισα μπροστά στον υπολογιστή μου, πλην όμως, όσο κράτησε -δηλαδή την ώρα που τρώγαμε KFC και παγωτάκι σεμνά και ταπεινά όπως προστάζουν οι περιστάσεις- μας έδωσε λαβή για ενδιαφέρουσα και εποικοδομητική κουβεντούλα...<br />Και πως το βράδυ, αν δεν πέσω ξερή με τα μάτια κολλημένα στην άκρη της μύτης μου από το γράψιμο θα δω Burn Identity στο Nova και μετά θα κουκουλωθώ απολαυστικά με το πάπλωμα μου και θα κοιμηθώ για να ονειρευτώ χρώματα, ταπετσαρίες και χαλιά, πράγμα που είναι το τελευταίο μου δημιουργικό κόλλημα για λόγους που θα σας εξηγήσω προσεχώς...<br />Αυτά τα ολίγα και λαχανιασμένα, φιλιά πολλά σε όλους και τα λέμε συντομότατα... Μέχρι τότε, μην με παρεξηγείτε που δεν απαντώ καν στα σχόλια σας... Δεν προλαβαίνω να φτύσω λέμε....:-)))))<br /><br />Υ.Γ. Ο αγαπημένος μου αστυνόμος Σαΐνης μου φάνηκε very appropriate για την περίσταση και ας μην τον βρήκα με τα πατίνια του....<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-1808011812609315635?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-61673126446781264362008-10-27T14:21:00.001+02:002008-10-27T14:59:27.076+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SQW5tszkJDI/AAAAAAAABSk/DSA8RD4NNlE/s1600-h/vector-rainbow.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SQW5tszkJDI/AAAAAAAABSk/DSA8RD4NNlE/s400/vector-rainbow.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5261815934424982578" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Η ζωή μου αλλάζει με ρυθμούς φανταστικούς... Σε μια δύσκολη για όλους εποχή, σαν δώρο από ένα σύμπαν στις συνωμοσίες του οποίου πάντα πίστευα με πάθος, συμβαίνουν πράγματα που λίγο καιρό πριν δεν τολμούσα καν να ονειρευτώ... Πράγματα που ανοίγουν ορθάνοιχτα παράθυρα για ένα μέλλον καλύτερο... Πιο ισορροπημένο, πιο ήρεμο και πιο ανακουφιστικό... Ο Γιάννης (Χοϊμες) που πάντα τον μελετάω στα σημαντικά γεγονότα της ζωής μου, ίσως γιατί του χρωστάω πολλά από τα βήματα που με έφεραν στην απέναντι όχθη, μας έλεγε πως οι δυσκολίες φέρνουν δώρα... Και πως πάντα, μέσα στο μαύρο υπάρχει φως... Έτσι και τώρα... Μέσα στην γενικότερη κρίση που μας επηρεάζει άμεσα, τουλάχιστον εμάς που δουλεύουμε στα ΜΜΕ που ασχολούνται με την ευζωία και το lifestyle - και που είναι αυτά που κόβονται πρώτα απ' όλα σε περιόδους ισχνών αγελάδων- , μέσα σε αυτόν τον κυκεώνα εξελίξεων που μας ανάγκασε να αναθεωρήσουμε πολλά από τα δεδομένα της ζωής μας και να πάρουμε αποφάσεις δύσκολες, έρχεται μια ανάσα αισιοδοξίας να φυσήξει σαν δροσερό αεράκι και να μου αποδείξει για μια ακόμα φορά πως η θεωρία του Γιάννη, τελικά, είναι σωστή... Και πως η δυσκολία αυτή την φορά, ίσως γιατί την αντιμετωπίσαμε ψύχραιμα και ώριμα σαν μεγάλοι που γίναμε, δεν έκρυβε απλά δώρο... Έκρυβε ανατροπές ζωής προς το τόσο καλύτερο που ακόμα δυσκολεύομαι να το πιστέψω...<br />Η ζωή μου αλλάζει... Οι ισορροπίες αποκαθίστανται, η αγάπη νικάει και το μέλλον μπορεί να είναι όντως πιο χαρούμενο απ' όσο μπορεί να ονειρευτεί ακόμα και μια "Πολυάννα"..<br />Δεν σας κρύβω πως όλα αυτά με κάνουν να χαίρομαι και να φοβάμαι ταυτόχρονα... Το ίδιο.. Ίσως γιατί ακόμα και η ελάχιστη πιθανότητα κάτι να πάει στραβά σε μια επιθυμία ζωής, είναι αρκετή για να θέσει σε κίνδυνο την εύθραυστη ισορροπία που κρατάω χρόνια τώρα μέσα μου περπατώντας στον λεπτό πάγο που χωρίζει αυτά που ήθελα από αυτά που μπορούσα να έχω...<br />Όμως η αισιόδοξη φύση μου με κρατάει γελαστή... Κόντρα στις δοξασίες που θέλουν τις μεγάλες χαρές να ακολουθούνται από μεγαλύτερες λύπες, κόντρα στους ενδόμυχους φόβους που στοιχειώνουν συχνά τα όνειρα μου και κυρίως, κόντρα στα όσα με έχει διδάξει το παρελθόν... Πιστεύω πως όσο έχω κλάψει στην ζωή μου μέχρι σήμερα, πρέπει να φτάνει... Αληθινά το πιστεύω... Νομίζω πως έχω πληρώσει τα χρέη μου, κυριολεκτικά και μεταφορικά, έχω βιώσει τις συνέπειες των λαθών μου, έχω ζήσει την διαδρομή που μου αναλογούσε στο μαύρο.. Και έχω καταφέρει, κόντρα σε κάθε προγνωστικό, να αλλάξω την ζωή μου όσο κανείς, ούτε καν εγώ η ίδια, δεν μπορούσε να φανταστεί... Το έχω κερδίσει το δικαίωμα στην αισιοδοξία λοιπόν... Το δικαίωμα στην ηρεμία, στην ευτυχία, στο όνειρο... Πιστεύω πως έχει έρθει η ώρα να περάσω σε μια άλλη εποχή... Και μαζί μου να "παρασύρω" και τους ανθρώπους που αγαπάω... Και έτσι, είμαι έτοιμη να κλείσω τα μάτια και να αφεθώ... Σ' αυτό που εμένα μου φαίνεται σαν ελεύθερη πτώση, χωρίς αλεξίπτωτο, σε ένα άγνωστο κενό που όμως δεν με φοβίζει πια όσο κάποτε... Και που πιστεύω πως θα με συμφιλιώσει με ένα κομμάτι της ζωής μου που μέσα μου μοιάζει ανοιχτή πληγή...<br />Η ζωή μου αλλάζει... Και την έχω τόσο μεγάλη ανάγκη αυτή την αλλαγή.. Όχι εγώ, η Εύη που είμαι σήμερα, η μαμά του Άρι, η σύντροφος του Μάνου, η γυναίκα που έγινα μεγαλώνοντας, αλλά το παιδάκι που ήμουν κάποτε... Που πιστεύω πως ήρθε η ώρα να επιστρέψει πίσω... Σε ξεχασμένες αγκαλιές και σε ξεθωριασμένες, ανέφελες μέρες... Η ζωή μου αλλάζει... Wish me luck....<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-6167312644678126436?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-45264175697955135382008-10-25T09:07:00.005+03:002008-10-25T14:25:40.162+03:00<div style="text-align: justify;">Τα σχέδια μου να κοιμηθώ όσο θέλω, τα τελευταία σαββατοκύριακα δεν πετυχαίνουν... Το προηγούμενο ένα κομπρεσέρ έξω από το παράθυρο μας, αυτό ο Droopy που έξυνε την πόρτα για να μπει μέσα... Ξυπνάω νωρίς και μετά την υπόλοιπη ημέρα, ή τουλάχιστον μέχρι το μεσημέρι που -αναγκαστικά- θα ξανακοιμηθώ (to catch up) σέρνομαι από καναπέ σε πολυθρόνα και τούμπαλιν σαν μπαγιάτικο μύδι... Ενδιαμέσως πίνω καφέδες... Και bloggάρω και λίγο... Έτσι, σήμερα, με το μάτι μισόκλειστο και το mood ξινό, η <a href="http://lexotanila.blogspot.com/">Τανίλα</a> κάνει σχεδόν συνειρμό...:-) Και η πρόταση της να συμμετάσχω στο παιχνίδι με τις 7 αλήθειες, την οποία νομίζω μου την είχε κάνει και η <a href="http://hd207.blogspot.com/">Χελώνα</a> παλιότερα αλλά ξεχάστηκα η ξανθιά, sounds extremely appropriate...<br /><br />7 Αλήθειες λοιπόν:<br /><br />1. Έχω υπάρξει βαθιά δυστυχισμένο και διαταραγμένο άτομο για ένα μεγάλο διάστημα της ζωής μου... Βελτιώθηκα αισθητά ως άνθρωπος και έλυσα πολλά από τα προβλήματα μου με χρόνια ψυχανάλυσης....<br />2. Όταν ήμουν μικρή έπεσα μέσα στην μαρμίτα της αισιοδοξίας. Το παιχνίδι της χαράς της Πολυάννας έχει φτιαχτεί για μένα...<br />3. Πιστεύω με πάθος στις ανθρώπινες σχέσεις...Προσπαθώ να στηρίζω τους φίλους μου και τους ανθρώπους που αγαπάω όσο περισσότερο μπορώ... Και να τους λέω συχνά πως τους αγαπάω... (Ή να τους το δείχνω)...<br />4. Ο Άρις και ο Μάνος είναι τα σημαντικότερα πρόσωπα της ζωής μου.<br />5. Για πολλά χρόνια (μέχρι και πρόσφατα) αρνιόμουν να παραδεχτώ πόσο μου έλειπε ο πατέρας μου από την ζωή μου.. Τώρα, είμαι πανευτυχής που τον έχω...<br />6. Λατρεύω το φαγητό... Το θεωρώ μια από τις μεγάλες απολαύσεις της ζωής... Μετά το σεξ και πριν το κάπνισμα...<br />7. Με διακρίνει μια βαθιά έλλειψη επαγγελματικής φιλοδοξίας.. Δεν με ενδιαφέρει να κερδίσω θέσεις και αξιώματα... Ιδανικά θέλω να μπορώ να βγάζω τα περισσότερα δυνατόν χρήματα με τον λιγότερο δυνατόν κόπο...<br /><br />Και επειδή η ψυχανάλυση έχει κάνει πολύ καλή δουλειά αλλά όχι θαύματα, και ο κακός άνθρωπος μέσα μου παραφυλάει για να εμφανιστεί, σιγά μην δεν χώσω και μερικούς ακόμα... Καλώ να παίξουν λοιπόν το παιχνίδι η <a href="http://justar-lawblog.blogspot.com/">παλιά μου συμμαθήτρια</a>, η <a href="http://georgias11.blogspot.com/">melissoula</a>, το <a href="http://despinarion.wordpress.com/">δεσποινάριον</a>, η <a href="http://dendrogali.blogspot.com/">δενδρογαλή</a> και η<a href="http://vathia.blogspot.com/"> συκιά</a>....<br /><br />Αυτά για σήμερα και να περάσετε ένα υπέροχο σαββατοκύριακο... Με γέλια, με αγαπημένους ανθρώπους γύρω σας και... με άφθονο ύπνο.... Φιλιά...<br /><br />Υ.Γ. Εχτές το βράδυ πήγαμε με τον Άλκη και την Μάρθα για φαγητό στην Νέα Διαγώνιο. Που άλλαξε όνομα και έγινε Διαγώνιος στην Λυκαβηττού αλλά κατά τα άλλα το φαγητό παραμένει το γνωστό, εξαιρετικό... Φάγαμε σουτζουκάκια μέχρι να σκάσουμε... Και ένα σωρό άλλα πράγματα βέβαια, αλλά κάνω focus στα σουτζουκάκια γιατί είναι τα αγαπημένα μου... Να πάτε... Τώρα που κρυώνει λίγο ο καιρός τα βράδια, σκέφτεστε τίποτα καλύτερο από σουτζουκάκια με μπούκοβο (αυτά τα στεγνά τα θεσσαλονικιώτικα όχι τα άλλα τα σμυρνέικα με την σάλτσα) , πατάτες τηγανητές με αλοιφή πάπρικα και ένα καλό κόκκινο κρασί? :-)<br /><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204); font-weight: bold;">Υ.Γ.2 Εφτά άτομα έπρεπε να καλέσω να παίξουν, όσα και οι αλήθειες, αλλά ξανθιά βλέπετε, δεν το κατάλαβα με την μια.. Συμπληρώνω δύο λοιπόν να είμαι σωστή... Τον </span><a style="color: rgb(204, 51, 204); font-weight: bold;" href="http://kollase.blogspot.com/"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">Radio Marconi</span> </a><span style="color: rgb(204, 51, 204); font-weight: bold;">και τον </span><a style="color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;" href="http://sotkanel2.wordpress.com/">Sotiris K</a><span style="color: rgb(204, 51, 204); font-weight: bold;">... (για να μάθει να παραπονιέται...)</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-4526417569795513538?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-8531659435551937602008-10-24T08:29:00.002+03:002008-10-24T09:20:15.224+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SQFoCcIm1hI/AAAAAAAABSc/Xv4H6xVgAVE/s1600-h/3cbe4179-744c-4007-9bb3-910642100d34.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 266px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SQFoCcIm1hI/AAAAAAAABSc/Xv4H6xVgAVE/s400/3cbe4179-744c-4007-9bb3-910642100d34.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5260600230866769426" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Οκ.. Μπορεί από σήριαλ να μην έχουμε κάτι το συγκλονιστικό μέχρι τώρα από τηλεπαιχνίδια όμως, δόξα τον Θεό, δεν πιανόμαστε... Πιστοί στο αμερικάνικο πρότυπο του "ξεφτιλιστείτε γιατί χανόμαστε" φέτος περάσαμε ένα σκαλί πιο κοντά στην απόλυτη κατάντια...<br />Σκηνικό λιτό για να μην χάνεται το ενδιαφέρον από το "ζουμί"... Η παρουσιάστρια εναλλακτική, πιο εναλλακτική δεν γίνεται, - λίγο καλλιτέχνης, λίγο σύζυγος πολιτικού (ο Θεός να τον κάνει), λίγο μητέρα (όπως δήλωσε σε γνωστό περιοδικό), ευγενική μέχρι ξεράσματος και λίγο ανωτάτου (του τύπου εγώ είμαι άλλου επιπέδου άνθρωπος και έχω έρθει να δώσω έναν άλλο αέρα στο παιχνίδι)...<br />Ο παίκτης νεαρός, ελαφρά αγχωμένος, έχει μαζί του στο studio την μητέρα, την κοπέλα και τον κολλητό του. Οι κανόνες του παιχνιδιού απλοί. Ο παίκτης έχει ήδη απαντήσει σε 50 ερωτήσεις συνδεδεμένος με ανιχνευτή ψεύδους. Τα αποτελέσματα υπάρχουν στο κοντρόλ. Ξέρει τις ερωτήσεις, ξέρει προφανώς τις απαντήσεις που έχει δώσει αλλά δεν γνωρίζει τα αποτελέσματα. Στην διάρκεια του show θα κληθεί να απαντήσει σε κάποιες από αυτές live, μπροστά σε κοινό και κυρίως μπροστά στους άμεσα ενδιαφερόμενους (την μητέρα, την κοπέλα και τον κολλητό του δηλαδή) και αν πει αλήθεια θα κερδίσει από αρκετά έως πάρα πολλά χρήματα.. Αν πει έστω και μια φορά ψέματα θα χάσει ότι έχει κερδίσει μέχρι εκείνη την στιγμή... Υπάρχει επίσης και ένα κουμπί, το οποίο μπορούν να πατήσουν οι ενδιαφερόμενοι αν νοιώσουν ότι κάποια ερώτηση τους φέρνει σε δύσκολη θέση... Η παρουσιάστρια θα αλλάξει αμέσως την ερώτηση.. Όμως, το κουμπί αυτό μπορούν να το πατήσουν μια φορά μόνο στην διάρκεια όλου του παιχνιδιού και δεν μπορούν να γνωρίζουν αν η επόμενη ερώτηση θα είναι ακόμα χειρότερη από την προηγούμενη... Δεν ξέρω αν όλο αυτό ακούγεται απλό, πάντως σας διαβεβαιώ δεν είναι καθόλου... Εχτές ξεκινήσαμε να το βλέπουμε από περιέργεια, κολλήσαμε από απολύτως κανιβαλικό ενδιαφέρον και όταν ο παίκτης αποφάσισε να αποχωρήσει έχοντας κερδίσει 25.000 ευρώ η γεύση που μου έμεινε ήταν - δυστυχώς- γλυκόξινη... Ο διάλογος που ακολουθεί είναι πραγματικός...(Έχουν προηγηθεί αρκετές ερωτήσεις για την μητέρα του και ο παίκτης έχει απαντήσει αλήθεια. Τώρα απαντά στις ερωτήσεις για τις 25.000 ευρώ)...<br /><br />Παρουσιάστρια: Πες μου "Κώστα" πόσο καιρό είσαι με την "Αθηνά"?<br />Κώστας: Δυόμισι χρόνια..<br />Παρουσιάστρια: Την αγαπάς?<br />Κώστας: Ναι... Πολύ...<br />Παρουσιάστρια: Επόμενη ερώτηση λοιπόν... Θεωρείς την Αθηνά βαρετή?<br />Κώστας: Ξεροκαταπίνει... Ναι...<br />Πλάνο στην Αθηνά που κοιτάζει άναυδη...<br />Φωνή από το κοντρόλ... Η απάντηση είναι..... Αληθινή...<br />Πλάνο στην Αθηνά που παραμένει άναυδη και στον Κώστα που εξακολουθεί να ξεροκαταπίνει...<br />Παρουσιάστρια: Αθηνά, πως αισθάνεσαι μετά από αυτή την αποκάλυψη? Το είχατε συζητήσει αυτό ποτέ με τον Κώστα?<br />Αθηνά: (Ψελλίζει) Όχι<br />Παρουσιάστρια: Κώστα, πως φαντάζεσαι πως νοιώθει τώρα η Αθηνά?<br />Κώστας: (Κοιτάζει κάτω..) Όχι και τόσο καλά...<br />Παρουσιάστρια: Πάμε στην επόμενη ερώτηση λοιπόν... Υπάρχουν ερωτικές φαντασιώσεις σου που η Αθηνά αρνείται να πραγματοποιήσει?<br />Πλάνο στην Αθηνά που τώρα έχει αρχίσει να βουρκώνει...<br />Πλάνο στον Κώστα που ξεροκαταπίνει μέχρι πνιγμού...<br />Η Αθηνά πατάει το κουμπί...<br />Παρουσιάστρια: Μάλιστα.. Επόμενη ερώτηση λοιπόν... Πες μου Κώστα, έχεις παράλληλη σχέση με άλλη γυναίκα?<br />Πλάνο στην Αθηνά που έχει αρχίσει πια να κλαίει..<br />Πλάνο στην μαμά του Κώστα που κοιτάζει άναυδη...<br />Πλάνο στον κολλητό του που μουρμουρίζει "τώρα θα χωρίσετε"..<br />Κώστας: Ξεροκαταπίνει, κοιτάζει κάτω και ιδρώνει... Ναι...<br />Πλάνο στην Αθηνά που έχει μείνει κόκκαλο...<br />Φωνή από το κοντρόλ: Η απάντηση του Κώστα είναι... Αληθινή...<br />Παρουσιάστρια: Αθηνά, το ήξερες αυτό?<br />Η Αθηνά δεν απαντά.. Παραμένει κοκαλωμένη...<br />Παρουσιάστρια: Μπράβο Κώστα... Κέρδισες 25.000 ευρώ... Πιστεύεις όμως πως μετά από όλα αυτά, θα μπορέσεις να ξανακερδίσεις και την Αθηνά..<br />Κώστας: Δεν ξέρω.. Θα προσπαθήσω...<br />Παρουσιάστρια: Θέλεις να συνεχίσεις για τις 50.00 ευρώ?<br />Κώστας: (Σκέφτεται εμφανώς πως οι προηγούμενες ερωτήσεις έχουν ήδη παραλάβει την μαμά και τη γκόμενα άρα οι επόμενες θα παραλάβουν τον κολλητό του...) Όχι... Θα αποχωρήσω...<br /><div style="text-align: justify;">Πλάνο στην Κώστα που αγκαλιάζεται με τους δικούς του (και με την Αθηνά- άγαλμα)....<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">Συμπέρασμα Μάνου: Σε αυτό το παιχνίδι πρέπει να πας ή πολύ φρέσκος με την γκόμενα ή να έχεις αποφασίσει να χωρίσεις...<br /></div>Συμπέρασμα δικό μου: Είναι πολλά τα λεφτά όντως αλλά ακόμη περισσότερη η μαλακία που πρέπει να σε δέρνει για να αποφασίσεις να ξεφτιλιστείς σε αυτό το επίπεδο γι' αυτά...<br /><div style="text-align: justify;">Κοινό συμπέρασμα: Υπάρχει πολύ μαλάκας κόσμος εκεί έξω...<br /></div><br />Υ.Γ. Προς κυρία παρουσιάστρια... Τελικά, τίποτα στην ζωή δεν είναι τυχαίο.. Αν δεν ταιριάζατε, δεν θα... συμπεθεριάζατε....<br />Υ.Γ. 2 Τρέμω να σκεφτώ σε τι ερωτήσεις θα απαντήσει όποιος πάει για το μεγάλο έπαθλο των 200.00 ευρώ...<br />Υ.Γ.3 Η εκπομπή "Η στιγμή της αλήθειας" προβάλλεται κάθε Πέμπτη στις 22.00 στον Ant1... Περιμένω να δω τα νούμερα της τηλεθέασης με έναν φόβο στην καρδιά... Αμερική γίναμε τελικά, στα χειρότερα της... Μόνο τέτοια έχει άλλωστε....<br />Υ.Γ.4 Εννοείται πως θα το βλέπω από εδώ και πέρα.... Άμα δοκιμάσεις ανθρώπινο κρέας μια φορά, θέλεις συνέχεια... (για να μην βγάζουμε την ουρά μας απ' έξω...) Καλημέρα...<br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-853165943555193760?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-15834013959814728212008-10-23T09:18:00.002+03:002008-10-23T13:56:31.540+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SQAd0-O2AiI/AAAAAAAABSU/F8EIOp9DnAA/s1600-h/SuperStock_255-17489.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 280px; height: 350px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SQAd0-O2AiI/AAAAAAAABSU/F8EIOp9DnAA/s400/SuperStock_255-17489.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5260237160664400418" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Εχτές το βράδυ, την ώρα που έπαιζα το αγαπημένο μου So Blonde άκουγα στο background την ομιλία του κύριου Ρουσόπουλου στην Βουλή... Προφανώς δεν πρόσεχα τι έλεγε ακριβώς, μου είναι παντελώς αδιάφορη η λογική ενός ανθρώπου που εμπλέκεται σε ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα της σύγχρονης πολιτικής ιστορίας, χρεώνεται μεγάλο μέρος ευθύνης της πτώσης ενός κόμματος, και αντί να ζητήσει ταπεινά συγγνώμη και να πάει σπίτι του, τουλάχιστον μέχρι να ξεκαθαρίσει το θέμα, ζητάει και τα ρέστα του από πάνω... Όμως εχτές ο κύριος Θοδωρής ήταν το πρόσωπο της βραδιάς και εκεί γύρω στις 8, σε όποιο κανάλι και να γύριζες, την φάτσα του έβρισκες.. Ακόμα και το Star τον έπαιξε, και μάλιστα πριν από την Μαριάννα Ντούβλη - ξέρετε, αυτή που μέχρι πέρσι γύριζε από κανάλι σε κανάλι διαφημίζοντας τα πλούτη και τις τσάντες της και δηλώνοντας πως ήθελε να φάει την Μενεγάκη (κυριολεκτικά μάλιστα αφού κουβαλούσε μαζί της κάτι σοκολατάκια με το πρόσωπο της Ελένης και τα έτρωγε on camera) - η οποία έστειλε επιστολή στον κύριο Παπούλια ζητώντας του να προκηρύξει άμεσα εκλογές... Αυτή η Στέλλα (Μπεζεντάκου) άνοιξε μεγάλες πληγές... Τώρα, περιμένω από τον Εθνικό μας Σταρ Ανδρέα Ευαγγελόπουλο να γράψει στον πρόεδρο της Βουλής ζητώντας του να αποβάλει λόγω απουσιών όποιους βουλευτές δεν δίνουν καθημερινά το παρόν στις συνεδριάσεις, και την Έφη Θώδη να ζητάει να τραγουδήσει εκείνη τον Εθνικό Ύμνο, σε νέα εκτέλεση, ποιμενικού ροκ....<br />Πίσω στο κύριο Ρουσόπουλο όμως, μέσα στα πολλά που άκουγα, συγκράτησα το εξής: "Η δική μου δύσκολη ζωή" είπε το αγόρι απευθυνόμενο στον Γιώργο Παπανδρέου, "καμιά σχέση δεν έχει με την δική σας.." Έλα ρε μεγάλε!!! Ξανθόπουλε της πολιτικής, λουστράκο της Νέας Δημοκρατίας.... Ο Θοδωρής και το κασελάκι του το καταντήσαμε το θέμα... Καλά τα έλεγε ο κύριος Ζάχος ( και μην μου πείτε ποιος κύριος Ζάχος, ένας είναι ο κύριος Ζάχος και μοναδικός) πως στην Ελλάδα άμα δεν έχεις κουβαλήσει τον νταβά με τα κουλούρια στην Ομόνοια μικρός κανείς δεν σου αναγνωρίζει το δικαίωμα να γίνεις κάτι μεγαλώνοντας... Δηλαδή με αυτή την λογική, επειδή ο Θοδωρής είχε δύσκολη ζωή μικρός, έπρεπε μεγαλώνοντας να έρθει να μας ξεπουπουλιάσει... Ομαδικώς ως έθνος και μάλιστα με την βοήθεια του "αγίου" Εφραίμ...Και μετά, όταν τον πάρουν όλοι χαμπάρι και αρχίσουν να του δείχνουν την έξοδο, να ανέβει στο βήμα και να εκφωνήσει και έναν πανηγυρικό σε τόνους λάβρους, μπας και φοβηθούν και αλλάξουν γνώμη....<br />Τελικά, σας το λέω εγώ, η ξανθιά και άσχετη... Το πρόβλημα σε αυτή την χώρα δεν είναι ούτε οι άνθρωποι που μας κυβερνούν - τους οποίους άλλωστε εμείς τους εκλέγουμε κάθε φορά, δεν μας τους δίνουν προξενιό- ούτε η έλλειψη πολιτικής συνείδησης του κόσμου -που , που να την βρει με όλα αυτά που γίνονται άλλωστε..Το πρόβλημα είναι η λογική που κυριαρχεί στο πολιτικό σκηνικό μας... Θεωρητικά μιλώντας, ο κύριος Παπανδρέου, αν εκλεγεί κάποια στιγμή πρωθυπουργός, άλλα πράγματα θα έπρεπε να κληθεί να αποδείξει.. Και όχι πόσο εύκολη ή δύσκολη ζωή πέρασε ως παιδάκι... Ή πόσα κουλούρια χώραγε ο δικός του νταβάς.. Ή μήπως ήταν donuts?<br /><br />Υ.Γ. Καλά έλεγαν πολλοί τελικά πως ήταν αδικία να χάσει η Μάρα την δουλειά της... Στο κάτω κάτω της γραφής, εκείνη ήταν που έφερνε από πάντα τα λεφτά στο σπίτι, από παλιά. προ πολιτικής... Θέλησε ο Θοδωράκης να κάνει αντίσταση, να της δείξει ποιος φοράει τα παντελόνια στην οικογένεια, και να τα αποτελέσματα... Και μετά, αντί να πάει αυτός στο σπίτι και να συνεχίσει η Μάρα να λέει τις ειδήσεις - που αν το καλοσκεφτείτε, λιγότερη ζημιά έκανε- αναγκάστηκε εκείνη σε παραίτηση γιατί το αγόρι είχε δουλειά ακόμα μπροστά του.. Έπρεπε να το ρίξει τελείως το κόμμα στα πατώματα πριν αποφασίσει να την κάνει με ελαφρά.. Γιατί έτσι είναι ο Θοδωρής.. Δεν αφήνει δουλειές μισοτελειωμένες....<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-1583401395981472821?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-91019096345987844302008-10-22T10:08:00.000+03:002008-10-22T10:35:30.243+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SP7Xmf28o_I/AAAAAAAABSM/ucDFtu6dnqM/s1600-h/rainbow.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SP7Xmf28o_I/AAAAAAAABSM/ucDFtu6dnqM/s400/rainbow.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5259878471202284530" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Επαναλαμβάνομαι... Ή τουλάχιστον έτσι νοιώθω... Έχω μπόλικη δουλειά, ο Μάνος ακόμα περισσότερη όπως και όλοι μας οι φίλοι, βγαίνουμε λιγότερο από συνήθως (με όλη αυτή την τρεχάλα στο τέλος της μέρας συνήθως θέλεις απλά να βιδωθείς στον καναπέ, να φας κάτι και να πας να ξεραθείς) , το mood είναι το γνωστό, δεν γίνονται και καινούρια πράγματα να μας ξεσηκώσουν.... Τα πρωινά ανοίγω το blog και δεν ξέρω τι να σας γράψω... Κάνω τις συνηθισμένες δουλειές του σπιτιού, γράφω κανένα κομματάκι, πάω για κανέναν γρήγορο καφέ με την μαμά μου ή με καμιά φίλη, επιστρέφω σπίτι... Ρουτίνα... Ευλογημένη ρουτίνα , μην με παρεξηγείτε, δεν θα την άλλαζα με τίποτα γιατί με κάνει να νοιώθω μια σταθερότητα που μου έλειπε για χρόνια, όμως καθόλου ενδιαφέρουσα φοβάμαι για αφήγηση...<br />Κάνω περισσότερα πράγματα μέσα στο σπίτι τον τελευταίο καιρό... Μαγειρεύω πιο πολύ, μαζεύω φίλους συχνότερα με διάφορες ευκαιρίες, παραγγέλνω αγαπημένες σειρές από το Amazon, και βιβλία, ταχτοποιώ τα CD μου, χουζουρεύω στον καναπέ ακούγοντας μουσική, διαλέγω κεριά με ωραίες μυρωδιές - χτες αγόρασα ένα από το ΙΚΕΑ με άρωμα παγωτό- κοιμάμαι κάποια μεσημέρια με το παντζούρι ανοιχτό και την λιακάδα να φωτίζει το δωμάτιο, κουβεντιάζω με τον Άρι για σπουδές, και για παρέες και για κοριτσάκια, του αγοράζω φούτερ Lonsdale από το Internet και του παραγγέλνω παπούτσια Martin's σε φίλους που πάνε Λονδίνο, χαζογελάω με τον Μάνο τα βράδια βλέποντας ανόητα σήριαλ στην τηλεόραση ή μιλώντας για δουλειές που πάντα έχουν μια όψη καθόλου glamorous πίσω από τις λαμπερές σελίδες των περιοδικών που βγάζουμε, επενδύω σε φιλίες και σχέσεις, επιδιώκω να περνάω καλά, μέσα και έξω, με ανθρώπους που αγαπάω... Μόνο...<br />Η περίοδος ευνοεί τις ανακατατάξεις και τους απολογισμούς... Και εγώ, σε αυτή την φάση της ζωής μου, λίγο πριν τα 45, νοιώθω όλο και περισσότερο την ανάγκη να ρίξω τους τόνους και να εστιάσω στα απλά και τα ουσιαστικά... Και το κάνω... Και νοιώθω υπέροχα... Λίγο παράξενα βέβαια, σαν να αντιλαμβάνομαι σταδιακά πως τελικά, κόντρα σε προβλέψεις και προσπάθειες, μεγαλώνω...Αλλά παρόλα αυτά, υπέροχα... Και ανακαλύπτω άναυδη πως αυτό το μεγάλωμα που πάντα φοβόμουν, που πάντα απέφευγα σαν άλλος Peter Pan, προσδοκώντας να μείνω - αν γίνεται- για πάντα παιδί, τελικά μπορεί να μην είναι τόσο άσχημο... Ούτε τόσο δύσκολο... Ούτε τόσο τρομακτικό...<br />Οπότε χαλαρώνω και το ζω... Στο ρελαντί... Με ευλογημένη ρουτίνα και επαναλήψεις, έτσι για το κάνω δικό μου.. Να το εμπεδώσω... Και αν σας κάνω να βαριέστε τώρα τελευταία σας ζητώ ειλικρινά συγγνώμη... Όμως νομίζω πως τουλάχιστον για κάποιον καιρό, τα πιο catchy πράγματα που θα διαβάζετε εδώ μέσα θα είναι οι συνταγές... Και τα τηλεοπτικά κουτσομπολιά... Φιλιά σε όλους και καλημέρα....<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-9101909634598784430?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-73425875667988589672008-10-21T09:19:00.001+03:002008-10-21T13:13:39.503+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SP1-KtnOa4I/AAAAAAAABSE/XZzas1kPEM8/s1600-h/imagess.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SP1-KtnOa4I/AAAAAAAABSE/XZzas1kPEM8/s400/imagess.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5259498662346517378" border="0" /></a><br />Θα ήθελα:<br /><br /><div style="text-align: justify;">Να κάνει κρύο. Να φορέσω μπότες και ζεστό πουλόβερ... Και μπουφάν. Και το βράδυ να ανάψω το τζάκι και να απολαύσω ένα ποτήρι κόκκινο κρασί στο φως των κεριών.<br /></div><div style="text-align: justify;">Ή άντε να κάνει κρύο και να βρέχει. Να φορέσω τουλάχιστον τις γαλότσες μου που κοντεύουν να παλιώσουν μέσα στην ντουλάπα. Και το λαχανί αδιάβροχο μπουφάν μου.. Και να κρατήσω την αγαπημένη μου ομπρέλα, αυτή με την λαβή - γάτα.<br /></div><div style="text-align: justify;">Να πάω για πρωινό στο Winter Garden της Μεγάλης Βρετανίας. Ακόμα καλύτερα, να είναι Κυριακή και να διαβάσω και τις εφημερίδες μου. Ακόμα καλύτερα, να πάω για πρωινό στην Μεγάλη Βρετανία. Την κανονική... Και για μεσημεριανό και βραδινό επίσης... Πολλές φορές... Τουλάχιστον επτά (on the row...)<br /></div><div style="text-align: justify;">Να έχω μια κάρτα με απεριόριστο υπόλοιπο και να κατέβω για shopping.. Έχω επιθυμήσει big spending... Ακόμα καλύτερα, να κάνω big spending στην Νέα Υόρκη... Ή στο Παρίσι... Ή στο Λονδίνο...<br /></div><div style="text-align: justify;">Να ζυγιστώ και να έχω χάσει δέκα κιλά. Χωρίς δίαιτα... Χωρίς καν διατροφή... Ακόμα καλύτερα.. Να αδυνατίσω τρώγοντας.. Τα πάντα... Πέντε μεγάλα γεύματα την ημέρα βασισμένα στο ψωμί και τις τηγανητές πατάτες...<br /></div><div style="text-align: justify;">Να βρω τα συστατικά για το fondant που χρειάζονται οι τούρτες μου. .. Και να καταλάβω πως γίνεται... Και να ξεκινήσω να τις φτιάχνω... Και να τις πετύχω με την μία... Ειδικά την Dr. Seus που είναι η αγαπημένη μου...<br />Να έχει ξεκινήσει ο Χριστόφορος.. Και να ανυπομονώ να δω τι θα γίνει παρακάτω... Έχω βαρεθεί να βλέπω βλακείες φέτος στην τηλεόραση... Εχτές ξεκίνησα να δω το LAPD και παραλίγο να πέσω κάτω από τον καναπέ από την πλήξη... Έλεος!!!<br />Να είναι Δεκέμβριος... Και τα Χριστούγεννα να είναι προ των πυλών... Να σκέφτομαι στολίδια, κουραμπιέδες, μελομακάρονα, φωτάκια και δώρα... Και κάλαντα... Και χαρούμενα προγράμματα για χαμογελαστές παρέες...<br />Ή έστω να ετοιμαζόμαστε να πάμε εκδρομή. Κάπου ορεινά.. Στην Αρκαδία... Ή στο St. Moritz.. Ή στο Whistler που το έμαθα πρόσφατα...<br />Να έχει περάσει η κρίση, το χρηματιστήριο να χτυπάει limit up και τα επιτόκια να σέρνονται στα πατώματα... Και να εξαφανιστεί αυτό το σύννεφο μιζέριας που σκεπάζει τον ήλιο της πόλης...<br />Να έχουν ανοίξει καινούρια μαγαζιά.. Εστιατόρια, μπαρ, clubs... Με μουσικές, με ατμόσφαιρα, με fun... Να βγαίνουμε τα βράδια και να ανακαλύπτουμε νέα πράγματα.. Και παραστάσεις, και σχήματα...<br /><br />Όμως...<br /><br />Κάνει ζέστη... Ξανά... Και έχω βαρεθεί να φοράω τις ίδιες φόρμες και τα ίδια κοτονένια πουλοβεράκια που νομίζω πως θα μου τα βγάλουν με εγχείρηση κάποια στιγμή...<br />Κάνει τόση ζέστη... Που τα βράδια ζεσταίνομαι με την μάλλινη κουβέρτα... Αλλά κρυώνω με την λεπτή... Δηλαδή κάνει όση ζέστη χρειάζεται για να μου σπάνε τα νεύρα...<br />Θα πάω για πρωινό στο ΙΚΕΑ... Χωρίς περιττές επεξηγήσεις... Πόσο χαμηλά μπορεί να πέσει κανείς....<br />Να σας πω ακριβώς πόσο.. Θα πάω στο ΙΚΕΑ μόνο για πρωινό... Χωρίς shopping.. Γιατί το υπόλοιπο της κάρτας μου είναι τόσο που μόλις την περάσουν από το μηχάνημα θα βγει ένα χέρι να με μουτζώσει.. Άρα δεν θα κάνω big spending... Ούτε καν small... Θα κάνω window shopping σε ένα μαγαζί που δεν έχει καν βιτρίνες...<br />Ζυγίστηκα και δεν έχω χάσει δέκα κιλά.. Δεν έχω χάσει ούτε καν δύο....Και είναι κρίμα γιατί την διατροφή με το ψωμί και τις πατάτες την κάνω ακριβώς...<br />Αυτό το fondant έχει λέει η Βίβιαν σαν κύριο συστατικό την γλυκερίνη... Τούρτα - σαπούνι δηλαδή? Θα την τρώμε και θα βγάζουμε αφρούς? Επίσης δεν ξέρω που πουλάνε γλυκερίνη για φάγωμα... Αφήστε που δεν έχω καταλάβει και τι πρέπει να κάνω αφού την βρω...<br />Ο Χριστόφορος δεν έχει ξεκινήσει ακόμα... Αντιθέτως, έχει ξεκινήσει το Μυστικό... Και η Πολυκατοικία.. Και ο Λάκης ο γλυκούλης... Και ο κανονικός Λάκης, ο κακούλης, προχτές δεν ήταν καθόλου στα πάνω του... Αν υποψιαστώ πως θα αρχίσω να βαριέμαι και το Τσαντίρι, θα πεθάνω.....:-)<br />Είναι Οκτώβριος ακόμα.. Και η μόνη γιορτή προ των πυλών είναι η Εθνική Επέτειος... Που μου είναι αδιάφορη... Δεν μου αρέσουν οι παρελάσεις... Ούτε τα σημαιάκια... Ούτε οι μπάντες... Ούτε ο μπακαλιάρος σκορδαλιά που μπορεί να είναι άλλης επετείου αλλά you got the point...<br />Δεν θα πάμε πουθενά... Ούτε σε βουνό, ούτε καν σε νησάκι.. Πολλές δουλειές, λίγες μέρες... Αφήστε που δεν το έχει στρώσει και για σκι...<br />Η κρίση καλά κρατεί... Και το σύννεφο μιζέριας εξαπλώνεται όσο πάει και πιο πολύ... Τα δεν επιτόκια παραμένουν αντιστρόφως ανάλογα του δείκτη... Κακή συνεννόηση λέτε?<br />Λόγω κρίσης δεν έχουμε και νέα openings.. Τουλάχιστον όχι αρκετά... Βγαίνουμε στα ίδια και τα ίδια, οι μουσικές δεν είναι αρκετά ανεβαστικές, οι παρέες δεν έχουν κέφι για χορούς και για πάρτι, τα σχήματα δεν θα έχουν κόσμο φοβάμαι και οι παραστάσεις... Οκ, δεν είναι το φόρτε μου... Γενικά μιλώντας, ο Indiana Jones μέσα μου έχει πέσει σε νάρκη...<br /><br />Συμπέρασμα:<br /><br />Χρειάζομαι επειγόντως μια γερή δόση ξεκουνήματος και μια ακόμα πιο γερή δόση περιπέτειας.. Και χαβαλέ... Και γιορτών... Και λίγο Χριστόφορο παρακαλώ... Α, και μια βοήθεια για το fondant, μπας και φάμε τουλάχιστον κανένα happy cake.... Καλημέρα!!!!!<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-7342587566798858967?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-59058132428571288662008-10-20T09:33:00.002+03:002008-10-20T10:19:47.714+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SPwvoheN8hI/AAAAAAAABR8/udH4dpfeVWQ/s1600-h/kreatopita320.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SPwvoheN8hI/AAAAAAAABR8/udH4dpfeVWQ/s400/kreatopita320.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5259130838088282642" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Το σαββατοκύριακο πέρασε μαγικά... Όπως ακριβώς το σχεδιάζαμε, χωρίς τίποτα -τίποτα απολύτως- να μας χαλάσει την μαγεία του "να μην κάνεις τίποτα"... Ή μάλλον, του "να κάνεις ακριβώς αυτό που θέλεις"... Την Παρασκευή πήγαμε στο Matshuhisa στον Αστέρα. Το λαμπερότερο opening της φετινής σεζόν ετοιμάζεται να υποδεχτεί το κοινό του επισήμως από αύριο, Τρίτη... Ανεπισήμως, λειτούργησε for friends and family μια εβδομάδα νωρίτερα, για να στρώσει και έτσι είχαμε την ευκαιρία να φάμε υπέροχα, να χαλαρώσουμε στο σούπερ ανακαινισμένο τέως Club House που θα το φιλοξενεί και να ξεχαρμανιάσουμε και λίγο μια που είχαμε να φάμε black cod και karasi su miso από τον Αύγουστο... Μοναδικό μειονέκτημα που βρήκα, εγώ προσωπικά, είναι η απολύτως non smoking πολιτική που εφαρμόζεται ένα χρόνο προτού γίνει υποχρεωτική στην Ελλάδα.. Κάπνισμα γιοκ δηλαδή στο Matsuhisa, υπάρχει μόνο ένα smoking lounge στον επάνω όροφο το οποίο μπορεί να εξυπηρετεί άνετα όποιον θέλει να καπνίσει χαλαρά το πούρο του μετά το φαγητό, δεν εξυπηρετεί καθόλου όμως όποιον θέλει να κάνει ένα τσιγαράκι ανάμεσα σε δύο πιάτα, εκτός αν το κάνουν για να μας κρατάνε fit με όλο αυτό το ανέβα- κατέβα... Βέβαια, είναι η πολιτική του Nobu αυτή όπως έμαθα, όλα τα εστιατόρια του, σε όλον τον κόσμο είναι non smoking, γι' αυτό και το καλύτερο Matshuhisa στον κόσμο θα είναι πάντα αυτό του νησιού... Με το σούπερ φαγητό, την σούπερ θέα και όσα τσιγάρα γουστάρουμε in between, μια που κανείς δεν μπορεί να μας απαγορεύσει να το φουντώνουμε en plein air...<br /></div><div style="text-align: justify;">Το Σάββατο πάλι, μετά από όλο αυτό το japanese food, το πρόγραμμα είχε μαραθώνιο Boston Legal Season 4 με ένα μικρό διάλειμμα για Doctor House το απόγευμα και μαγείρεμα το μεσημέρι... Μέσα στα αποκόμματα με συνταγές των οποίων η συλλογή είναι το τελευταίο μου hobby, υπήρχε και μια για πίτα με κιμά, πράσο και bacon... Την έφτιαξα λοιπόν και έγινε καταπληκτική, σας την συνιστώ ανεπιφύλακτα και φυσικά θα σας δώσω και την συνταγή. Και την Κυριακή το μεσημέρι, έτσι για να βγούμε λίγο από το σπίτι και να αλλάξουμε τον αέρα μας πήγαμε στον Κρητικό στην Κάντζα με αγαπημένους φίλους... Είχαμε ακούσει πολλά για αυτή την ταβέρνα, που φημίζεται για τα κρέατα της, και η αλήθεια είναι πως ότι φάγαμε ήταν εξαιρετικό. Εγώ βέβαια δεν τρελαίνομαι για ταβέρνες την Κυριακή το μεσημέρι, παρόλο που είμαι μαμά οι αντοχές μου στα παιδάκια που τρέχουν ολόγυρα τσιρίζοντας παραμένουν ιδιαίτερα περιορισμένες - ειδικά σε αυτά των οποίων οι γονείς σφυρίζουν αδιάφορα- και με χάλασε λίγο και η περιγραφή της τουαλέτας που μας έκανε η Ελένη όταν χρειάστηκε να την χρησιμοποιήσει... Θεωρητικά πάντα, οι τουαλέτες σε ένα μαγαζί είναι ενδεικτικές και της καθαριότητας των υπόλοιπων χώρων... Πρακτικά πάλι, obviously το θέμα παίζεται...<br />Anyway, μετά από ένα τέτοιο σαββατοκύριακο, προσδοκώ τα καλύτερα για αυτή την εβδομάδα... Και ελπίζω το σύμπαν να μην με απογοητεύσει... Μέχρι να δούμε λοιπόν πως θα πάνε οι μέρες που έρχονται, σας αφήνω με πολλά φιλιά, μια χαμογελαστή καλημέρα και την συνταγή για την πίτα που λέγαμε...<br /><br />Πρασοκρεατόπιτα.<br /><br />Υλικά.<br /><br />1 πακέτο χωριάτικο φύλλο<br />1φλυτζάνι του τσαγιού ελαιόλαδο για το άλειμμα των φύλλων<br />Για την γέμιση:<br />600 γραμ. μοσχαρίσιο κιμά<br />5 πράσα<br />ένα μεγάλο κρεμμύδι τριμμένο<br />1 φλιτζάνι του τσαγιού ελαιόλαδο<br />6 φέτες bacon<br />2 φλυτζάνια του τσαγιού κεφαλογραβιέρα τριμμένη<br />1 ποτήρι λευκό κρασί<br />αλάτι - πιπέρι<br /><br />Εκτέλεση<br /><br />Καθαρίζετε τα πράσα, πετάτε τα πράσινα φύλλα και το γενάκι τους και τα κόβετε σε λεπτές ροδέλες. Κόβετε το bacon σε λεπτές λωρίδες. Το βάζετε σε ένα μικρό τηγάνι και το καβουρδίζετε μέχρι να γίνει τραγανό. Το βγάζετε και το ακουμπάτε σε ένα πιατάκι. Σε μια μεγάλη κατσαρόλα ρίχνετε το κρεμμύδι και τα πράσα. Προσθέτετε ένα ποτήρι νερό και τα βράζετε σε μέτρια φωτιά μέχρι να μαλακώσουν και να εξατμιστεί όλο το νερό. Στην συνέχεια αδειάζετε μέσα το λάδι και σοτάρετε καλά. Όταν γυαλίσουν προσθέτετε τον κιμά και μαγειρεύετε μέχρι να πάρει χρώμα. Σβήνετε με το κρασί και συνεχίζετε να μαγειρεύετε σε μέτρια φωτιά μέχρι να εξατμιστούν όλα τα υγρά ανακατεύοντας συχνά. Μετά σβήνετε την φωτιά και αφήνετε το μείγμα να κρυώσει. Στην συνέχεια ρίχνετε μέσα το καβουρδισμένο bacon και το τριμμένο τυρί και ανακατεύετε καλά. Δοκιμάζετε και αν χρειάζεται, αλατίζετε. Στην συνέχεια προσθέτετε μπόλικο πιπέρι και ανακατεύετε ξανά.<br />Σε ένα λαδωμένο ταψί απλώνετε τρία φύλλα διαδοχικά το ένα πάνω στο άλλο, λαδώνοντας τα. Ρίχνετε επάνω την γέμιση μαζεύετε τις άκρες των φύλλων έτσι ώστε να τις καλύψουν τα επόμενα και βάζετε από πάνω άλλα τρία φύλλα, επίσης λαδωμένα. Χαράζετε βαθιά σε μερίδες και περιχύνετε την πίτα με το υπόλοιπο λάδι. Ψήνετε στους 200 βαθμούς στο κάτω ράφι του φούρνου μέχρι να ροδίσει. Τρώγεται καλύτερα ζεστή...<br /><br />Εδώ να προσθέσω πως πολύ σημαντικό ρόλο στην επιτυχία της πίτας μου έπαιξε το φύλλο. Εγώ δεν ξέρω να ανοίγω και έτσι βάζω την φίλη μου την Ελένη συχνά πυκνά να μου αγοράζει ένα σούπερ φύλλο από την γειτονιά της... Αν διαβάσει το ποστ και θέλει, ας σας πει το τι και το πως... Καλή επιτυχία και καλή όρεξη!!!!<br /><br />Υ.Γ. Η φωτογραφία δεν είναι της συγκεκριμένης πίτας, την βρήκα όμως αρκετά yummy για ντεκόρ...:-)<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-5905813242857128866?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-9240571793986245342008-10-17T10:08:00.000+03:002008-10-17T10:33:35.020+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SPg_vNPufcI/AAAAAAAABR0/e7RrAWMSNpU/s1600-h/light-soft-pink-heart-background-frame-thumb3934623.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SPg_vNPufcI/AAAAAAAABR0/e7RrAWMSNpU/s400/light-soft-pink-heart-background-frame-thumb3934623.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5258022645197077954" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Επιτέλους ξημέρωσε μια ήσυχη μέρα... Με γράψιμο βέβαια και με δουλειές αλλά τουλάχιστον σε mood χαλαρό, όπως θα έπρεπε κανονικά να είναι όλες οι Παρασκευές... Να μας προετοιμάζουν για ευχάριστα σαββατοκύριακα... Τον τελευταίο καιρό βέβαια η διάθεση μου δεν είναι και η καλύτερη... Αυτή η περιρρέουσα μιζέρια που κολλάει σαν ιός και επηρεάζει τους πάντες, σε συνδυασμό με τις καθυστερήσεις στις πληρωμές και με διαφόρων ειδών αναβολές και δυσκολίες, δεν βοηθάνε και ιδιαίτερα στο να κρατηθεί το ηθικό μου ακμαίο... Το παλεύω όμως... Αρνούμαι να δεχτώ πως το μέλλον μας είναι ζοφερό, πως θα πεινάσουμε σαν άλλη Ισλανδία ή πως θα πτωχεύσουν οι τράπεζες μας αλά Αμερική... Άλλωστε σιγά μην πτωχεύσουν οι δικές μας οι τράπεζες που για να δώσουν ένα δάνειο θέλουν σαράντα εγγυητές και δεκαπέντε υποθήκες... Το σενάριο με την πείνα είναι πιο πιθανό, λόγω απεργιών και δυσκολίας διακίνησης των τροφίμων όμως και όχι λόγω κρίσης...<br />Έτσι και εγώ, κόντρα την τάση της εποχής, ψηφίζω μικρές πολυτέλειες και pampering... Και σήμερα, μόλις τελειώσω το γράψιμο, θα απολαύσω τον καφέ μου με σούπερ νόστιμα κουλουράκια που μου έφερε προχτές η Κρυσταλία, θα κάνω ένα ζεστό μπάνιο με Laura Mercier Lemon Tart Shower Gel και ασορτί κρέμα σώματος για μετά, θα φτιάξω λίγο μαλλί, θα πάω ένα γρήγορο σούπερ μάρκετ να ψωνίσω για να μαγειρέψω αύριο (που ξεκινάει το weekend Boston Legal 4), και μετά θα φορέσω την πιο αφράτη φορμίτσα σπιτιού, θα βάλω τις μουσικές μου και θα αράξω στον καναπέ με αγαπημένα βιβλία και περιοδικά... Και το βράδυ, παρέα με φίλους καρδιάς, θα γελάσω όσο περισσότερο μπορώ και θα στείλω όλη μου την θετική ενέργεια στο σύπαν για να το ευχαριστήσω που μέσα σε όλη την μαυρίλα που μας τριγυρνά, μου δίνει ακόμα την ενέργεια που χρειάζομαι για να ξορκίζω τα μεγάλα και τα δύσκολα με χαρές απλές και καθημερινές....<br />Χρόνος είναι βρε παιδιά και θα πέράσει... Μέσα στους κύκλους που κάνει η ζωή μας ήρθε και αυτός και εμείς οφείλουμε να τον (ξε) περάσουμε.... Και μάλιστα όλοι μαζί και όχι ο καθένας μόνος του , που θα ήταν πολύ χειρότερο από πολλές απόψεις... Με όλη αυτή την κινδυνολογία που ακούμε από ραδιόφωνα, τηλεοράσεις και κουβέντες καφενείων δεν νομίζω να καταφέρουμε και πολλά πράγματα... Μήπως λοιπόν είναι καιρός να περάσουμε στην αντίσταση? Του ροζ ενάντια στο μαύρο? Εγώ ψηφίζω ναι, με όλη μου την καρδιά... Και σας στέλνω, μαζί με τα φιλιά μου, όλη την θετική μου ενέργεια, ψεκασμένη με τόνους χρυσόσκονης και ρόδινων σκέψεων.... Για μια Παρασκευή που θα σας προετοιμάσει όπως πρέπει για ένα υπέροχο σαββατοκύριακο το come... :-)<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-924057179398624534?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-6838358471510147972008-10-16T10:38:00.001+03:002008-10-16T16:04:39.398+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SPc7rAo9RdI/AAAAAAAABRs/5s3jXg1Szag/s1600-h/6208-PINK.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SPc7rAo9RdI/AAAAAAAABRs/5s3jXg1Szag/s400/6208-PINK.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5257736700070544850" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Άντε... Σήμερα και αύριο έμεινε, θα περάσει αυτή η εβδομάδα του χαμού και θα μπω και εγώ πάλι στο πρόγραμμα μου...Μέχρι να συμβεί αυτό όμως θα εξακολουθήσω να τρέχω πανικόβλητη να προλάβω, όπως σήμερα ας πούμε, που θεωρητικά σε μισή ώρα έπρεπε να είμαι στο περιοδικό πλην όμως άργησα λίγο να ξυπνήσω, έπρεπε να τελειώσω και κάτι κείμενα, και έτσι θα φύγω ασθμαίνουσα μόλις πατήσω το publish... Τα υπόλοιπα, για το χτεσινό girls' που πήγε σούπερ και για ότι άλλο μου κατέβει ενδιαμέσως, το απόγευμα... Φιλιά πολλά και καλημέρες...<br /></div><br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 51, 204);">Λοιπόν.... Επέστρεψα μόλις και είπα να ξελαμπικάρω με ολίγον blogging αντί να πέσω με τα μούτρα στην δουλειά -again, και δεν ξέρω τι κάνει ο Ερμής αλλά αν δεν κάνει κάτι γρήγορα θα τα παίξω οριστικώς και αμετακλήτως- μια που κατάφερα μεν να παραδώσω στην ώρα τους όλα μου τα χρωστούμενα κομμάτια πλην όμως με φόρτωσαν με την επόμενη φουρνιά την οποία πρέπει να ξεκινήσω άμεσα... Anyway, όλα θα γίνουν, αλλά δεν θα σκάσω κι όλας.. Δεν με πληρώνουν άλλωστε και τόσα ώστε να αξίζει να αγχωθώ περισσότερο από όσο αντέχω , και ειδικά που αντέχω αρκετά διότι είμαι γεννημένη cool... (Αλήθεια σας το λέω.. Δεν είμαι καθόλου αγχώδης ως άνθρωπος, άλλωστε πιστεύω ακράδαντα πως όταν κάτι είναι να γίνει θα γίνει έτσι κι αλλιώς και όταν είναι να μην γίνει δεν θα γίνει ακόμα και να χτυπιέμαι κάτω σαν το χταπόδι... Οπότε... ) Αφήστε που, όπως πάμε, δεν με πληρώνουν γενικότερα... Ή μάλλον καθυστερούν πια τις πληρωμές τόσο ώστε, όταν πάρεις με το καλό τα του μήνα έχει φτάσει ήδη ο επόμενος... Καθυστερούν λοιπόν εκείνοι εμάς, εμείς με την σειρά μας καθυστερούμε κάποιους άλλους, και πάει λέγοντας... Δεν ξέρω αν τώρα λοιπόν που ο Ερμής θα πάψει να είναι ανάδρομος γίνει κάτι και έρθουμε στα ίσα μας, πάντως εγώ σήμερα λεφτά περίμενα και λεφτά δεν πήρα..</span> <span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 51, 204);">Πάμε οπότε στα χθεσινά για να πούμε και κάτι ευχάριστο, μια που η χθεσινή κοριτσοβραδιά ήταν και πολύ ευχάριστη και πολύ εποικοδομητική... Βέβαια για τα παιδάκια δεν καταφέραμε να πούμε και πολλά, και ας ήταν αυτά η ατζέντα της ημέρας, όμως είπαμε ένα σωρό άλλα πολύ - για να μην πω περισσότερο και δεν είναι πρέπον- ενδιαφέροντα... Όπως ας πούμε διάφορα γκομενικά, αυτές που έχουν βέβαια γιατί εγώ έχω καταντήσει πια να ακούω για γκομενικά και να κουνάω το κεφάλι πάνω κάτω ενθυμούμενη τα παλιά... Αλλά πολύ παλιά λέμε τώρα, κάπου εκεί γύρω στο 1912... Πάντως τα γκομενικά των άλλων είναι πάντα πολύ πιο ενδιαφέροντα από τα δικά μας έτσι κι αλλιώς, κυρίως γιατί μπορούμε να εκφράσουμε απόψεις και να δώσουμε συμβουλές και να κάνουμε τους ξύπνιους ή τους χαριτωμένους αναλόγως.. Με την αγαπημένη λογική του "έξω απ' τον χορό πολλά τραγούδια λες"....</span> <span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 51, 204);">Έτσι λοιπόν αναλύσαμε το σύμπαν, αυτό το -όχι όσο θα έπρεπε- μακρινό, το γεμάτο μαλάκες άντρες και αθώα, υπέροχα κορίτσια που κακοπερνούν αλλά όχι τόσο ώστε να το κόψουν το bad habit, φάγαμε και το λιτό , διαιτητικό μας φαγητό - παρόλο που, δίαιτα ξεδίαιτα, από το σουφλέ της Ρούλας κόντεψε να μην μείνει ούτε ίχνος ενώ τα μπιφτέκια περίσσεψαν- το βρέξαμε και με κρασάκι άφθονο - Άδολη Γη λευκή και Βιβλία Χώρα κόκκινη- και με Coca Cola Light, χτυπήσαμε στο τέλος αλύπητα και το γλυκό της Βίβιαν και πήγαμε για ύπνο ευτυχείς.... Με την υπόσχεση πως θα το ξανακάνουμε σύντομα το event, μια που και τα παιδάκια παραμένουν εκκρεμή αλλά και τα γκομενικά έχουν την τάση να αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο...</span> <span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 51, 204);">Όσο για σήμερα, αφού πάρω μια ανάσα - άντε και δυο- και τσιμπήσω και κάτι γιατί κοντεύω να λιποθυμήσω από την πείνα (ίσως ένα μικρό κομμάτι από το γλυκό που περίσσεψε) , θα ξεκινήσω να γράφω once again... Και το βράδυ θα αράξω στον καναπέ μου να δω τους Ατρόμητους και κάτι από όλα αυτά που γράφω τόσες μέρες και δεν ξέρω πότε θα καταφέρω να τα δω... Ξέρω όμως πότε δεν θα τα δω.. Το Σαββατοκύριακο που θα έχουμε διήμερο Boston Legal 4!!! Μου ήρθε σήμερα από το Amazon οπότε θα βγούμε αύριο που έχουμε κανονίσει και Σάββατο και Κυριακή θα μαγειρέψω και θα πιάσουμε στασίδι από νωρίς... Το καλύτερο πρόγραμμα ever.... Αυτά για σήμερα, και ξανά πολλά φιλιά... Και καληνύχτες...:-)</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-683835847151014797?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-13341723972862521022008-10-15T09:42:00.003+03:002008-10-15T17:34:17.837+03:00<script src="http://blogactionday.org/js/ede467a53879763b94dbdffe4e3fb1192d0d8dc2"></script><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SPWVtGNddqI/AAAAAAAABRk/dPeVvZFhLsQ/s1600-h/banner500.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SPWVtGNddqI/AAAAAAAABRk/dPeVvZFhLsQ/s400/banner500.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5257272742018643618" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><div style="text-align: justify;">Μία μία με πηγαίνει αυτή την εβδομάδα, σαν να είμαι φαντάρος και μάλιστα χωρίς βύσμα... Εχτές ας πούμε, μου βγήκε εκτάκτως ένα ρεπορτάζ στην Ερμού για το 2Board αλλά μια που είχε και η Μαρία δουλειές στο κέντρο κατεβήκαμε μαζί και το συνδυάσαμε και με έναν ωραίο καφέ μετά κουβέντας με την Ελένη. Κουράστηκα μεν, πήγαν και κάποιες άλλες δουλειές πίσω αλλά γενικά η μέρα ήταν ψιλοχαλαρή... Σήμερα πάλι, έχω τρελό γράψιμο, και ταυτόχρονα έχω να πάω τράπεζα, σούπερ μάρκετ, video club, περίπτερο, να ρίξω ένα σκούπισμα και ένα σφουγγάρισμα γιατί το βράδυ περιμένω τις φιλενάδες μου να φάμε και να κουβεντιάσουμε για τους <a href="http://www.dromoi-zois.gr/index.html">Δρόμους Ζωής</a>, άρα και να μαγειρέψω.... Πρόγραμμα που δεν το λες και χαλαρό...<br />Όμως έχω μεγάλη χαρά που θα δω τις φιλενάδες μου, θα περάσουμε σούπερ και είναι και ευκαιρία να οργανωθούμε λίγο για τον κοινό καλό σκοπό... Σας τα έχω γράψει και πέρσι τα των Δρόμων, ήταν μια από τις ωραιότερες εμπειρίες της ζωής μου που την χρωστάω στην <a href="http://magicacooking.wordpress.com/">Τίνα</a>, και δεξιά στο blog μου θα βρείτε το μπανεράκι που με ένα κλικ θα σας οδηγήσει - όσους ενδιαφέρεστε και ελπίζω να είστε πολλοί- στο site της οργάνωσης όπου μπορείτε να δείτε τι ανάγκες υπάρχουν και πως μπορείτε, αν θέλετε, να βοηθήσετε... Το bazaar θα γίνει στις 6 και 7 Δεκεμβρίου σε έναν υπέροχο χώρο στην οδό Μεθώνης στο κέντρο της Αθήνας που παραχώρησαν στα παιδάκια με όλη τους την καρδιά <a href="http://www.justar.gr/indexgr.htm">η Ελένη και ο Παναγιώτης</a> και είναι περιττόν να σας πω ότι σας περιμένουμε όλους εκεί... Όμως για αυτά έχουμε καιρό...<br />Προς το παρόν σας αφήνω για να ξεκινήσω να τρέχω μια που μέχρι τις 6 πρέπει να είναι όλα τελειωμένα ώστε να μπορέσω να ασχοληθώ με το μαγείρεμα και το table setting μου.. Βλέπετε μπορεί η μάζωξη να είναι απολύτως casual -σκοπεύω να υποδεχτώ με φόρμα τις καλεσμένες μου- μπορεί το μενού να είναι λιτό μια που οι περισσότερες κάνουν δίαιτα ή προσέχουν τις θερμίδες τους (θα έχω σαλάτα και μπιφτέκια στον φούρνο και τα υπόλοιπα... ρεφενέ.. Η Ρούλα θα φτιάξει ένα σουφλέ με πουρέ και bacon, η Ελένη θα φέρει τα κρασιά, η Βίβιαν θα φτιάξει γλυκό και πάει λέγοντας), όμως το τραπέζι θα είναι στρωμένο όπως πρέπει... Που σημαίνει πως πρέπει να βιαστώ... Φιλιά πολλά σε όλους ....<br /><br />Υ.Γ. Η φωτογραφία αφιερωμένη εξαιρετικά στα παιδάκια, όπως αρμόζει και στο πνεύμα της ημέρας...:-)<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-1334172397286252102?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-91891049512323719392008-10-14T09:00:00.000+03:002008-10-14T09:29:17.075+03:00<div style="text-align: justify;">..Όπως και όλοι μας φαντάζομαι αλλά τα κρατάμε για τον εαυτό μας ... Αντιθέτως το ομώνυμο σήριαλ που το έχουν ήδη παραλάβει κανάλια και κριτικοί προτού καν προβληθεί το πρώτο επεισόδιο - αυτό μάλλον ήταν λόγω γνώσης του ταλέντου της κας Παπουτσάκη παρά λόγω κληρονομικού χαρίσματος- όχι μόνο το έχει το μυστικό αλλά το βγάζει και βόλτα κάθε Δευτέρα βράδυ στον Alpha να τρομάζει τους αθώους τηλεθεατές... Εγώ δεν θα σταθώ καθόλου στην ουσία του θέματος, στο αν δηλαδή έκανε καλά ο Γιαννάκης που έγραψε την βιογραφία της μαμάς του και μετά την έκανε σήριαλ.. Δεν έχω διαβάσει το βιβλίο - και δεν θα το διαβάσω κι όλας- όμως στην τελική, αν μπορεί ο Μάκης Δελαπόρτας (τον οποίο επίσης δεν γνωρίζω, τον χρησιμοποιώ απλά ως παράδειγμα) να γράφει διάφορες βιογραφίες γιατί να μην μπορεί ο γιος της Αλίκης να γράψει ένα βιβλίο για την μητέρα του? Μην κοιτάτε στο εξωτερικό που την έχουν ψυλιαστεί την δουλειά οι stars και γράφουν τις δικές τους βιογραφίες οι ίδιοι όσο είναι ακόμα εν ζωή μπας και περισώσουν τα όσα θα τους σούρουν οι δικοί του μετά θάνατον... Εδώ είναι νωρίς ακόμα για τέτοια, πόσο μάλλον που η αείμνηστη έφυγε τόσο ξαφνικά που δεν πρόλαβε ούτε ρίζα να βάψει καλά καλά πόσο μάλλον να γράψει τα απομνημονεύματα της.. Θεωρητικά λοιπόν πάντα, από το να την παραλάβουν όλοι οι άσχετοι, καλύτερα που την παρέλαβε το παιδάκι της που είναι και δικό της δημιούργημα εν μέρη- if you know what I mean....<br /></div><div style="text-align: justify;">Αυτό δεν σημαίνει όμως πως επειδή το έγραψε το βιβλίο και η μανούλα θα τον συγχωρήσει από εκεί ψηλά αν του ξέφυγε και κάτι παραπάνω που δεν έπρεπε, δεν θα μπορούσε να κοιτάξει λίγο περισσότερο το θέμα της ηθοποιού που θα την ενσάρκωνε... Διότι αυτό η μανούλα δεν θα του συγχωρέσει με τίποτα... Βόλτες θα κάνει εκεί ψηλά από τα νεύρα της βλέποντας να την ενσαρκώνει μια "ηθοποιός" που έχει τόση σχέση μαζί της όση έχω εγώ με την Μόνικα Μπελούτσι... Έβλεπα χτες και δεν πίστευα στα μάτια μου... Έλεος!! Τι σκέρτσο, τι νάζι, τι ανοιγόκλεισμα ματιού, τι , τι, τι..... Ειδικά στην σκηνή που πάει να πνιγεί στην στέρνα γιατί ο μαθηματικός με τον οποίον ήταν ερωτευμένη στο σχολείο πήρε μετάθεση για να παντρευτεί - ή ίσως για να σωθεί ο χριστιανός- σχεδόν στεναχωρήθηκα που είχε τελειώσει το νερό....<br />Ήθελα να 'ξερα, κανείς από όλους αυτούς τους ειδήμονες εκεί στο κανάλι δεν πρόσεξε πως η κοπελίτσα δεν το έχει? Το βλέπουν δηλαδή αυτό το πράγμα και λένε "ουάου!!! τι φτιάξαμε πάλι οι Θεοί"? Και αυτή η κοπελίτσα, η ίδια, δεν το σκέφτηκε πως για να παίξεις την Αλίκη δεν αρκεί να βάζεις το χεράκι μπροστά στο στόμα ναζιάρικα όταν γελάς και να ανοιγοκλείνεις τα ματάκια λες και χρειάζεσαι επειγόντως κολύριο?<br />Το καλύτερο το είπε βέβαια ο Ιάσονας Τριανταφυλίδης σε μια εκπομπή.. Πως δηλαδή η κυρία Παπουτσάκη παίζει την Αλίκη όπως έπαιζε η Αλίκη κάποιους ρόλους της... Σωστό... Το λάθος είναι όλο το υπόλοιπο... Που το πλήρωσαν και έναν σκασμό λεφτά και που τα νουμεράκια - αυτά με την πτωτική τάση τα ασορτί με του χρηματιστηρίου- έχουν αρχίσει ήδη να δείχνουν πως το κοινό την κυρία Αλίκη Παπουτσάκη την έχει γραμμένη στα παλαιότερα των υποδημάτων του... Με κάτι τέτοια είναι που θα πιάσει ο Ιεροκλής στο Mega νούμερα κορυφής.... Εγώ περιμένω με ανυπομονησία σήμερα τον Λάκη... Δεν μπορεί να μην ασχοληθεί με αυτό το δημιούργημα.... Και όχι μόνο σήμερα.. Γενικά... Βλέπετε όλα αυτά συμβαίνουν στις οθόνες μας προτού καν η "Αλίκη" ανοίξει και την ρίζα... Φανταστείτε τι έχουμε να δούμε όταν γίνει πλατινέ.... Φιλιά και καλημέρες....<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-9189104951232371939?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-60956282490194658452008-10-13T10:09:00.006+03:002008-10-13T17:58:35.064+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SPNg4HF4B_I/AAAAAAAABRc/bs3O4xEuSmk/s1600-h/bicycle.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SPNg4HF4B_I/AAAAAAAABRc/bs3O4xEuSmk/s400/bicycle.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5256651707164133362" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Πολύ βιαστικό το σημερινό ποστ γιατί οι δουλειές τρέχουν σαν τρελές και εγώ πρέπει να τις προλάβω... Ο Γούντυ ήταν υπέροχος και να πάτε να τον δείτε και η καινούρια εβδομάδα - απ' ότι λένε οι αποκλειστικές πληροφορίες μου - προβλέπεται καυτή!!! Μεταξύ δυο πραγμάτων - μόλις μπήκα, μόλις ξαναφεύγω- είπα να πω μια καλημέρα... Τα υπόλοιπα το απόγευμα με ησυχία.... Φιλιά σε όλους!!!<br /></div><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(204, 51, 204); font-weight: bold;">Κατάφερα επιτέλους να τελειώσω -όχι τα πάντα, μια πρώτη δόση, αύριο έπεται συνέχεια- έφτιαξα καφέ, ζεστό με άρωμα βανίλιας, και να ΄μαι.... Δύσκολη εβδομάδα αυτή που ξεκίνησε, με μπόλικο τρέξιμο, και γράψιμο, και με μια ανησυχία να πλανάται στην ατμόσφαιρα ολόγυρα που καθόλου δεν βοηθάει, ούτε στις δουλειές ούτε στις παρέες... Σαν να ζούμε όλοι σε μια κατάσταση αναμονής μοιάζει... Άλλοι περιμένουν την ιπτάμενη σφαλιάρα, άλλοι να τους πέσει ο ουρανός στο κεφάλι, όσοι έχουν μετοχές στο χρηματιστήριο έχουν αυτό το βλέμμα το χαμένο που τους ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους, τα μαγαζιά είναι άδεια, το Αθηνόραμα το έχει γυρίσει στις κριτικές ταβερνών, η τηλεόραση χτυπάει 50άρια στον Λάκη τον γλυκούλη (ή αλλιώς τον - μελλοντικό- θρίαμβο του κακομοίρη), και ο Manolo (Blanick) που μόλις άνοιξε την νέα του boutique στην Αθήνα φαντάζομαι θα χτυπάει το κεφάλι του στο τοίχο μαζί με την Prada και τον Jimmy Choo, που ετοιμάζονται οσονούπω για τα δικά τους grand openings στο Golden Mall στο Μαρούσι στο πιο απολύτως λάθος timing όλων των εποχών...</span><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204); font-weight: bold;">Στο περιοδικό οι συσκέψεις διαδέχονται η μια την άλλη, τα τεύχη των γιορτών φέτος θα είναι λιγότερο glamorous από ποτέ - τόσο μεγάλη αντίθεση με εκείνα τα σούπερ τεύχη του millennium που καλωσόριζαν πανηγυρικά την νέα εποχή της πολυτέλειας και της υπερβολής- τα χρήματα λιγοστεύουν, τα έξοδα μειώνονται και το ηθικό των συντακτών παλεύει να κρατηθεί ακμαίο αλλά δεν τα πολυκαταφέρνει... Βέβαια, η Πολυάννα μέσα μου επιμένει.. Θα επιβιώσουμε της καταστροφής και μάλιστα δυνατότεροι και πλουσιότεροι...Τουλάχιστον σε εμπειρίες... Όσο θα υπάρχουν παρέες - από αυτές που πολύ σωστά είπε ο Σαββόπουλος πως γράφουν ιστορία- όσο θα υπάρχουν χαμόγελα και αισιοδοξία και διάθεση για αυτοσαρκασμό, όσο θα υπάρχουν άνθρωποι που αγαπιούνται και στηρίζουν ο ένας τον άλλον, όσο θα υπάρχει η ελπίδα για τα καλύτερα που είναι αυτά που θα έρθουν - έτσι κι αλλιώς εδώ που φτάσαμε- όσο θα υπάρχει ευελιξία και δυνατότητα αναδίπλωσης σε κάθε επίπεδο της ζωής μας, όλα στο τέλος θα πάνε καλά... Το πιστεύω με τόσο πάθος αυτό, τόσο βαθιά μέσα στην ψυχή μου, που καμιά κρίση και κανένας ανίκανος πολιτικός δεν μπορεί να με πείσει για το αντίθετο... Υγεία να έχουμε, εμείς και οι άνθρωποι που αγαπάμε, και χαρά για ζωή και για δημιουργία και η ευτυχία κρύβεται πάντα στα μικρά... Ποτέ μην το ξεχνάτε αυτό...</span><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204); font-weight: bold;">Κάποτε, πολλά χρόνια πριν, σε μια δύσκολη εποχή της ζωής μου που στερήθηκα τα πιο απλά, τα πιο αυτονόητα και τα πιο καθημερινά των πραγμάτων, συνειδητοποίησα πόσο μεγάλη ευτυχία κρύβεται στην καθημερινότητα μας. Στην δυνατότητα που έχουμε να βγούμε μια βόλτα στην λιακάδα, να σηκώσουμε το τηλέφωνο και να μιλήσουμε με έναν φίλο, να γελάσουμε δυνατά ή να κλάψουμε με λυγμούς όταν το έχουμε ανάγκη, να βουτήξουμε το κεφάλι μας στην θάλασσα ή να πάρουμε βαθιές ανάσες κάτω από την βροχή, να χαθούμε μέσα σε μια αγαπημένη αγκαλιά ή να μας πάρει ο ύπνος κουκουλωμένους μέσα σε ζεστά μυρωδάτα σκεπάσματα... Η ευτυχία είναι δική μας, είναι μέσα μας, είναι γύρω μας και κανείς δεν μπορεί να μας την στερήσει πέρα από τον ίδιο μας τον εαυτό ή τον θάνατο. Τον δικό μας ή εκείνων που η ζωή τους είναι για μας πολυτιμότερη καμιά φορά και από την δική μας... Όλα τα υπόλοιπα είναι περαστικά... Είναι διαδρομές σχεδιασμένες για να μπορούμε να τις περπατήσουμε.. Ή να τις κολυμπήσουμε... Άλλοτε ευκολότερα και άλλοτε δυσκολότερα, άλλοτε με φόρα και άλλοτε με ανηφόρα, πάντως μας πάνε παρακάτω </span><span style="color: rgb(204, 51, 204); font-weight: bold;">έτσι κι αλλιώς</span><span style="color: rgb(204, 51, 204); font-weight: bold;"> ... Και το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε, κάτω απ' όλες τις συνθήκες, είναι να απολαύσουμε όσο περισσότερο γίνεται την διαδρομή... Αυτά για σήμερα, φιλιά σε όλους και καλό απόγευμα..</span><br /><br /><span style="color: rgb(204, 51, 204); font-weight: bold;">Υ.Γ. Αφορμή γι' αυτό το ποστ μου έδωσε η συζήτηση που είχα σήμερα με έναν φίλο... Ελπίζω να διαβάσει και να ... εμπνευστεί... Η ζωή καλέ μου θέλει και ορθοπεταλιά... Γιατί αν ήταν μόνο ίσωμα ή κατηφόρα θα είχαμε πέσει από το ποδήλατο έτσι κι αλλιώς... Από βαριεστημάρα... :-)</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-6095628249019465845?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-60451614041448307782008-10-11T10:27:00.001+03:002008-10-11T10:43:30.191+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SPBYimfxrXI/AAAAAAAABRU/Ja_SCLdpRCY/s1600-h/2624715056.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SPBYimfxrXI/AAAAAAAABRU/Ja_SCLdpRCY/s400/2624715056.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5255798116613991794" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Εδώ και ώρα προσπαθώ να εγκαταστήσω τον printer μου και μου έχουν σπάσει τα νεύρα... Βλέπετε, όταν ήρθε ο Γιώργος να μου εγκαταστήσει τον υπολογιστή μετά την αναβάθμιση, και αφού πέρασε εδώ διακόσιες ώρες μέχρι να μου ρυθμίσει τα απαραίτητα, τον λυπήθηκα και του είπα πως τον printer θα τον περάσω εγώ... Και μετά έφυγα για το νησάκι και το ξέχασα... Και μετά επέστρεψα από το νησάκι και πάλι το ξέχασα... Και σήμερα που χρειάστηκε να σκανάρω κάτι χαρτιά και το θυμήθηκα, ανακάλυψα πως έχω καταχωνιάσει κάπου τα CDs του και δεν τα βρίσκω... Οπότε ξεκίνησα να ψάχνω τους drivers στο Internet... Βρήκα έναν που μου φάνηκε ότι έκανε, τον κατέβασα, ξεκίνησε την εγκατάσταση και μετά κόλλησε... Τώρα κατεβάζω έναν άλλον που κάνει μια ώρα... Αισίως έχουμε φτάσει στο 87%.... Πάντως, περιμένοντας τόση ώρα άλλαξα μελάνια που είχαν τελειώσει... Πριν την αναβάθμιση... (για να καταλάβετε πόσο συχνά το χρησιμοποιώ αυτό το περίφημο πολυμηχάνημα... Που αν ήταν πραγματικά πολυμηχάνημα και μάλιστα πολυμήχανο θα ήξερε να κατεβάζει τους drivers μόνο του αντί να με έχει εδώ να παιδεύομαι τόση ώρα..)<br /></div><div style="text-align: justify;">Όταν τελειώσω - αν τελειώσω μάλλον μια που μόλις φτάσαμε στο 89%- θα πάω για ρεκτιφιέ και μετά για καφέ με την Doris... Και το βράδυ θα δω την <a href="http://kanataki.blogspot.com/">Χριστίνα</a> (που έχει να γράψει στο blog της μια εβδομάδα και η γαϊδούρα) και αύριο θα πάμε σινεμά με την <a href="http://justar-lawblog.blogspot.com/">Ελένη</a> και τον Παναγιώτη....Θα δούμε το καινούριο του Woody Allen με την Scarlet και την Penelope... Πρόλαβε και έγραψε κριτική ο <a href="http://nanakos.blogspot.com/">Νανάκος</a> αλλά επειδή δεν τον πολύ- εμπιστεύομαι τελευταία (φταίει ο έρωτας - o δικός του, όχι ο δικός μου) θα σας πω εντυπώσεις την Δευτέρα...<br /></div>Μέχρι τότε σας φιλώ γλυκά και σας εύχομαι να περάσετε ένα υπέροχο σαββατοκύριακο....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-6045161404144830778?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-63568849116809287642008-10-10T09:37:00.001+03:002008-10-10T10:25:26.209+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SO8A_JTIz3I/AAAAAAAABRM/dmN5yUOeBwQ/s1600-h/bn253001.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SO8A_JTIz3I/AAAAAAAABRM/dmN5yUOeBwQ/s400/bn253001.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5255420374992605042" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Εχτές όπως σας είπα κατέβηκα Κολωνάκι... Μετά από καιρό.. Πολύ καιρό... Μην σας πω και πάνω από έναν χρόνο... Σαν τον βλάχο περιηγήθηκα σχεδόν άναυδη στην περιοχή και τα συμπεράσματα στα οποία κατέληξα είναι τα εξής:<br /></div><div style="text-align: justify;">Αν υπάρχει όντως κρίση στην αγορά, δεν έχει φτάσει σίγουρα στα καφέ της πλατείας. Τόσον κόσμο αραχτό για καφέ να λιάζεται σαν την σταφίδα είχα πολύ καιρό να δω στην ζωή μου... Μιλάμε για μιλιούνια, ειδικά εκεί στην Τσακάλωφ, να μην μπορείς να περάσεις από τους όρθιους...<br /><br /></div><div style="text-align: justify;">Αντιθέτως, από κίνηση αυτοκινήτων δεν είχε καθόλου. Σφαίρα την έκανα την διαδρομή από το Ψυχικό, με ένα ελαφρύ μπλοκάρισμα στην Πανόρμου, και βρήκα και να παρκάρω και με την μία στο parking κάτω από τον Άγγελο, δίπλα στο Central. Το οποίο βέβαια μου κόστισε για τέσσερις ώρες 16 ευρώ... Ακριβό...<br /><br /></div>Άνοιξε το Central...<br /><br /><div style="text-align: justify;">Και έκλεισε η Galia... Τώρα βέβαια δεν ξέρω καν αν ξέρετε τι ήταν η Galia διότι υποψιάζομαι πως έχει κλείσει χρόνια, όμως για μένα το ότι δεν την βρήκα στη θέση της εχτές, στην Τσακάλωφ, δίπλα στα Everest, ήταν τεράστια απογοήτευση... Να μην σας πω το τέλος μιας εποχής. Διότι η Galia όταν ήμουν πιτσιρίκα αλλά και πολύ αργότερα, ήταν ο ναός του κοκαλακιού. Τα πιο περίεργα, τα πιο trendy, τα πιο όμορφα και τα πιο ακριβά ίσως κοκαλάκια στην Αθήνα, τα βρίσκαμε εκεί.. Τώρα? Τι έγινε ρε παιδιά? Δεν φοράνε πια κοκαλάκια? Και όταν θέλεις να αγοράσεις κοκαλάκια που πας? Και το κυριότερο... Πότε έκλεισε η Galia?????<br />Το περίπτερο που είναι στην γωνία Κανάρη με πλατεία δίνει αποδείξεις ταμειακής. Πήρα το Downtown, το Λοιπόν και την Espresso (για σφαιρική ενημέρωση) και μου τα έδωσαν σε σακούλα με την απόδειξη μου και με τα όλα μου.. Πολύ grand το βρήκα αυτό και μπράβο τους...<br /><br />Το Πρυτανείο στην Μηλιώνη έχει τον πιο ευγενικό μαιτρ που έχω συναντήσει τελευταία σε μαγαζί που δεν με ξέρουν. Πήγα στις 2.30 η ώρα το μεσημέρι με την φίλη μου την Λιάνα χωρίς να έχουμε κλείσει τραπέζι, ζητήσαμε να καθίσουμε έξω για φαγητό γιατί είχε σούπερ μέρα, δεν είχε ούτε καρέκλα άδεια, μας έβαλε όμως να περιμένουμε μέσα για λίγο προτείνοντας μας να πιούμε έναν καφέ , μας ενημέρωσε πώς θα έκανε ότι καλύτερο μπορούσε για να μας βάλει να καθίσουμε στο πρώτο τραπέζι που θα άδειαζε και πράγματι, ένα τέταρτο αργότερα μας είχε οργανώσει μια χαρά... Και όταν ήρθε ο λογαριασμός μας είχαν κεράσει και τους καφέδες....How cool is that?<br /><br />Η αναλογία του κόσμου στο Κολωνάκι, τουλάχιστον χτες, ήταν 50% κουστουμάτοι που μιλούσαν όλο άγχος στο κινητό, 25% κυρίες διαφόρων ηλικιών με ακριβές τσάντες, 20% άσχετος κόσμος - αλλά τελείως άσχετος όμως- και 5% μόλις celebrities, αν θεωρήσεις celebrity την Χρυσάνθη Ραψομανίκη σκαρφαλωμένη σε κάτι ιλιγγιωδώς ψηλοτάκουνες πλατφόρμες και με ένα τατουάζ στο μπράτσο που θύμιζε περισσότερο τον Popeye τον Sailor man παρά κοριτσάκι και μάλιστα όμορφο, και έναν κομμωτή από το πάνελ της Χριστίνας Λαμπίρη που δεν θυμάμαι καν το όνομα του...Είδα επίσης τον Χάρη Ρώμα με μουστάκι, δύο μοντέλες που επίσης δεν θυμάμαι τα ονόματα τους αλλά ήταν θεές και την Φωτεινή Πιπιλή με το πούρο της...<br /><br />Τέλος, το καινούριο μαγαζί της φίλης μου της Μάρθας στην Πατριάρχου Ιωακείμ θα σκίσει.. Είναι μεγάλο, σε πολύ ωραίο σημείο (γιατί είναι στην αρχή της, προς τον Ευαγγελισμό, οπότε μπορείς άνετα αν είσαι με αυτοκίνητο να το παρκάρεις για δυο λεπτά εκεί μπροστά χωρίς να (πολύ) ενοχλείς και να μπεις να αρπάξεις δυο πράγματα) και πολύ, πολύ όμορφο!!! Άντε... Ανοίγει την Δευτέρα και θα πάω να της κάνω κατανάλωση για το καλό...Και να πάτε και εσείς άμα σας βγάλει ο δρόμος από εκεί... Ειδικά τα σοκολατάκια της - το ξαναλέω- είναι άπαιχτα...<br /><br />Προς το παρόν όμως, σας αφήνω γιατί έχω διάφορες δουλειές... Και γράψιμο, και σούπερ μάρκετ, και καθαριστήριο, και, και, και.... Και έχει έρθει και η Doris από Λονδίνο και θέλω να την δω, να πιούμε ένα καφεδάκι οπωσδήποτε... Οπότε καλήμέρες και φιλιά πολλά σε όλους...<br /><br /><br /><br /><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-6356884911680928764?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-84866418206595215452008-10-09T09:39:00.000+03:002008-10-09T10:03:35.400+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SO2sc_JjrOI/AAAAAAAABQs/O-7YGdT0or8/s1600-h/n659753916_787545_9488.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SO2sc_JjrOI/AAAAAAAABQs/O-7YGdT0or8/s400/n659753916_787545_9488.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5255045954199071970" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: justify;">Μια που οι κρίσεις κάθε είδους οφείλουν να αντιμετωπίζονται πάντα με χαμόγελο και ψυχραιμία - και μια που οι δουλειές ευτυχώς δεν τελειώνουν ποτέ- σήμερα το πρόγραμμα έχει business and pleasure, και μάλιστα downtown... Όχι το περιοδικό (ή μάλλον όχι μόνο το περιοδικό μια που είμαι fan και σήμερα Πέμπτη βγαίνει στα περίπτερα και θα το πάρω) αλλά την περιοχή... Και όχι ότι κι ότι downtown, αλλά Κολωνάκι!!! Στο οποίον κατεβαίνω πια τόσο σπάνια -προτιμώ τα βόρεια προάστια που είναι πιο γειτονικά και που πια δεν υπολείπονται σε τίποτα- που όταν τύχει να μου καθίσει δουλειά προς τα εκεί φροντίζω να την συνδυάζω και με χαρά.. Έτσι, σήμερα, θα εργαστώ μεν αλλά στην συνέχεια θα πιω καφεδάκι με δυο αγαπημένους φίλους από το νησί και στην ακόμη πιο συνέχεια θα πάω για lunch με τις φιλενάδες μου, την Λιάνα και την Μάρθα η οποία θα μας ξεναγήσει και στο καινούριο μαγαζί που ανοίγει την επόμενη εβδομάδα στην Πατριάρχου Ιωακείμ... "Περί Καρπού " και στο κέντρο και να σπεύσετε όσοι μένετε ή δουλεύετε κοντά γιατί σοκολατάκια και ζαχαρωτά σαν της Μάρθας δεν θα βρείτε αλλού... Δοκιμάστε και θα με θυμηθείτε...<br />Πίσω στα δικά μου αυτές τις μέρες έχω πέσει με τα μούτρα στα καινούρια σήριαλ, και την επόμενη εβδομάδα θα σας πω εντυπώσεις να γελάσουμε... Έχω και μπόλικο γράψιμο, κλείνουν τώρα ένα σωρό τεύχη για τον Νοέμβριο που είναι ο μήνας πριν τις γιορτές και γίνεται χαμός, και ταυτόχρονα προσπαθώ να οργανώσω και το σπίτι για τον χειμώνα που δεν έρχεται... Ντουλάπες, χαλιά, ξύλα για το τζάκι, ψώνια, κουβέρτες και παπλώματα, όλα επί ποδός πολέμου αλλά έξω ένας ήλιος να! μετά συγχωρήσεως... Και όλοι γύρω συναχωμένοι ή με βήχα.. Λογικό... Βάζεις πουλοβεράκι - έστω και λεπτό- ζεσταίνεσαι. Βγάζεις πουλοβεράκι την αρπάζεις... Άντε να δούμε που θα πάει αυτή η ιστορία γιατί μέχρι να αποφασίσει η εποχή τι θέλει να γίνει όταν μεγαλώσει θα έχουμε εθιστεί όλοι στα depon και στα σιρόπια...<br />Τι άλλα? Α! Να πάρετε το ΕΥ ΖΗΝ που κυκλοφορεί σήμερα στα περίπτερα και που είναι αφιερωμένο στην οικολογία, Green issue που λέμε, και που έχει και την συνέντευξη που πήρα από τον Χρύσανθο Καραμολέγκο, τον chef του Απλά (και της Ντομάτας και του Αριστερά - δεξιά παλιότερα).. Που είναι αγόρι χαριτωμένο και με χιούμορ, και κυρίως φίλος αγαπημένος και τα λέει και ωραία... Άντε... Πάρτε βρε κανένα τευχάκι να δώσουμε μια ώθηση στην επιχείρηση... Επίσης αν ταξιδεύετε να πάρετε το 2Board, το περιοδικό του El Βενιζέλος, στο οποίο από τώρα θα έχω και δύο μόνιμες στήλες.. Όπως άλλωστε και στο Traveler της Conde Nast αλλά αυτό δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα... (Είπαμε, περίοδο κρίσης διανύουμε, να κάνουμε και λίγη διαφήμιση που δεν χάλασε ποτέ κανέναν...) :-)<br />Αυτά για σήμερα και πάω να γράψω για να προλάβω να φύγω κι όλας... Φιλιά και καλημέρες σε όλους...<br /><br />Υ.Γ. Η φωτογραφία είναι εντελώς άσχετη με το post, αλλά κοιτάξτε τι κάνουν σε μερικά ξενοδοχεία - στο εξωτερικό εννοείται- με τις πετσέτες.... Απίστευτο?<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-8486641820659521545?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-72321515930786201002008-10-08T09:29:00.001+03:002008-10-08T10:08:29.794+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SOxb1AG3aWI/AAAAAAAABQc/0mALD2BaXC0/s1600-h/ist2_4790234-happy-piggy-bank.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SOxb1AG3aWI/AAAAAAAABQc/0mALD2BaXC0/s400/ist2_4790234-happy-piggy-bank.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5254675831354517858" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Η λέξη των ημερών είναι αναμφισβήτητα η λέξη Κρίση.... Που ήρθε από την άλλη άκρη της γης να μας στοιχειώσει... Κάθε μέρα ακούω φήμες.. Για τράπεζες που κλείνουν, για την κυβέρνηση που πέφτει, για τα λεφτά που τελειώνουν, για τις δύσκολες μέρες που θα έρθουν... Ως αισιόδοξη Πολυάννα στην αρχή δεν έδωσα καν σημασία..Είπα στον εαυτό μου πως ότι συμβαίνει στην Αμερική δεν μας αφορά ντε και καλά, άλλωστε εδώ στο Ελλαντίτσα η πιο γνωστή μέθοδος αποταμίευσης τα τελευταία χρόνια - πριν εμφανιστεί καν η κρίση, για τέτοια πρωτοπορία μιλάμε τώρα- ήταν μάλλον το κάτω από το στρώμα και τα piggy banks... Κρίνοντας εξ ιδίων τα αλλότρια - ο δικός μας τραπεζικός λογαριασμός είναι μονίμως άδειος μια που τρώμε ότι βγάζουμε άντε και κάτι παραπάνω - δεν ένοιωσα να με αγγίζει το θέμα των επιτοκίων και της χρεοκοπίας της grand τράπεζας... Η βενζίνη κάπως με χάλασε, που εκεί που γέμιζα την κούρσα με 30 ευρώ κάθε 20 μέρες τώρα θέλω 40 κάθε 15 - αλήθεια αυτό πως γίνεται? η βενζίνη όχι μόνο ακρίβυνε αλλά και εξαερώθηκε κάπως ή είμαι εγώ τελείως ξανθιά πια?- αλλά είπα δεν βαριέσαι, (σχεδόν) νέα είμαι, θα εργαστώ και θα τα βγάλω... Αυτά έλεγα μέχρι πριν μερικές μέρες... Σήμερα όμως λέω άλλα... Γιατί η κρίση μάλλον όχι μόνο έφτασε και εδώ αλλά έχει εγκατασταθεί για τα καλά και σκοπεύει να μείνει για καιρό...<br /></div><div style="text-align: justify;">Οκ, δεν κλείνουν οι τράπεζες και η κυβέρνηση παραμένει στην θέση της, τουλάχιστον προς το παρόν, όλα τα υπόλοιπα όμως μοιάζουν να ακολουθούν τρελούς ρυθμούς κάνοντας δύσκολο ακόμα και στους πιο αισιόδοξους από εμάς να κρατήσουμε το φρόνημα ακμαίο... Για να μιλήσω πιο συγκεκριμένα, για την δική μας οικογένεια, οι λίστες με τα έξοδα μας, αυτές που φτιάχνουμε κάθε χρόνο τέτοια εποχή για να κάνουμε πρόγραμμα, ξαφνικά είναι ελαφρά μεγαλύτερες από αυτές με τα έσοδα μας.. Όχι, δεν σκοπεύουμε να επιδοθούμε σε big spending, ούτε μας περιέκοψαν τους μισθούς μας - όχι ακόμα τουλάχιστον- όμως τα πάντα έχουν ακριβύνει απίστευτα πολύ και το αποτέλεσμα είναι να αντιμετωπίζω ακόμα και τα μικρά χάλκινα νομισματάκια που μέχρι πρότινος έριχνα στο δικό μου piggy bank - που τραγουδάει κι όλας- με καινούριο σεβασμό... Η αλήθεια guys είναι πικρή... Η αγοραστική αξία του χρήματος πέφτει κατακόρυφα καθημερινά και μια που αυξήσεις δεν βλέπω στον ορίζοντα ούτε για αστείο, ο Άρις του χρόνου θα πάει Deree και τα της οικονομίας είναι μάλλον ρευστά είπαμε με τον Μάνο πως ήρθε ο καιρός να κάνουμε καινούριο οικονομικό planning.. Να περιορίσουμε κάποια πράγματα, να περικόψουμε κάποια άλλα, φροντίζοντας βέβαια να κρατήσουμε τις ισορροπίες όσο γίνεται για να μην αλλάξουμε κατηγορία μέσα σε μια νύχτα... Αυτό και αν είναι σταυρόλεξο για δυνατούς λύτες, αλλά πάλι, στα δύσκολα φαίνεται ποιος είναι μάγκας τελικά...<br />Προφανώς αρκετοί από εσάς, οι πιο ενημερωμένοι ή μάλλον οι πιο ώριμοι, θα αναρωτηθείτε αν πιστεύω πως ανακάλυψα την Αμερική.. Θα σας απαντήσω πως το ξέρω πως αυτά για τον περισσότερο κόσμο είναι ήδη γνωστά αλλά μια που εγώ τώρα αποφάσισα να τα βάλω σε πρόγραμμα, τώρα θα τα γράψω, να τα διαβάσω κι όλας και να τα εμπεδώσω καλύτερα... Το καλύτερο όμως είναι πως όλα αυτά τα σκέφτομαι τόσες μέρες, σκοπεύω να τα κάνω πράξη, τα γράφω κι όλας, αλλά το mood μου παραμένει μια χαρά... Αλήθεια σας το λέω.. Οκ, προφανώς το ότι δεν θα αλλάξει η ζωή μας ριζικά είναι σαφής παράγων αισιοδοξίας όμως εγώ παραμένω χαρούμενη γιατί όλο αυτό το βλέπω σαν μια διαδικασία που τελικά, θα μας φέρει δώρο.. Σαν ξεσκαρτάρισμα ένα πράμα, που θα μας βάλει στο τριπάκι να σκεφτούμε πραγματικά ποια είναι τα απαραίτητα στην ζωή μας και ποια είναι αυτά που λειτουργούν σαν τροχοπέδη και που θα μας δώσει την ευκαιρία να βάλουμε νέες βάσεις, πιο γερές στην καθημερινότητα μας.. Να την κάνουμε τελικά καλύτερη και πιο ουσιαστική... Την είχα και με την Μαρία την συζήτηση αυτή πριν από καιρό και στο ίδιο συμπέρασμα καταλήξαμε... Πως μέσα στην σούπερ καταναλωτική εποχή που ζούμε μαθαίνουμε να θεωρούμε τα πάντα αναγκαία ενώ δεν είναι..Και το καταλαβαίνουμε αυτό μόνο όταν μπούμε στην ανάγκη να τα ξεχωρίσουμε...<br />Ο απολύτως καινούριος στόχος της χρονιάς λοιπόν, αυτής που τελειώνει αλλά και αυτής που έρχεται, είναι αυτός... Να τον πω ξεσκαρτάρισμα, να τον πω καινούριο οικονομικό πρόγραμμα, να το πω ωρίμανση... Όπως και να το πω η ουσία παραμένει.. Ήρθε ο καιρός να σκεφτούμε και το μέλλον μας πέρα από το παρόν μας... Και αν αυτό σημαίνει πως σε κάποια πράγματα μπορεί και να χρειαστεί να χάσουμε την βολή μας, so be it.. Άλλωστε δεν μπορείς να κάνεις ομελέτα χωρίς να σπάσεις αυγά... Και εγώ λατρεύω τις ομελέτες....Καλημέρα σε όλους και πολλά, αισιόδοξα φιλιά....<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-7232151593078620100?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-85698982670171015052008-10-07T10:00:00.003+03:002008-10-07T16:13:55.350+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SOsV1gAHxdI/AAAAAAAABQU/1ZToAcn80r0/s1600-h/fatwomensingle.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SOsV1gAHxdI/AAAAAAAABQU/1ZToAcn80r0/s400/fatwomensingle.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5254317399125509586" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Έγραψε ένα εξαιρετικό post η φίλη μου η <a href="http://justar-lawblog.blogspot.com/">Ελένη</a> που μακάρι να το διαβάσει όσο πιο πολύς κόσμος γίνεται... Αυτός ο ολοένα αυξανόμενος ρατσισμός απέναντι στους παχύσαρκους ανθρώπους - ειδικά μάλιστα όταν προέρχεται από ανθρώπους και καλά καλλιεργημένους και πνευματώδεις- πολύ μου την σπάει... Ξαφνικά, να δείτε που θα μπούμε στο τριπάκι να γίνουμε όλοι των ιδίων προδιαγραφών... Από Small μέχρι Medium και πέραν αυτών το χάος... Δεν λέω, καλό είναι να είσαι fit, δείχνει ίσως και την ύπαρξη μιας εσωτερικής πειθαρχίας την οποία εγώ ας πούμε δεν διαθέτω αν και θα το ήθελα, αλλά από την άλλη αυτό είναι καλό να συμβαίνει από μόνο του και όχι ψυχαναγκαστικά...<br />Γνωρίζω πολλές λεπτές, τι λεπτές, αδύνατες γυναίκες που ζουν με τον τρόμο της ζυγαριάς... Που τρέφονται για χρόνια ολόκληρα με σαλάτες χωρίς λάδι και σολομό ή κοτόπουλο στην σχάρα για να καταφέρνουν να χωράνε σε νούμερα που πλησιάζουν τα παιδικά και για να διατηρούν αυτό το είδος του σώματος που όντως υποστηρίζει τέλεια ότι και να φορέσει... Κάποιες από αυτές είναι ευτυχισμένες γιατί δεν αγαπούν πραγματικά το φαγητό. Τρώνε απλά για να επιβιώσουν.. Οι περισσότερες όμως τα βράδια ονειρεύονται γλυκά με σοκολάτα και λόφους από πατάτες τηγανητές... Αμαρτίες στις οποίες, όταν ενδώσουν -συνήθως μια φορά τον χρόνο- αυτομαστιγώνονται για μέρες μετά με αγγούρι και νερό, για να χαθεί το λίπος που νοιώθουν πως έχει συσσωρευθεί κυρίως γύρω από τους γοφούς τους... Όλες αυτές οι όμορφες, λεπτές γυναίκες - ή άντε, οι περισσότερες από αυτές για να μην μπαίνουμε σε γενικεύσεις- έχουν πάντως το ίδιο γνώρισμα... Δεν είναι ποτέ ευχαριστημένες από τον εαυτό τους... Ίσως γιατί, όπως λένε, you can never be slim enough or rich enough...Και τελικά καταλήγουν να κάνουν και τους γύρω τους να μην είναι ευχαριστημένοι...<br />Γνωρίζω φυσικά και ένα σωρό κανονικές γυναίκες, που ζουν φυσιολογικό, προσέχοντας την διατροφή τους τις μισές ημέρες και υποκύπτοντας στους πειρασμούς τις υπόλοιπες, που γράφονται σε γυμναστήρια, πάνε μερικές μέρες και μετά αποφασίζουν να πάνε με τις φίλες τους για καφέ, που παθαίνουν σκοτοδίνη κάθε άνοιξη με την προοπτική του μαγιό, που δεν θα χωρέσουν ποτέ στα νούμερα φετίχ των σχεδιαστών μόδας ακόμα και αν οι αναλογίες τους είναι κανονικές αλλά που καταφέρνουν παρόλα αυτά να διατηρούν τις ισορροπίες της ζωής τους καλύτερα από τις άλλες... Και που βομβαρδίζονται καθημερινά από εικόνες κάθε είδους , στα περιοδικά, στην τηλεόραση, στο σινεμά, στις αφίσες των δρόμων, που προσπαθούν να τις πείσουν πως η ευτυχία και η επιτυχία δεν είναι θέμα ικανοτήτων, ούτε προσωπικότητας, ούτε καν τύχης... Είναι θέμα έλλειψης περιττών κιλών...<br />Μιλώντας εκ πείρας, μια που έχω υπάρξει και πολύ λεπτή και πολύ βόδι, μπορώ να σας διαβεβαιώσω πως η προσωπική μου ευτυχία ή η επαγγελματική μου εξέλιξη δεν κρίθηκαν ποτέ από τα κιλά μου, πολλά ή λίγα, ούτε από το ύψος στο οποίο στεκόταν ο κώλος μου. Και αν τα επαγγελματικά είναι πράγματι θέμα ικανοτήτων, στα υπόλοιπα σας λέω με το χέρι στην καρδιά πως ακόμα και όταν ήμουν ένα πολύ λεπτό και πολύ όμορφο κορίτσι, οι γκόμενοι έρχονταν για να πηδήξουν το μυαλό μου κατ' αρχάς και μετά όλα τα υπόλοιπα.. Αυτό ήταν που τους ιντριγκάριζε περισσότερο, αλήθεια σας λέω... Αφήστε που, κάνοντας μια αναδρομή στο παρελθόν μου, τους καλύτερους άντρες της ζωής μου τους είχα ως παχουλή και όχι ως αδύνατη... Ίσως γιατί, όπως υποστηρίζει ο φίλος μου ο Άλκης και μάλιστα με σθένος, οι άντρες προτιμούν τις καμπύλες... Αυτές που γεμίζουν τα περιοδικά τύπου Play Boy, τις μεσογειακές τύπου Monica ή Βάνα, που απλώνουν μεν με τον καιρό αλλά δεν χάνουν ποτέ το sex appeal τους... Το οποίο sex appeal άλλωστε έχει να κάνει και με το πόσο χαίρεσαι την ζωή... Με το πόσο την απολαμβάνεις, χωρίς περιττές ενοχές και χωρίς περιττά άγχη... Άνθρωπος που δεν είναι χαλαρός στην ζωή του γενικά, δύσκολα χαλαρώνει στο κρεβάτι... Πόσο μάλλον να περάσει και κάποια στάδια παρακάτω από το απλό χαλάρωμα...<br />Φυσικά, υπάρχει πάντα το τεράστιο θέμα της υγείας.. Που μας επιβάλει, ειδικά από μια ηλικία και μετά να προσέχουμε να μην ξεφύγουμε, ή όσοι έχουμε ξεφύγει να κάνουμε ότι μπορούμε για να μαζευτούμε... Αυτό όμως είναι άλλο θέμα που καθόλου δεν έχει να κάνει με τον ρατσισμό της εικόνας...<br />Και τελικά, για να μην το κουράζουμε το θέμα, αν είναι η ευτυχία μας να εξαρτάται από το για πόσο καιρό θα καταφέρουμε να κρατήσουμε αναλλοίωτη την εικόνα μας στον χρόνο, καλύτερα να πάμε να πνιγούμε ομαδικά... Η ζωή περνάει και πάντα θα υπάρχουν εκεί έξω κοριτσάκια πολύ πιο νέα, πολύ πιο φρέσκα και πολύ πιο fit... Τι να κάνουμε... Δεν μπορούμε να ανταγωνιστούμε την φύση... Και σαφώς θα υπάρχουν και άντρες που θα προτιμούν πάντα τις πιο όμορφες και τις πιο νεαρές από εμάς... Ώρα τους καλή θα τους πω εγώ και να μας γράφουν... Οι άντρες που διαθέτουν μυαλό, εξυπνάδα και αληθινή αυτοπεποίθηση δεν έχουν ανάγκη από μια - απλά- όμορφη παρουσία δίπλα τους για να νοιώσουν "κάποιοι"... Αγαπούν τις γυναίκες για αυτό που είναι μέσα και έξω τους... Τις διαλέγουν γιατί ταιριάζουν και περνάνε καλά μαζί τους, και εξακολουθούν να τις διαλέγουν ξανά και ξανά όσο περνάει ο χρόνος, άσχετα από το αν η εικόνα τους αλλοιώνεται με τον καιρό, γιατί τις αγαπάνε και γιατί τους αναγνωρίζουν την συμμετοχή και την αξία που έχουν στην κοινή τους πορεία... Και αυτοί είναι και οι μόνοι άντρες με τους οποίους αξίζει τον κόπο να ασχολούμαστε... Οι υπόλοιποι είναι καλοί για μια βόλτα, άντε δύο... Και μετά allez και να περάσει ο επόμενος... Τόσο απλά...<br />Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως υπάρχει κάποιος λόγος να εφησυχάζουμε μέσα στις σχέσεις μας όταν τις έχουμε και να μεταμορφωνόμαστε από όμορφες, προσεγμένες γυναίκες σε πατσαβούρες επειδή έχουμε δέσει τον γάιδαρο μας... Απλά η ομορφιά δεν σημαίνει απαραίτητα τέλειο σώμα και νούμερο small.Μπορούμε να είμαστε πάρα πολύ όμορφες και ποθητές προσέχοντας τον εαυτό μας και την εμφάνιση μας χωρίς υπερβολές.. Και κυρίως αγαπώντας μας.. Με τα μειονεκτήματα και τις ατέλειες μας.. Που είναι άλλωστε αυτές που μας κάνουν να ξεχωρίζουμε από όλους εκείνους τους τρομακτικά τέλειους , ψυχρούς ανθρώπους των εικόνων.... Καλημέρα σε όλους.. Πάω να φάω το ζεστό μου κρουασάν...<br /><br /><span style="color: rgb(153, 51, 153); font-weight: bold;">UPDATE και υστερόγραφο μαζί για την αγαπημένη κυρία Μελίνα που με τίμησε πάλι με την παρουσία της... Αν αυτό καταλάβατε ότι λέω, τι να πω... Προφανώς το ότι έγραψα και μάλιστα δυο φορές ότι σαφώς υπάρχουν και εξαιρέσεις και ότι δεν θέλω να κάνω γενικεύσεις, δεν το θεωρείτε αρκετό... Δεν πειράζει... Εμένα μου φτάνει ότι το έγραψα, και ότι επίσης, το εννοώ απολύτως... Απλά μια που το blog είναι δικό μου και εγώ ανήκω όντως στην κατηγορία των βαρέων βαρών, όπως επίσης και των αγύμναστων, γράφω την δική μου άποψη για τον ρατσισμό της εικόνας.. Από την άλλη, αν εσείς ανήκετε όπως δηλώνετε σε αυτή την ευτυχή κατηγορία των γυναικών που και προσέχουν τον εαυτό τους από άποψη και διατηρούνται σούπερ όσο περνάει ο χρόνος, γιατί άραγε είστε τόσο ξινή? Λογικά, θα έπρεπε να είστε από τους πιο χαρούμενους και αισιόδοξους αναγνώστες.... Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου τελικά... Πάντως από μένα ελπίζω να μην έχετε παράπονο... Θεά σας έχω κάνει.. Με τις απαντήσεις σας άμεσα, με τα posts σας αφιερωμένα εξαιρετικά, με τα όλα σας τέλος πάντων....:-)</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-8569898267017101505?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-27491031945398895352008-10-06T10:15:00.002+03:002008-10-06T14:54:55.147+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SOnBdjs6GRI/AAAAAAAAA68/6RCjNxIk6V0/s1600-h/302048.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SOnBdjs6GRI/AAAAAAAAA68/6RCjNxIk6V0/s400/302048.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5253943153848359186" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Καλημέρα, καλημέρα, καλημέρα... Δευτέρα σήμερα και η εβδομάδα μου ξεκινάει χαλαρά for a change... Σήμερα δεν έχω τεράστιο τρέξιμο, ούτε τρελό γράψιμο - θα έρθουν βέβαια και αυτά όπου να 'ναι- οπότε ξύπνησα με την ησυχία μου, χουζούρεψα, έκανα τα καθημερινά του σπιτιού (ξέρετε, στρώσιμο κρεβατιών, άπλωμα, πιάτα στο πλυντήριο) και σε λίγο θα ντυθώ για να φύγω... Το πρόγραμμα σήμερα έχει Κηφισιά για καφέ με τους γονείς μου , μετά Νέο Ηράκλειο για μια όχι και τόσο ευχάριστη δουλειά και στην συνέχεια cocooning στο σπίτι, και άφθονες νέες σειρές μια που σήμερα ξεκινάει το χειμερινό πρόγραμμα σε όλα τα κανάλια οπότε πρέπει να ενημερωθώ.. Που σημαίνει πως θα βλέπω ότι μπορώ και τα υπόλοιπα θα τα γράφω - με δύο video γιατί το ένα δεν φτάνει- για καμιά 15αριά μέρες, μέχρι να αποφασίσω ποια μου αρέσουν και ποια όχι... (Σας έχω πει ότι η επόμενη καλύτερη δημοσιογραφική μου προοπτική -θεωρητικά πάντα- θα ήταν η τηλεκριτική....) Λέω μάλιστα να την γιορτάσω την έναρξη της σαιζόν με ένα νοστιμότατο κοτόπουλο με κάρυ και ρύζι ατμού... Κανονικά βλέπετε δεν θα τρώγαμε για βράδυ μια που αύριο στις 8.30 θα ερχόταν η μικροβιολόγος μας (την οποία χαϊδευτικά αποκαλούμε Δρακουμέλ) για να μας πάρει αίμα για τις εξετάσεις που κάνουμε κάθε χρόνο.. Όμως το ραντεβού ακυρώθηκε για την επόμενη Δευτέρα οπότε μπορούμε να φάμε κανονικά... Και μια που ο Άρις εχτές μουρμούριζε στο αυτοκίνητο πως έχω καιρό να μαγειρέψω κάρυ, λέω να του το κάνω το χατήρι.... Η συνταγή είναι εύκολη, την έχω πάρει από το βιβλίο του Πέτρου Κωστόπουλου και όσες φορές την έχω κάνει έχει βγει σούπερ... Πάμε λοιπόν:<br /></div><br />Κοτόπουλο με κάρυ<br /><br />Υλικά (για 6 άτομα)<br /><br />600 γρ. στήθος κοτόπουλο κομμένο σε χοντρά κομμάτια.<br />3 σκελίδες σκόρδο<br />4 κουταλιές της σούπας πάστα κάρυ (εγώ προτιμώ το κόκκινο αλλά μπορείτε να το κάνετε με όποιο χρώμα σας αρέσει)<br />2 μικρά κρεμμύδια ψιλοκομμένα<br />1 πατάτα κομμένη σε κύβους<br />250 γρ. ζωμό κοτόπουλο ή νερό (εδώ εγώ παίζω συνδυασμό, νερό και knorr κότα0<br />4 κουταλιές της σούπας fish sauce<br />1/2 κουταλάκι του γλυκού ζάχαρη<br />4 κουταλιές της σούπας γάλα καρύδας<br />3 κουταλιές της σούπας σπορέλαιο.<br /><br />Εκτέλεση.<br /><br />Σε ένα γουώκ ή σε ένα βαθύ τηγάνι ζεσταίνετε το λάδι μέχρι να κάψει.<br />Ρίχνετε το σκόρδο και την πάστα του κάρυ και τα αφήνετε να τσιγαριστούν.<br /><div style="text-align: justify;">Βάζετε το κοτόπουλο και ανακατεύετε καλά. Ρίχνετε το κρεμμύδι, τους κύβους πατάτας και τον ζωμό και τα αφήνετε να βράσουν όλα μαζί ανακατεύοντας τακτικά. Σε δεύτερη φάση προσθέτετε το γάλα καρύδας και την ζάχαρη.<br /></div><div style="text-align: justify;">Αν το κοτόπουλο βράσει και η σάλτσα δεν είναι αρκετά πηχτή μπορείτε να το βγάλετε από το τηγάνι με μια τρυπητή κουτάλα και να την αφήσετε να βράσει λίγο ακόμα.. Σερβίρετε με ρύζι ατμού (εγώ προτιμώ το jasmine rice που το φτιάχνω ακολουθώντας ακριβώς τις οδηγίες πάνω στο κουτί).<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">Κλείνοντας να σας πω ότι εχτές το μεσημέρι φάγαμε με την Ελένη και τον Παναγιώτη σε μια εξαιρετική ταβέρνα στην Ροδόπολη- η Ροδόπολη είναι πριν την Σταμάτα- που λέγεται Μέτσοβο και σας την συνιστώ ανεπιφύλακτα... Είναι ότι πρέπει για μεσημέρια Κυριακής και έχει και κήπο για τα παιδάκια... Επίσης, εχτές το βράδυ, έκανα μια εκπληκτική εμφάνιση έξω από το Καλλιμάρμαρο, με φούξια βελουτέ φόρμα, γαλάζιο λεπτό φούτερ και χρυσή παγιετέ μπαλαρίνα... Εννοείται πως δεν κατέβηκα από το αυτοκίνητο, είχα πάει απλώς να πάρω τον Άρι και τις φίλες του από την συναυλία του MTV αλλά σκεφτόμουν γελώντας σε όλη την διαδρομή πως αν με σταματούσε κανένας αστυνομικός για έλεγχο θα άνοιγα απλά το παράθυρο... Που να κατέβω στον δρόμο έτσι και να γελάσει το σύμπαν... Βέβαια, έχω κάνει και καλύτερες εμφανίσεις τέτοιου τύπου παλιότερα, με highlight μια φορά που είχα βγει να πάρω κάτι φορώντας πυτζάμες με αρκουδάκια, πράσινα μποτάκια ορειβασίας και μπουφάν, αλλά τότε ήμουν μικρή και ανόητη... Ενώ τώρα μεγάλωσα... (Παρέμεινα όμως ανόητη, όπως θα έλεγε ίσως και η κυρία μελίνα...)<br /></div><div style="text-align: justify;">Αυτά για σήμερα, καλή εβδομάδα σε όλους και φιλιά.....<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-2749103194539889535?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-15941817259587859212008-10-04T09:44:00.002+03:002008-10-04T12:22:26.109+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SOcWk0pkK6I/AAAAAAAAA6s/f6h5t-bBm9A/s1600-h/wicked_witch.gif"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SOcWk0pkK6I/AAAAAAAAA6s/f6h5t-bBm9A/s400/wicked_witch.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5253192312215055266" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Αγαπητή μελίνα..<br />Πίνω τον πρώτο καφέ της ημέρας, με άρωμα βανίλιας στην αγαπημένη μου κούπα... Μυρίζω σαν γλυκάκι- lemon tart creme de douche με ασορτί κρέμα σώματος της Laura Mercier, ακούω Onirama και χαζεύω τα blogs .... Ο Άρις κοιμάται, ο Μάνος με πήρε τηλέφωνο πριν από λίγο - το σημερινό πρόγραμμα του ξεκινάει νωρίς- και ο Droopy είναι έξω στην βεράντα και λιάζεται... Να πως ξεκινάει μια ακόμα όμορφη μέρα...<br />Θα μπορούσα βέβαια, αντί να χαίρομαι τον πρωινό μου καφέ και την λιακάδα που μου κλείνει το μάτι να μιζεριάζω γιατί η διπλανή μου έχει καλύτερο αυτοκίνητο από μένα ή γιατί ο φίλος μου ο Κώστας κάνει πολύ περισσότερα ταξίδια, και μάλιστα πολλά από αυτά με private jet. Ή γιατί η Βίβιαν με την Τίνα είναι τώρα στην Μύκονο ενώ εγώ όχι.. Ή γιατί ο Νανάκος είναι φρεσκοερωτευμένος ενώ εγώ όχι, ή γιατί τα μαγνητάκια του ψυγείου στενάζουν κάτω από το βάρος των λογαριασμών που συγκρατούν και εγώ υπάρχει περίπτωση να μείνω τον Οκτώβριο απλήρωτη.... Η ζωή είναι γεμάτη αφορμές για να μιζεριάζουμε και για να μας παίρνει από κάτω... Πάντα θα υπάρχουν εκείνοι που θα περνάνε καλύτερα από εμάς, θα δείχνουν πιο ευτυχισμένοι, θα είναι πιο τυχεροί, πιο επιτυχημένοι επαγγελματικά, πιο πλούσιοι, πιο στ' αρχίδια τους... Πάντα... Καλό είναι όμως που και που να κοιτάζουμε και τους ακόμα περισσότερους που περνάνε πιο δύσκολα από εμάς, που έχουν περισσότερα προβλήματα, που βασανίζονται από ανεργία, από προβλήματα υγείας, από φτώχεια.. Υπάρχουν και αυτοί εκεί έξω , είναι και αυτοί μέρος της ίδιας πραγματικότητας..<br />Το ότι διαβάζεις το blog μου, τα κομμάτια δηλαδή της ζωής μου που σου επιτρέπω να δεις, που εγώ αποφασίζω να μοιραστώ μαζί σου, δεν σημαίνει πως με ξέρεις.. Ούτε σου δίνει το δικαίωμα να βγάζεις συμπεράσματα.. Προφανώς εσύ το κάνεις, έτσι κι αλλιώς, και επίσης προφανώς κρίνεις εξ ιδίων τα αλλότρια όπως άλλωστε όλοι μας... Εμένα ειλικρινά, δεν με νοιάζει.. Στεναχωρήθηκα όμως που έκρινες έτσι αβασάνιστα και άδικα τρίτους ανθρώπους που σχολιάζουν εδώ και που αποφάσισες να τους απαξιώσεις μέσα σε τρεις γραμμές, και μάλιστα με την βούλα της "ψυχολόγου".. Άμα είσαι όντως ψυχολόγος και ασκείς το επάγγελμα σου με τον ίδιο κομψό και γεμάτο ευαισθησία τρόπο που σχολιάζεις εδώ, τότε τους λυπάμαι ολόψυχα τους πελάτες σου... Παρόλα αυτά, η άποψη σου είναι σεβαστή γι΄αυτό και την συζητάμε τώρα...<br />Και επειδή είσαι καινούρια στο blogging όπως δήλωσες, θα σου πω ότι αν θέλεις να πεις κάτι σε κάποια από τις "κυρίες" - 'όπως τις αποκάλεσες- που σχολιάζουν εδώ, μπορείς να το κάνεις μέσα στα δικά τους blogs.. Βλέπεις εκείνες, αντίθετα από εσένα, έχουν στο προφίλ και τα mails τους και τα blogs τους και μπορείς να τις βρεις πολύ εύκολα... Εδώ μην κάνεις τον κόπο να ξαναστείλεις τέτοιο σχόλιο, δεν θα περάσει...<br />Όσο για αυτά που έγραψες για μένα, ότι πιστεύεις πως πίσω από όλα αυτά που γράφω κρύβεται μια τεράστια δυστυχία και τα σχετικά, δεν θα σου απαντήσω καν... Γνώμη σου είναι και μεγειά σου με χαρά σου.. Δεν μπορώ να μπω στην διαδικασία να σου αποδείξω ότι δεν είμαι ελέφαντας... Δεν με νοιάζει καν... Ο καθένας μπορεί να πιστεύει για τους άλλους ότι θέλει... Ότι τον βολεύει μάλλον... Αν εσένα σε βολεύει να διαβάζεις ότι γράφω και να διακρίνεις μέσα τους δυστυχία, ποια είμαι εγώ που θα σου χαλάσω την εικόνα και γιατί? Εκείνο που με εντυπωσιάζει όμως και δεν μπορώ να μην το πω είναι πως και εσύ, όπως και διάφοροι άλλοι ανώνυμοι, δεν συμφωνείτε καθόλου με όσα γράφω, με θεωρείτε από δυστυχισμένη μέχρι νούμερο, μου την λέτε συχνά πυκνά, αλλά, παρόλα αυτά, δεν χάνετε post για post.... Αντιθέτως, χάνετε τον πολύτιμο χρόνο σας σχολιάζοντας... Γι' αυτό άραγε, τι να λέει η επιστήμη σας? Anyway, να μην το κουράσουμε άλλο... Εδώ θα είσαι πάντα welcome, και εσύ και η μιζέρια σου.. Μπορείς να έρχεσαι όποτε θέλεις, να διαβάζεις, να φτιάχνεσαι, να λες ότι θέλεις, να ξεχαρμανιάζεις βρε αδερφέ... Έτσι, να κάνουμε και λίγο κοινωνικό έργο... Αρκεί να μην σχολιάζεις τους φίλους και τις φίλες μου... Γιατί εκεί θα τα χαλάμε... Οκ?<br />Σε αφήνω τώρα γιατί νοιώθω τον δείκτη θετικής ενέργειας μου να πέφτει με όλη αυτή την ανάλυση μιζέριας και δεν λέει καθόλου για Σάββατο πρωί... Και αν θέλεις την συμβουλή μου, προσπάθησε να βάλεις λίγο άλλο χρώμα στην ζωή σου.. Το γκρι είναι πολύ της μόδας φέτος αλλά σε ρούχα, όχι σε mood... Αντιθέτως το ροζ, μπορεί να κατηγορείται συχνά για έλλειψη σοβαρότητας και παλιμπαιδισμό όμως αν το καλοσκεφτείς, φωτίζει ακόμα και τις φυσικές κοκκινομάλλες... Φιλιά πολλά και όπως είπαμε ...Think pink!!!!!!Ή τουλάχιστον try to....<br /><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-1594181725958785921?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-51156467504158181762008-10-03T10:10:00.006+03:002008-10-03T12:00:30.930+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SOXOMG7IIwI/AAAAAAAAA6k/Ye1fY-f8pDU/s1600-h/money_management.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SOXOMG7IIwI/AAAAAAAAA6k/Ye1fY-f8pDU/s400/money_management.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5252831247809913602" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Παρασκευή σήμερα και η μέρα προμηνύεται χαλαρή όπως άλλωστε και ολόκληρο το σαββατοκύριακο... Ο Μάνος θα λείπει ταξίδι για δουλειές (σαν τίτλος ταινίας δεν είναι αυτό? H μήπως είναι τίτλος ταινίας?), ο Άρις θα λείπει επίσης, όχι ταξίδια για δουλειές αλλά βόλτες με τους φίλους του (την Κυριακή μάλιστα θα πάνε να δούνε την συναυλία του MTV στο καλλιμάρμαρο - και μάλιστα με VIP προσκλήσεις που τους κανόνισε ένας αγαπημένος μας φίλος- και δεν κρατιούνται από τότε που το κανόνισαν) και εγώ θα είμαι home alone, ή μάλλον home with Droopy... Βέβαια, σιγά μην κάτσω να σκάσω... Το απόγευμα θα πάω από την Μαρία για καφέ και άραγμα και μετά φαγητό όπου μας έρθει η όρεξη, αύριο θα κανονίσω κανέναν καφέ (Μίνα ετοιμάσου σε λίγο χτυπάει το τηλέφωνο για να σε ξεσηκώσω), και το βράδυ θα κάνουμε επίσης girl's night με Μαρία και Ρούλα... Στα ενδιάμεσα θα δω μπόλικες σειρές που έχω γράψει αυτές τις μέρες - μου ήρθε μόλις και από το Amazon ο πρώτος κύκλος του Criminal Minds να δω τι λέει- θα διαβάζω τα περιοδικά μου, θα ασχοληθώ με το παιχνίδι μου και .... ναι, θα γράψω και λίγο βιβλίο... Έχω έμπνευση αυτές τις μέρες, σχεδόν βλέπω στον ύπνο μου την συνέχεια...<br />Βέβαια, όλο αυτό το γυναικείο πρόγραμμα με βάζει πάλι στην διαδικασία να σκέφτομαι πόσο πολύ έχει αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο δουλεύει ο κόσμος πια... Όλοι τρέχουν σαν τρελοί, όλη μέρα και συχνά δεν έχουν ούτε τα σαββατοκύριακα για τον εαυτό τους και την οικογένεια τους.... Έχουμε πάρα πολλούς φίλους που ζουν έτσι... Μέσα σε ατελείωτες ώρες συσκέψεων, σε ξενύχτια κλεισίματος τευχών ή συμφωνιών, σε business lunches ή dinners, σε επαγγελματικά ταξίδια και πάει λέγοντας.... Και δεν το λέω με παράπονο, ούτε βγάζω τον εαυτό μου απ' έξω.. Και εγώ χρειάζεται να λείπω για το περιοδικό δυο μήνες τουλάχιστον στο νησί και αν γίνει και ένα καινούριο που σχεδιάζουμε, θα χρειάζεται να ταξιδεύω συχνά και τον χειμώνα... Απλά παρατηρώ τις αλλαγές στην ζωή μας που έχουμε καταλήξει πια να τις θεωρούμε δεδομένες... Όποιος θέλει να βγάζει λεφτά, τουλάχιστον περισσότερα από τον μέσο όρο, πρέπει να δουλεύει σαν σκυλί ακόμα και αν το κάνει υπό εξαιρετικές συνθήκες... Αλλιώς, πρέπει να μάθει να αρκείται στα λίγα και όχι απαραίτητα καλά...<br />Την συζήτηση αυτή την έχω πολύ πρόσφατη μια που την έκανε χτες βράδυ ο Μάνος με τον Άρι ο οποίος νομίζω πως, όπως όλα τα παιδιά στην ηλικία του, θεωρεί πως το δυσκολότερο πράγμα που θα του συμβεί στην ζωή του είναι οι στριμμένοι καθηγητές στο σχολείο και πως στο μέλλον, επειδή θα κάνει την δουλειά των - σημερινών του- ονείρων, θα τον περιμένουν υπέροχοι διευθυντές, τρελοί μισθοί και ωράρια που θα κυλάνε σαν γάργαρο νερό... Καημένα μας παιδάκια... Πόσο βαθιά νυχτωμένα είσαστε....<br />Βέβαια, στην πραγματικότητα δεν ανησυχώ ιδιαίτερα ούτε για τον Άρι, ούτε για τα παιδιά της γενιάς του.. Όπως όλοι μας θα κληθούν κάποια στιγμή να κολυμπήσουν στα βαθιά και εκείνοι που θα έχουν μάθει να στηρίζονται στα δικά τους χέρια και όχι σε σωσίβια και μπρατσάκια θα περάσουν μια χαρά απέναντι... Άλλωστε τα παιδιά μας, μέσα στην ατυχία του να μεγαλώνουν σε μια εποχή διαρκών και διαφόρων κρίσεων- είτε οικονομικών, είτε πολιτικών, είτε ηθικών, είτε αξιών- έχουν ταυτόχρονα και την τύχη να έχουν έρθει από πολύ μικρά σε επαφή με την τεχνολογία και να έχουν ανοίξει από νωρίς παράθυρα στον απέραντο κόσμο του οποίου είναι πολίτες... Μεγαλώνουν με προσλαμβάνουσες που εμείς ούτε καν είχαμε φανταστεί, έχουν πολύ πιο ανοιχτά μυαλά και ορίζοντες, λιγότερη καταπίεση και ασύγκριτα μεγαλύτερη γκάμα προοπτικών... All they need is love στην πραγματικότητα, και εμπιστοσύνη στις δυνατότητες τους... Και να τα αφήνουμε ελεύθερα να δοκιμάζουν, να πέφτουν και να ξανασηκώνονται με την δική τους φόρα και με τον δικό τους τρόπο... Μια που - παρόλο που όλοι πιστεύω θα το θέλαμε πολύ- δεν θα είμαστε για πάντα δίπλα τους να τα κρατάμε από το χέρι για να περάσουν απέναντι, ας τους κάνουμε το μεγαλύτερο δώρο που μπορούμε... Ας τους μάθουμε τέλεια τους κανόνες οδικής κυκλοφορίας της ζωής....(Και μετά στο σχόλιο της φίλης μου της Ελένης, άντε, και την τεχνική των καλών slaloms...)<br />Καλημέρα και φιλιά πολλά σε όλους...<br /><br />Υ.Γ. Στους κανόνες της οδικής κυκλοφορίας της ζωής συμπεριλαμβάνονται και τα κορναρίσματα... Ακόμα και οι μούντζες, όταν και όπου χρειαστεί... Για τα ευκόλως εννοούμενα - συχνά service (στον Χοϊμε), άψογη γνώση της χρήσης του γρύλου για σκασμένα λάστιχα, ασφάλεια ενημερωμένη και φαρμακείο στο πορτ μπαγκάζ- δεν συζητάμε... Τα θεωρούμε απλά must...:-)<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-5115646750415818176?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-21951634482930553072008-10-02T10:01:00.000+03:002008-10-02T10:21:25.042+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SOR2LMSv6nI/AAAAAAAAA5s/-whwDkTPNZs/s1600-h/graphic-orange-umbrella_%7Ebxp63395.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SOR2LMSv6nI/AAAAAAAAA5s/-whwDkTPNZs/s400/graphic-orange-umbrella_%7Ebxp63395.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5252453000071342706" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Μπρρρρρ.... Τι καιρός και αυτός σήμερα.... Μου δημιουργεί μια τάση να παραμείνω κουκουλωμένη στο κρεβάτι μου όλη μέρα, πράγμα που δεν θα κάνω δυστυχώς όμως μια που σήμερα είναι Πέμπτη, δηλαδή η μέρα της κας Κωνσταντίνας, οπότε από το να μείνω στο σπίτι με όλα τα παράθυρα τέντα να τουρτουρίζω θα επιλέξω την αμέσως επόμενη προοπτική... Να πάω δηλαδή για καφέ με την μαμά μου πλατσουρίζοντας στην βροχή με κίνδυνο να χαλάσω τα φρεσκοβαμμένα και φρεσκοκουρεμένα μου μαλλιά (πόσες πληροφορίες να χωρέσουν πια μέσα σε μια φράση)... Ευτυχώς που προνόησα και πήρα τις γαλότσες προχτές και τουλάχιστον είμαι οργανωμένη ως προς αυτό το κομμάτι...<br />Εχτές το βράδυ το εορτάσαμε τελικά στην Σπονδή μαζί με τον Παναγιώτη και την Ελένη. Και περάσαμε υπέροχα... Μου χάλασαν την έκπληξη βέβαια, εγώ είχα παραγγείλει surprise τούρτα η οποία δεν ήρθε ποτέ και με τα πολλά ο Μάνος έσβησε ένα κεράκι πάνω σε ένα γλυκάκι, αλλά δεν πειράζει... Του χρόνου θα τα καταφέρουμε καλύτερα... Επίσης εχτές, πήγα από τον Βαγγέλη για γενικό ρεκτιφιέ, βαφή, χτένισμα, νύχια, φρύδια και τα σχετικά και τον βρήκα σε καλό mood και με κούρεψε... Οπότε θα αλλάξω και την φωτογραφία μου για να δείτε το αποτέλεσμα...<br />Κατά τα άλλα, σήμερα το υπόλοιπο της μέρας, όταν τελειώσω από καφέδες, σούπερ μάρκετ και ίσως και λίγο Προμπονά για κεριά, προβλέπει cocooning μέχρι τελικής πτώσεως και ίσως -ίσως λέω δεν το έχω αποφασίσει ακόμα οριστικά- άναμμα τζακιού πρώτη φορά για φέτος... Αυτά για τώρα και σας αφήνω για να παω να ντυθώ όπως πρέπει για πλατσούρισμα... Ξέρετε... Νιτσεράδα, γαλότσες, ομπρέλα.. Το καλάμι μόνο θα μου λείπει και το δόλωμα... Φιλιά σε όλους και stay dry!!!!<br /><br />Υ.Γ. Μαζί μας για καφέ θα έρθει σήμερα και ο μπαμπάς μου. Δεν είμαι έτοιμη να σας αναλύσω ακόμα τις συγκλονιστικές αλλαγές που έχουν συμβεί σε αυτό το κομμάτι της ζωής μου τον τελευταίο καιρό, ίσως γιατί δεν ξέρω και εγώ η ίδια πως να τις διαχειριστώ... Θα αρκεστώ να σας πω μόνο πως μετά από πολλά, πολλά χρόνια απόστασης και προβλημάτων για τα οποία διεκδικώ και εγώ μεγάλο μερίδιο ευθύνης, μοιάζουμε να ξαναβρίσκουμε τις χαμένες μας ισορροπίες... Δεν είναι εύκολο, είμαστε και οι δυο διστακτικοί γιατί είμαστε και ίδιοι σαν χαρακτήρες, όμως, τουλάχιστον για μένα, η αίσθηση είναι ανακουφιστική... Αν το σύμπαν μου χαρίσει τελικά και αυτό το δώρο, μέσα σε όλα τα άλλα, τα πολλά που μου έχει φέρει μέχρι σήμερα, νομίζω πως θα μπορώ να μιλάω πραγματικά για την απόλυτη ευτυχία... Ας μην το γκαντεμιάζουμε όμως... Ο καιρός θα δείξει... Και μέχρι να δείξει, εγώ σκοπεύω όπως πάντα, να απολαύσω την διαδρομή.... Και όπου μας πάει....<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-2195163448293055307?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-90868394709439033752008-10-01T09:23:00.002+03:002008-10-01T09:31:19.936+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SOMY07-nJcI/AAAAAAAAA5k/z-Y27O6cO6I/s1600-h/drseuss2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SOMY07-nJcI/AAAAAAAAA5k/z-Y27O6cO6I/s400/drseuss2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5252068888176698818" border="0" /></a><br /><br /><br /><div style="text-align: justify; color: rgb(153, 153, 153); font-family: verdana;font-family:trebuchet ms;"><span style="font-size:130%;">Η πρώτη μέρα του Οκτώβρη είναι δική του... Έχω γράψει πολλές φορές, πολλά πράγματα για εκείνον, και χτες το βράδυ γυρίζοντας πίσω στα posts ανακάλυψα πως καταλήγω να χρησιμοποιώ κάθε φορά τις ίδιες εκφράσεις, τις ίδιες σχεδόν λέξεις... Πάντα με πρώτο συνθετικό το συν. Συνταξιδιώτης, συμπαίκτης, συνοδοιπόρος, συνένοχος, τα τελευταία χρόνια και συνάδελφος... Όπως βλέπετε, μέσα από όλες αυτές τις λέξεις με πρώτο συνθετικό το συν λείπει η λέξη σύζυγος.. Συνειδητά, γιατί παραμένουμε μαζί χρόνια τώρα, περπατώντας την ίδια βόλτα και όχι σέρνοντας τον ίδιο ζυγό... Και ελπίζω ο μόνος ζυγός στην σχέση μας να παραμείνει για πάντα το ζώδιο του. Άντε και ο ωροσκόπος του... Ταυτόχρονα, είναι ο καλύτερος μου φίλος, ένας άντρας που τόσα χρόνια μετά εξακολουθώ να θαυμάζω και να διεκδικώ με πάθος και να είμαι περήφανη για εκείνον. Και να τον διαλέγω ξανά και ξανά με κάθε ευκαιρία.<br />Κοιτάζοντας την ζωή μου προς τα πίσω, συνειδητοποιώ πόσα πράγματα θα ήταν διαφορετικά χωρίς εκείνον και ευχαριστώ το σύμπαν που τον έφερε στον δρόμο μου την κατάλληλη στιγμή. Όχι τότε που ήμουν εγώ έτοιμη να τον υποδεχτώ αλλά τότε που ήταν εκείνος έτοιμος να με αντέξει. Χωρίς εκείνον θα είχα μάλλον παραμείνει ένα αγρίμι. Θα είχα συνεχίσει να μην εμπιστεύομαι τους ανθρώπους, και να κυνηγάω ανεμόμυλους με το σκουπόξυλο χτυπώντας ταυτοχρόνως το κεφάλι μου στον τοίχο ξανά και ξανά... Ότι είμαι σήμερα, σχετικά ισορροπημένη, χαρούμενη, ασφαλής, δυνατή και πάνω απ΄ όλα ευτυχισμένη, το χρωστάω κυρίως σε εκείνον. Και στον Άρι φυσικά που όμως είναι και δικό του δημιούργημα...<br />Είναι ο εξυπνότερος άνθρωπος που ξέρω, έχει απίστευτο βρετανικό χιούμορ, είναι σνομπ με έναν τρόπο που με τρελαίνει – με την καλή έννοια- , είναι ο καλύτερος που υπάρχει στην δουλειά του, είναι ο βράχος που με προστατεύει χρόνια τώρα από κάθε είδους κακοτοπιά, είναι ο καλύτερος πατέρας που θα μπορούσε να έχει το παιδί μας και αν όχι ο ιδανικός σύντροφος, πάντως μέσα στο top 10!<br />Όπως σας είπα στην αρχή, η σημερινή μέρα είναι δική του. Είναι η μέρα του Μάνου... Μωρό μου, Happy Birthday! Σ’ ευχαριστώ πολύ για όλα τα όμορφα που έχουμε ζήσει μέχρι σήμερα και σου εύχομαι να είσαι καλά, πάντα γερός, γελαστός, τυχερός και ευτυχισμένος. Σ’ αγαπώ πολύ.... Ή μάλλον, όχι πολύ...Τελείως.....<br /><br />Υ.Γ. Και Καλό Μήνα σε όλους φυσικά!!!!!</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-9086839470943903375?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-42504262579877051552008-09-30T09:23:00.000+03:002008-09-30T09:52:12.637+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SOHMaoZzHmI/AAAAAAAAA5M/EmCTvdixU1c/s1600-h/souffle_%7E20033.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SOHMaoZzHmI/AAAAAAAAA5M/EmCTvdixU1c/s400/souffle_%7E20033.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5251703398385000034" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Χα!!!!! Είναι τελικά να μην βάλω κάτι στο μυαλό μου... 8 η ώρα το πρωί ήμουν ξύπνια, και μάλιστα χωρίς ξυπνητήρι. (Το οποίο μου είναι απολύτως αχρείαστο άλλωστε μια που 8 παρά ξυπνάει ο Άρις για να ετοιμαστεί για το σχολείο και γύρω στις 8 ξύπνησε σήμερα και ο Μάνος που είχε γραφείο νωρίς... ) Βέβαια είχα μια δυσκολία να σηκωθώ από το κρεβάτι, πήρα και την Μαρία τηλέφωνο και πιάσαμε το μπούρου μπούρου, και έφτασε 9. Όμως ο στόχος του πρωινού ξυπνήματος επετεύχθη... Έκανα και τις δουλίτσες μου - έστρωσα κρεβάτια, άδειασα το πλυντήριο των πιάτων και άλλα τέτοια σούπερ εποικοδομητικά- και τώρα απολαμβάνω τον πρώτο καφέ της ημέρας συνοδεία blogging...<br />Σήμερα η μέρα έχει γραφείο -περιοδικό μάλλον, αλλά αυτό το "γραφείο" μου ακούγεται τόσο business oriented που μου αρέσει να το λέω- όσο πάρει και μετά σούπερ μάρκετ για να προμηθευτώ τα απαραίτητα για το βραδινό μαγείρεμα... Αρχίζει ο Λάκης tonight, δεν φαντάζομαι να το έχετε ξεχάσει, και εγώ προσωπικά του ετοιμάζω σούπερ υποδοχή... Θα τον απολαύσουμε οικογενειακώς με σουφλέ τυριών, κρασάκι και άραγμα στους καναπέδες..... Αυτό το σουφλέ τυριών που δεν είναι το παραδοσιακό γαλλικό αλλά μια παραλλαγή του προς το ελληνικότερο έχει μεγάλη επιτυχία όποτε το φτιάχνω και, κυρίως, δεν έχει πολύ μπελά. Η συνταγή είναι η εξής:<br /><br />Σουφλέ τυριών.<br /><br />Υλικά.<br /><br />1 βιτάμ<br />1 μεγάλο πακέτο ψωμί του τοστ χωρίς κόρα<br />1/2 κιλό κασέρι πικάντικο τριμμένο<br />1/2 κιλό γραβιέρα πικάντικη τριμμένη<br />8 φέτες ζαμπόν (εγώ βάζω foue βραστό)<br />5 αυγά<br />1 λίτρο γάλα φρέσκο<br />12 φέτες του τοστ κασέρι<br />αλάτι - πιπέρι<br /><br />Εκτέλεση.<br /><br />Αλείφω με βούτυρο την μια πλευρά της κάθε φέτας ψωμιού και τοποθετώ μια στρώση σε ένα μεγάλο, βαθύ πυρέξ με το βούτυρο προς τα κάτω. Ρίχνω τα μισά τριμμένα τυριά ανακατεμένα και το μισό ζαμπόν κομμένο με το χέρι, αλάτι πιπέρι, άλλη μια στρώση ψωμί πάλι με το βούτυρο προς τα κάτω, τα υπόλοιπα τυριά και το υπόλοιπο ζαμπόν, πάλι αλάτι -πιπέρι, και στο τέλος στρώνω τις φέτες το κασέρι. Χτυπάω τα αυγά με το γάλα και περιχύνω να πάνε παντού.<br />Προθερμαίνω τον φούρνο στους 180 και ψήνω ώσπου να ροδίσει καλά με το πυρέξ στην κάτω σχάρα.<br /><br />Η μόνη "δυσκολία" που παρουσιάζει το όλο concept είναι πως με το ψωμί πρέπει να κάνετε λίγη χειροτεχνία έτσι ώστε να στρωθεί καλά παντού. Να κόψετε δηλαδή τις φέτες αν χρειαστεί σε μικρότερα κομμάτια για να μπαλώσετε τις τρύπες αν υπάρχουν. Επίσης, επειδή τα τυριά είναι πικάντικα, με ρέγουλα το αλάτι μην το κάνετε λύσσα... Κατά τα άλλα φουσκώνει και γίνεται σούπερ... Και τρώγεται ζεστό, με ψωμάκι μπαγκέτα και ωραίο κόκκινο κρασί για το οποίο παρακαλώ τον Αθήναιο, αν διαβάσει το ποστ να κάνει μερικές προτάσεις...<br /><br />Ορίστε, συνταγή σας έδωσα, αχάραγα ξύπνησα, τα οικιακά μου τα τελείωσα, πάω τώρα να ετοιμαστώ, να μεταμορφωθώ σε φοβερή και τρομερή εργαζόμενη γυναίκα, να στήσω το κομμάτι μου και να επιστρέψω στο σπιτάκι μου και στα παιχνίδια μου. Διότι έχω ξεκινήσει από χτες ένα σούπερ παιχνιδάκι - Law and Order Criminal Intent λέγεται- και είμαι ο ντετέκτιβ Γκόρεν (αυτός ο γλυκούλης που κάνει τον χαζοβιόλη αλλά είναι παμπόνηρη αλεπού αν βλέπατε το σήριαλ) και έχω δυο υποθέσεις εκκρεμείς να λύσω.... Έτσι, για να μην ξεχνάμε και τις προτεραιότητες μας... (Άντε, και το παιδί μέσα μας...) Φιλιά πολλά το everybody!!!!<br /><br />Υ.Γ. Τώρα μου ήρθε μια φλασιά... Μωρέ, μήπως σας την έχω ξαναδώσει την συνταγή? Αδύνατον να θυμηθώ... Δεν πειράζει, η καλή πρόθεση μετράει....:-)<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-4250426257987705155?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-29483285003488159682008-09-29T10:12:00.000+03:002008-09-29T10:36:06.622+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SOCFOBZODuI/AAAAAAAAA5E/MwezPOPCRsw/s1600-h/Picture+015.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SOCFOBZODuI/AAAAAAAAA5E/MwezPOPCRsw/s400/Picture+015.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5251343641452875490" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Σήμερα ξεκινάει μια δύσκολη εβδομάδα με πολύ γράψιμο... Έχω μείνει λίγο πίσω με τα οικιακά -αλλά ζεστάθηκε το κοκαλάκι μας με τις κουβερτούλες και τα πουλόβερ οπότε άξιζε τον κόπο- και πέρα από το ότι έχω ένα σωρό κομμάτια που περιμένουν να γίνουν, από αύριο ξεκινάω να πηγαίνω και δύο φορές την εβδομάδα στο περιοδικό. Πράγμα που το ήθελα πολύ, άλλωστε εγώ το επεδίωξα, αλλά που ταυτόχρονα σημαίνει πως πρέπει να μπω σε κάποιου είδους πρόγραμμα για να καταφέρω να τα προλαβαίνω όλα... Και όπως ίσως έχετε καταλάβει, τα προγράμματα δεν είναι το καλύτερο μου... Ή μάλλον, μια χαρά τα οργανώνω.. Να τα κρατήσω δυσκολεύομαι...<br />Anyway, δεν γίνεται αλλιώς οπότε θα βάλω τα δυνατά μου... Τις μέρες που θα πηγαίνω περιοδικό θα ξυπνάω νωρίτερα για να ετοιμάζω το σπίτι και φαγητό για τον Άρι και τις υπόλοιπες θα ξυπνάω επίσης νωρίτερα για να μην χάνω τον πρωινό μου καφέ αλλά να προλαβαίνω να γράψω και λίγο (προς πολύ) μέσα στην ημέρα... Δεν ακούγεται δύσκολο, απλά έχω ένα θέμα με το ξύπνημα πριν τις 9 - 9 και κάτι, και θα πρέπει να το λύσω...<br />Τα καλά της εβδομάδος πάλι, είναι ότι αύριο αρχίζει ξανά ο Λάκης, που τον έχω μελετήσει τόσες φορές τον τελευταίο καιρό με όσα συμβαίνουν - όπως και πολλοί άλλοι φαντάζομαι- και περιμένω με ανυπομονησία να τον ακούσω και να γελάσω με την καρδιά μου, και πως την Τετάρτη έχει ο Μάνος τα γενέθλια του και πρέπει να το γιορτάσουμε αναλόγως...<br />Κατά τα άλλα εχτές πέρασα την ημέρα μου αραχτή στον καναπέ με ειδήσεις στο Star και όλες τις ανταποκρίσεις από το Μαντονάκι που προφανώς ήταν υπέροχο -αν και εγώ περιμένω εναγωνίως την ανταπόκριση της <a href="http://georgias11.blogspot.com/">Γεωργίας</a> που πήγε και που της έχω πιο πολύ εμπιστοσύνη από ότι στους ρεπόρτερς του Star- και με DVD πολύ χαριτωμένο με πρωταγωνιστή τον αγαπημένο και κούκλο Mc Dreamy....<br />Α! Και να μην το ξεχάσω!!! Στον καφέ του Σαββάτου η Γεωργία είχε οργανώσει και την <a href="http://valisia.blogspot.com/">Valisia</a> και έτσι την γνώρισα και εκείνη και έχω να σας πω ότι είναι το ίδιο κουκλάρα και live όπως ακριβώς την βλέπετε στις φωτογραφίες του blog της... Και πως, φεύγοντας από τον καφέ, πέρασα μια βόλτα από την Αποθήκη από όπου αγόρασα τις γαλότσες που βλέπετε στην φωτογραφία - μιλάμε για έρωτα με την πρώτη ματιά- στην εξαιρετική τιμή των 15 ευρώ!!!! Και τώρα είμαι έτοιμη να αντιμετωπίσω τις βροχές και τις καταιγίδες που προαναγγέλλει η ΕΜΥ με το σωστό στυλ....<br />Άλλωστε, το έχω πει και θα το ξαναπώ άλλη μία... Τι να μας κάνουν οι βροχές και οι καταιγίδες όταν έχουμε λιακάδα στην καρδιά? Καλημέρα, καλή εβδομάδα σε όλους, και πολλά πολλά φιλιά!!!!!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-2948328500348815968?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-48064926412846117842008-09-27T08:51:00.000+03:002008-09-27T09:13:50.495+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SN3PA9vN6NI/AAAAAAAAA48/KWdIBT_uflg/s1600-h/12165_sleepy_yawning_alarm_clock_with_bloodshot_eyes_wearing_slippers_and_holding_coffee.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SN3PA9vN6NI/AAAAAAAAA48/KWdIBT_uflg/s400/12165_sleepy_yawning_alarm_clock_with_bloodshot_eyes_wearing_slippers_and_holding_coffee.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5250580356063422674" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Εχτές το βράδυ, μετά από ένα τέλειο (ελαφρύ) πρόγραμμα που περιλάμβανε σινεμά στην Gold αίθουσα του Village - όπου είδαμε την υποτίθεται κωμωδία των αδερφών Κοέν με τους Brad Pitt, George Clooney και διάφορους άλλους που δεν έχουν και τόση σημασία μετά από αυτούς τους δύο- και μετά KFC - με ισορροπημένο μενού που περιλαμβάνει τρεις καυτερές φτερούγες, ένα zinger burger με τυρί, μια μεγάλη μερίδα πατάτες και μια επίσης μεγάλη Coca Cola- επιστρέψαμε σπίτι ευτυχείς και έπεσα να κοιμηθώ αποφασισμένη να ξυπνήσω με την ησυχία μου...<br />Ο νόμος του Μέρφυ όμως, πιστός στο ραντεβού του με κάθε είδους σχέδιο, έστειλε στις 8:05 έξω από το παράθυρο μας, στην διπλανή πολυκατοικία, ένα ολόκληρο συνεργείο με τρυπάνια, σφυριά και οξυγονοκολλήσεις που μας πέταξαν έντρομους από τα κρεβάτια μας αχάραγα... Και φυσικά, που σηκώθηκα με το μάτι μισόκλειστο και τα νεύρα κρόσσια και έφτιαξα καφέ, σταμάτησαν... Τι να κάνω και εγώ, τέτοια ώρα τέτοια λόγια, το έριξα στο blogging...<br />Φυσικά η μέρα σήμερα περιλαμβάνει πολλά και ωραία πράγματα.. Στις 11:30 το πρώτο μου ραντεβού είναι με την melissoula για καφέ όπου ελπίζω να συμπαρασσύρω και την Μαρία, το μεσημέρι έχω business lunch με την κυρία Κανατάκη που κατέβηκε χτες από την συμπρωτεύουσα, μόνο το Μαντονάκι δεν με έχει πάρει τηλέφωνο ακόμα να κανονίσουμε τι θα κάνουμε το βράδυ μετά την συναυλία αλλά φαντάζομαι θα κοιμάται ακόμα για να στρώσει δέρμα...:-)<br />Εγώ πάλι το βράδυ παίζω σε δυο ταμπλό ανάλογα με τα κέφια... Η μια προοπτική έχει βραδινή έξοδο με Μάρθα και Άλκη και η άλλη άραγμα στο σπίτι με DVD. (Κυκλοφόρησε μόλις το Πιάστε την νύφη με τον θεό Patrick - call me Mc Dream- Dempsey και έσπευσα να το νοικιάσω). Να δούμε τι ώρα θα τελειώσουμε με το lunch, να δούμε τι καιρό θα κάνει, μην έχουν ανοίξει οι ουρανοί και ρίχνουνε καρέκλες, και βλέπουμε... Αφήστε που το βραδινό δελτίο του Star σήμερα που το Μαντονάκι θα είναι in town θα τελειώσει γύρω στις 12 το βράδυ, όπως σας βλέπω και με βλέπετε...<br />Προς το παρόν σας αφήνω και πάω να ρίξω μια ματιά στην bloggoγειτονιά.. Και μετά, θέλω να τελειώσω και τις ντουλάπες που ξεκίνησα εχτές, που τις τελειώσα δηλαδή αλλά πρέπει να βάλω και τα αρωματικά φακελάκια σε συρτάρια και κρεμάστρες, και να την κάνω on time για να προλάβω το ραντεβού μου με την Γεωργία.. Φιλιά πολλά σε όλους λοιπόν και να περάσετε ένα υπέροχο, γελαστό και χαλαρό σαββατοκύριακο...<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-4806492641284611784?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-26272931052144888602008-09-26T10:12:00.002+03:002008-09-26T10:58:24.125+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SNyT39wggaI/AAAAAAAAA40/LDyyiTO9ZRM/s1600-h/Picture+002.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SNyT39wggaI/AAAAAAAAA40/LDyyiTO9ZRM/s400/Picture+002.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5250233855287263650" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Μόλις κατάφερα να σηκωθώ και να φτιάξω έναν καφέ, αυτόν με την βανίλια.. Η αγαπημένη μου κούπα όμως αγνοείται κάπου μέσα στον γενικό χαμό της κουζίνας και έτσι πήρα την πρώτη που βρήκα εύκαιρη, μια χαζή πορτοκαλί που συνήθως φιλοξενεί τα καλαμάκια,μέσα στο ντουλάπι με τους καφέδες.... Εχτές περάσαμε υπέροχα!!!!! Ακριβώς όπως το ευχόμουν, η βραδιά κατέληξε σε μια από τις καλύτερες που έχουμε οργανώσει ποτέ στο σπίτι... Φανταστείτε πως ήρθαν όλοι γύρω στις 9.30 και κατέληξαν να φύγουν καλές 2 και... Δηλάδη, σούπερ...<br />Τώρα βέβαια με περιμένει μια στρατιά ποτήρια για πλύσιμο (στο χέρι φυσικά μια που τα αγαπημένα Riedel του Μάνου δεν μπαίνουν στο πλυντήριο) και άλλη μια στρατιά πιάτα και μαχαιροπίρουνα και διάφορα συμπράγκαλα για ταχτοποίηση μια που το πλυντήριο πιάτων εχτές δούλεψε υπερωρίες... Και μια κατσαρόλα με κολλημένες σάλτσες, γιατί είχαμε και τις αποτυχίες μας χτες.. Τα σουτζουκάκια τα οποία -παρόλο που όπως είπε η Ελένη δεν ήταν παραδοσιακά σμυρνέικα- βγήκαν πολύ νόστιμα, άρπαξαν λίγο όταν τα ζέστανα, αλλά ευτυχώς η Μάρθα που είχε αναλάβει το δύσκολο έργο να τα μεταφέρει από την κατσαρόλα στην πιατέλα του σερβιρίσματος έκανε τα μαγικά της και όλο το κολλημένο κομμάτι παρέμεινε στην κατσαρόλα με αποτέλεσμα να φαγωθούν σχεδόν όλα κι να κινδυνέψει ο Άρις να μείνει σήμερα χωρίς μεσημεριανό. Το σουφλέ σπανάκι και η μους έγιναν σούπερ, ο πουρές όμως ήταν disaster... Χάλια, χάλια, νερουλός και άνοστος μια που κάτι υπολόγισα λάθος στις αναλογίες όταν τις πολλαπλασίασα επί τρία για να φάμε τόσοι άνθρωποι και την πάτησα... Δεν πειράζει βέβαια γιατί όλοι έκαναν μια φιλότιμη προσπάθεια να φάνε λίγο για να μην με προσβάλουν, αλλά ο περισσότερος κατέλληξε στα σκουπίδια... Εδώ να σας πω ότι η σάλτσα για τα σουτζουκάκια η οποία ήταν άπαιχτη είχε το μυστικό της το οποίο θα σας το πω να το ξέρετε.. Εκτός από φρέσκια ντομάτα χρησιμοποίησα και κονσέρβα ντοματάκια SANTOS. Είναι τα ντοματάκια του συνεταιρισμού Σαντορίνης τα οποία πραγματικά δεν έχουν καμιά σχέση με τα υπόλοιπα που κυκλοφορούν στην αγορά. Αν τα βρείτε κάπου (εγώ τα βρίσκω μόνο στον Θανόπουλο) δοκιμάστε τα και θα με θυμηθείτε... Μιλάμε για άλλη γεύση στο φαγητό....<br />Τέλος, πήρα και υπέροχα δώρα εχτές, μια τσάντα από σκούρο jean και λουστρίνι της DKNY από την Μάρθα, ένα πορτοφόλι Celine για κάρτες και χαρτονομίσματα από την Λιάνα και μια μοβ μπλούζα με μια κεντημένη εσάρπα στα πιο απίστευτα χρώματα που μπορείτε να φανταστείτε από την Ελένη.. Α, και ένα κολιέ με χάντρες ζωγραφιστές στο χέρι σαν ζαχαρωτά, επίσης από την Ελένη που το κοτσάρισα εχτές και μου τόνισε πολύ όμορφα το απλό μπεζ μπλουζάκι που είχα διαλέξει να φορέσω... Οπότε η φωτογραφία σήμερα ανήκει στα καινούρια μου αποκτήματα... Και το υπόλοιπον της ημέρας στην αγαπημένη Μαίρη Παναγιωταρά μια που, αφού τελειώσω με τα ποτήρια λέω να κατεβάσω επιτέλους τα χειμωνιάτικα και να φτιάξω ντουλάπες.... Καλημέρες λοιπόν και φιλιά πολλά σε όλους....<br /><br />Υ.Γ. Χτες είχαμε και μια απλώλεια στην παρέα, την Μαρία... Που τελευταία στιγμή κατάφερε να αρρωστήσει και χάσει όλον τον χαβαλέ... Και που μας έλειψε, εννοείται αυτό, τόσο που (για να δείτε και τι καλός άνθρωπος που είμαι και πόσο πολύ την αγαπάω) δεν της κράτησα όπως θα έπρεπε κανονικά ένα τεράστιο τάπερ με πουρέ να της το πάω σήμερα πεσκέσι και να περιμένω να την δω να το τρώει κιόλας!!!!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-2627293105214488860?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-35170089815923909232008-09-25T09:04:00.003+03:002008-09-25T17:33:44.117+03:00<a href="http://www.imagechef.com/" target="_blank"> <img src="http://cdn-img1.imagechef.com/w/080924/anmcb6f42c0dd0d3f40.gif" alt="ImageChef.com - Custom comment codes for MySpace, Hi5, Friendster and more" /> </a><img style="visibility: hidden; width: 0px; height: 0px;" src="http://counters.gigya.com/wildfire/IMP/CXNID=2000002.4NXC/bT*xJmx*PTEyMjIzMjQ2OTg1MDAmcHQ9MTIyMjMyNDcxNzI1MCZwPTExOTMxJmQ9c3RhbmRhcmQmbj*mZz*xJnQ9Jm89N2I4OTU5YTljYzA4NDM4Yjg5NjEzYTk1Y2IyNmE5OTU=.gif" border="0" width="0" height="0" /><br /><br /><div style="text-align: justify;">Πίνω τον πρώτο καφέ της ημέρας στην αγαπημένη μου κούπα, αυτή με το γουρούνι, με την προσθήκη μιας κουταλιάς σιροπιού βανίλιας... Μυρίζει υπέροχα!!! (και είναι και light). Από χτες μου θυμίζω περισσότερο Μαίρη Παναγιωταρά από ποτέ μια που το απόγευμα με βρήκε να ασχολούμαι με οικιακά... Ετοίμασα μια μους σοκολάτα, τηγάνισα σουτζουκάκια και ζεμάτισα και 11/2 κιλό σπανάκι.... Έχω τραπέζι σήμερα το βράδυ, θα μαζευτούμε οι απολύτως κολλητοί να γιορτάσουμε το ότι οι γονείς μου σε μια κρίση απόλυτης έλλειψης δημιουργικότητας και απόλυτης προσκόλλησης στις παραδόσεις αποφάσισαν να με βαφτίσουν Ευφροσύνη (το όνομα της μαμάς του μπαμπά μου) και όχι Ιόλη (που ήταν το αγαπημένο μου όνομα όταν ήμουν μικρή) ή Λήδα που θα μου ταίριαζαν νομίζω πολύ καλύτερα...<br />Αυτό το Ευφροσύνη πάντα το κατάπινα στραβά.. Αρχικά γιατί τα άλλα παιδάκια στο σχολείο με φώναζαν Φροσάκι και πολύ μου την έσπαγαν.. Φροσάκι moi? Αν είναι ποτέ δυνατόν... Στην συνέχεια ήρθε και η κυρία Σαρτζετάκη με το μαλλί λάχανο και το αποδόμησε το όνομα τελείως... Ευτυχώς που τουλάχιστον το υποκοριστικό μου, το Εύη δηλαδή, είναι πιο χαριτωμένο.. Και μετά από όλα αυτά τα χρόνια, τα κοντά 45 πια τον αριθμό, ολόδικο μου να το κάνω ότι θέλω...<br />Τέλος πάντων, με αυτά και με αυτά, σήμερα το βράδυ έχουμε σουαρέ... Με μενού που περιλαμβάνει το σουφλέ σπανάκι της Λιάνας (και την ίδια την Λιάνα φυσικά με τον αγαπημένο της και αγαπημένο μας αντιπρόεδρο), σουτζουκάκια με πουρέ, μια πράσινη σαλάτα που την ζήτησε η Μάρθα και θα την έχει φυσικά παρόλο που δεν ταιριάζει με τα υπόλοιπα, ψωμάκι από το Kaiser γιατί βαριέμαι να ψήνω και ψωμί, και στο τέλος την γνωστή μους σοκολάτα (αυτή την διαιτητική με τα 11 αυγά).. Τα κρασιά θα τα επιμεληθούν ο Μάνος με τον Άλκη, και την παρέα θα συμπληρώσουν η Ελένη με τον Παναγιώτη και η Μαρία. Απολύτως κολλητοί όπως σας είπα, ακριβώς τόσοι όσοι χωράνε άνετα στο τραπέζι της τραπεζαρίας μας που δεν ανοίγει δυστυχώς και στο μέτρο της καρδιάς μας.. Αυτή την θεωρία του μέτρου που ανήκει στον αγαπημένο μου θα σας την αναπτύξω μια άλλη φορά εκτενώς... Στα γρήγορα θα σας πω πως ο Μάνος έχει έναν νοητό κύκλο με διάμετρο ένα μέτρο στην καρδιά του.. Όσοι χωράνε μέσα σε αυτόν είναι εκείνοι για τους οποίους νοιάζεται πραγματικά... Οι υπόλοιποι, ανάλογα με την απόσταση.. You 've got the point φαντάζομαι... Για μένα δεν ισχύει απολύτως βέβαια αυτό,ή έστω έχω μεγαλύτερης διαμέτρου κύκλο στην καρδιά μου, όμως η θεωρία έχει πλάκα και μου αρέσει να την χρησιμοποιώ που και που... Επίσης, ξέρω καλά ποιους ακριβώς χωράει το μέτρο του Μάνου, αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία...:-)<br />Κατά τα άλλα, σε λίγο θα πάω να πάρω την μαμά μου και θα ανέβουμε Κηφισιά... Θα πάμε για έναν γρήγορο καφέ από την αδερφή μου, να δω λίγο και το μικρό υπερθέαμα που τόσο το έχω επιθυμήσει και μετά θα πάμε και μια βόλτα από τον Θανόπουλο για λίγο πιο gourmet shopping.. Είναι βλέπετε η μέρα που έρχεται η κυρία Κωνσταντίνα και καθαρίζει σήμερα και πρέπει να λείπω το πρωί για να μην με έχει μέσα στα πόδια της... Οπότε θα απασχοληθώ δημιουργικά μέχρι το μεσημέρι και μετά θα επιστρέψω για να συνεχίσω τις ετοιμασίες...<br />Ροζ μέρα λοιπόν η σημερινή, και ας έχει έξω συννεφιά, και ας μοιάζει σαν να πρόκειται να μας πέσει ο ουρανός στο κεφάλι από την βροχή οσονούπω... Η Πολυάννα μέσα μου έχει κέφια τρελά και ελπίζω το σύμπαν να συνηγορήσει και τίποτα να μην σταθεί ικανό να χαλάσει σήμερα την ζαχαρένια της Ευφροσύνης που έγινε Εύη.... Καλημέρες και φιλιά πολλά!!!<br /><br />Υ.Γ. Τσίμπησα και το πρώτο μου διαδικτυακό δωράκι από τον <a href="http://www.greekgastronomer.com/">Αθήναιο</a> και τον ευχαριστώ πολύ!!!<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-3517008981592390923?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-80589187340029604092008-09-24T08:29:00.000+03:002008-09-24T08:49:42.520+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SNnUvLUT10I/AAAAAAAAA4s/vyjrTxIplxY/s1600-h/0093-0611-0115-3917_SM.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SNnUvLUT10I/AAAAAAAAA4s/vyjrTxIplxY/s400/0093-0611-0115-3917_SM.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5249460747633940290" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Αν έπρεπε να δώσω έναν τίτλο στην εβδομάδα που διανύουμε, θα την ονόμαζα εβδομάδα Θανάση Βέγγου... Μιλάμε τρέχω όλη μέρα και πάνω που λέω πως ξεμπέρδεψα, τσουπ! κάτι καινούριο βγαίνει και άντε πάλι από την αρχή... Σήμερα ας πούμε, πάλι ξύπνησα πρωί... Γιατί περιμένω τον κύριο που θα μας φτιάξει τα πατζούρια που έχουν χαλάσει στα υπνοδωμάτια και ο οποίος με ενημέρωσε από χτες πως 8.30 το πρωί θα είναι εδώ... Οπότε τώρα που σας γράφω έχω ήδη στρώσει κρεβάτια, απλώσει, αδειάσει το πλυντήριο πιάτων και περιμένω... Ταυτόχρονα, έχω άφθονο γράψιμο, είπα ότι θέλω να δουλέψω παραπάνω και βρέχει κομμάτια, καταιγίδα κανονική μιλάμε, η συνέντευξη που έπρεπε να έχει απομαγνητοφωνηθεί πριν από τέσσερις μέρες παραμένει μισοτελειωμένη, πρέπει οπωσδήποτε να πάω σούπερ μάρκετ γιατί αύριο έχω ένα τραπέζι, το απόγευμα στις 7 θα είμαι στην συγκέντρωση εθελοντών των Δρόμων Ζωής, αύριο έχει μαγείρεμα από νωρίς και πάει λέγοντας....<br />Τα γράφω και λαχανιάζω, όχι να τα κάνω κι όλας... Βέβαια, το καλό μέσα σε όλα αυτά- γιατί πάντα υπάρχει καλό στα δύσκολα και ελπίζω να το έχουμε εμπεδώσει όλοι πια- είναι πως έτσι που είμαι διαρκώς στην τρεχάλα δεν μου περισσεύει χρόνος να πεινάσω... Δεν μένω και νηστική βέβαια, μην σας λέω και ψέματα, αλλά τρώω μια φορά την ημέρα, το βράδυ... Που δεν είναι και το καλύτερο, το ξέρω, αλλά είναι πολύ καλύτερο από το να μασουλάω λιχουδιές όλη την ημέρα...Οπότε, μια χαρά πάμε από στόχους so far...<br />Μέσα σε όλα αυτά, την Παρασκευή σκοπεύω να κατεβάσω μερικά πιο ζεστά ρούχα από το πατάρι.. (Το άλλο, που δεν πλημμύρισε). Έτσι που τον βλέπω τον καιρό, όσο και να ζεστάνει πάλι δεν νομίζω να ξαναχρειαστούν τα αέρινα και τα μαγιό για φέτος... Ούτε καν οι σαγιονάρες.. Αντιθέτως, εμένα προσωπικά, κανένα πουλοβεράκι λεπτό και κανένα κλειστό παπούτσι θα μου φαινόταν πολύ χρήσιμο γιατί κρυώνω διαρκώς και μια ζακετούλα που είχε ξεμείνει σε ένα συρτάρι κοντεύω να την λιώσω από το φόρεμα...<br />Α... Χτυπάει το κουδούνι που πάει να πει πως ο κύριος πατζουράς είναι προ των πυλών μας... Σας αφήνω λοιπόν να πάω να τον υποδεχτώ... Φιλιά σε όλους και καλημέρες....<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-8058918734002960409?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-83789672580020718372008-09-23T11:37:00.000+03:002008-09-23T11:56:31.905+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SNivLg8eNnI/AAAAAAAAA4k/84vTHzuclOc/s1600-h/Running+Plumber.EZ1063.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SNivLg8eNnI/AAAAAAAAA4k/84vTHzuclOc/s400/Running+Plumber.EZ1063.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5249137978057307762" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Σήμερα το πρωί ξύπνησα στη Βενετία.. Όχι της Ιταλίας, ούτε καν την Μικρή του νησιού... Suddenly αποκτήσαμε ολόδικη μας Βενετία, οικιακή, μια που χάλασε ο θερμοσίφωνας και πλημμυρίσαμε νερά... Σηκώθηκε ο Άρις 8 παρά να ετοιμαστεί για το σχολείο και βρέθηκε να πλατσουράει μέχρι τον αστράγαλο... Με ξύπνησε, έπαθα μια μικρή υστερία (προς μεγάλη) διότι δεν είχαμε ούτε ρεύμα μια που είχε πέσει ο γενικός , και ανασκουμπώθηκα... Μέχρι πριν από λίγο σφουγγάριζα... Στο ενδιάμεσο ήρθε ο κύριος Σπύρος ο υδραυλικός, έκλεισε τον διακόπτη του θερμοσίφωνα να σταματήσει να τρέχει το νερό και έφυγε για να ξανάρθει μετά τις 12 αφήνοντας μου σαφείς εντολές.. Το πατάρι έπρεπε να σφουγγαριστεί και να στεγνώσει... πρώτον για να μπορεί να ανέβει να κάνει την δουλειά του και δεύτερον για να στεγνώσουν οι διακόπτες (αυτό ξέχασα να σας το πω..Έτρεχε νερό από την πρίζα έξω από το μπάνιο, το οποίο είναι κάτω από το πατάρι με αποτέλεσμα να πέφτει το ρελέ και το μισό σπίτι να μην έχει ρεύμα) και να μπορέσουμε να έχουμε φως...<br />Καλά όλα αυτά αλλά το να σφουγγαριστεί το πατάρι δεν είναι απλή κουβέντα.. Ποιος θα ανέβαινε εκεί επάνω να το κάνει? Εγώ πάντως με τίποτα... Ο Μάνος επίσης, ο Άρης είναι στο σχολείο, ο Droopy δεν ξέρει να σφουγγαρίζει... Καινούριος πανικός... Με τα πολλά, αφού πήρα την κυρία Κωνσταντίνα που δεν μπορούσε να έρθει, η μαμά μου σκέφτηκε το συνεργείο καθαρισμού που καθαρίζει την πολυκατοικία μας. Το οποίο ειδοποίησα και ευτυχώς ήρθαν οι άνθρωποι και σκαρφάλωσε ο ένας στο πατάρι και το έφτιαξε... Και τώρα έχω αφήσει την πόρτα ανοιχτή και περιμένω... Να έρθει ο κύριος Σπύρος να αλλάξει τον θερμοσίφωνα, να στεγνώσουν και οι διακόπτες, να δούμε τι θα κάνουμε....<br />Ευτυχώς το γραφείο μου ανήκει στο κομμάτι του σπιτιού που έχει ρεύμα και έτσι μπορώ τουλάχιστον περιμένοντας να κάνω λίγη δουλειά.. Και λίγο blogging... Πάντως, αυτό που μπορώ να σας πω με βεβαιότητα είναι πως το σημερινό πρωινό μου ξύπνημα δεν το εύχομαι ούτε στον εχθρό μου... Και πως τα καημένα μου τα χεράκια κοντεύουν να βγάλουν κάλους από το σφουγγάρισμα...<br />Βέβαια, μέσα στον όλο πανικό βγήκε και ένα καλό, (σιγά μην μείνει η Πολυάννα αμέτοχη)... Αφού κατεβάσαμε όλα τα πράγματα από το πατάρι, έκανα και ένα γερό ξεκαθάρισμα και πέταξα όλη την σαβούρα... Έτσι, όταν τελειώσουμε με τις επισκευές θα μπουν όλα τα πράγματα στην θέση τους και θα περισσέψει και χώρος... Επίσης, άλλο καλό ήταν πως δεν έπαθαν τίποτα τα χριστουγεννιάτικα στολίδια μου... Που βρίσκονταν μεν στο πατάρι αλλά μέσα σε πλαστικά κουτιά και σε σακούλες και έτσι επέζησαν της καταστροφής...<br />Αυτά για σήμερα και πάω να συνεχίσω τα οικιακά μου... Ευχηθείτε μόνο να στεγνώσουν σύντομα οι διακόπτες γιατί το μόνο που μου μένει είναι να μείνουμε χωρίς φως το βράδυ... Αυτό θα είναι to much.... Φιλιά σε όλους και καλό μου κουράγιο....<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-8378967258002071837?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-43841404068532869292008-09-22T08:46:00.004+03:002008-09-22T18:52:34.950+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SNe--rGFFYI/AAAAAAAAA4U/9gFsXsOMyGE/s1600-h/077.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SNe--rGFFYI/AAAAAAAAA4U/9gFsXsOMyGE/s400/077.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5248873874652992898" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: justify;">Η εβδομάδα που ξεκινάει είναι δύσκολη... Πολλές δουλειές, κομμάτια για περιοδικά, τρεις καινούριες μόνιμες στήλες, δύο στο 2Board (το περιοδικό του Αεροδρομίου) και μια στο Traveler, μια συνέντευξη που πρέπει να απομαγνητοφωνηθεί ..χτες, και πάει λέγοντας... Δεν παραπονιέμαι, ο στόχος για την δουλειά όπως βλέπετε πάει καλύτερα από τον στόχο για την δίαιτα.... Απλά έβλεπα στον ύπνο μου σήμερα καταστροφές... Πως χάλασε ο υπολογιστής μου και δεν έβρισκα το laptop, μετά βρήκα το laptop αλλά έπαθα "σεντόνι" και ξέχασα τα πάντα... You got the point... Το αποτέλεσμα είναι πως πετάχτηκα 8 η ώρα έντρομη από το κρεβάτι μου και ξεκίνησα να τρέχω... Και μέσα σε όλα αυτά κρυώνω... Που σημαίνει πως πρέπει να βρω χρόνο να αναρριχηθώ στο πατάρι και να βρω πιο ζεστά ρούχα και κλειστά παπούτσια μια που το να πλατσουρίζεις με τις σαγιονάρες ή έστω τις πλατφόρμες μέσα στην βροχή δεν είναι ότι καλύτερο και το έζησα live το Σάββατο το βράδυ στην Κηφισιά... Έκανα ήδη το πρώτο βήμα πρωί - πρωί, έστρωσα λινές κουβερτούλες στα κρεβάτια, και θα τηλεφωνήσω και στον κύριο που καθαρίζει το τζάκι να έρθει μέσα στην εβδομάδα να επιληφθεί γιατί άμα συνεχίσει έτσι ο καιρός -άμα λέω- με βλέπω να το φουντώνω next week....<br />Βέβαια το πρωινό μου σήμερα θα το αφιερώσω αλλού... Η Μαρία (την θυμάστε την κολλητή μου που φτιάχνει τα σούπερ κοσμήματα?) αποφάσισε να ανοίξει ένα blog στο οποίο όποιος ενδιαφέρεται θα μπορεί να βλέπει όλα τα σχέδια της, να τα παραγγέλνει μέσω mail και να τα παραλαμβάνει με αντικαταβολή με το ταχυδρομείο... Και εγώ θα την βοηθήσω να το φτιάξει... Και φυσικά θα ανεβάσω και το link να πάτε να ρίξετε μια ματιά γιατί πέρα από τα γνωστά σούπερ μπιζού της έχει και καταπληκτικές συσκευασίες που είναι ότι πρέπει για δώρα από τώρα μέχρι τα Χριστούγεννα που έρχονται...<br />Πριν από αυτό όμως έχω να πάω στην τράπεζα... Βλέπετε, είχα έναν λογαριασμό στην Eurobank που δεν τον χρησιμοποιούσα και είπα να τον ενεργοποιήσω ξανά και μάλιστα με Web banking για να μπορώ να κάνω ότι δουλειές θέλω μέσα από τον υπολογιστή μου... Όμως κάτι πρέπει να κάνω λάθος η ξανθιά διότι κάτι χρήματα πηγαινοέρχονται εδώ και μέρες πίσω- μπρος, από τον λογαριασμό που θέλω να τα βάλω στον δικό μου σαν την μέρα της μαρμότας και πρέπει να μου εξηγήσουν τι είναι αυτό γιατί αλλιώς όλη η ιδέα μου για internet service θα πάει υπέρ βωμών και εστιών... Και μου έκανε πολύ κλικ να κάνω όλες μου τις συναλλαγές καθισμένη στο γραφείο μου, πίνοντας τον πρωινό καφέ μου....<br />Οπότε σας φιλώ γλυκά, σας εύχομαι καλή εβδομάδα και φεύγω τρέχοντας να προλάβω...<br /><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 51, 204);">UPDATE: Το blog της Μαρίας είναι έτοιμο και σας περιμένει... Γι' αυτό άλλαξε και η φωτογραφία και μπήκαν καινούρια, υπέροχα σκουλαρίκια. Το Link θα υπάρχει μονίμως δεξιά αλλά σας το δίνω και εδώ να πάτε, να δείτε και να μου πείτε και την γνώμη σας... Νομίζω πως κάναμε καλή δουλειά... Τα κοσμήματα της Μαρίας είναι έτσι κι αλλιώς σούπερ αλλά έβαλα και εγώ τα δυνατά μου....:-) Άντε!!!! Γρήγορα όλοι στο h</span><a style="font-weight: bold; color: rgb(204, 51, 204);" href="http://mariavasiliou-kosmima.blogspot.com/">ttp://mariavasiliou-kosmima.blogspot.com/</a><span style="color: rgb(204, 51, 204);"> !!!!!</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-4384140406853286929?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-21948622271556171472008-09-19T12:13:00.001+03:002008-09-20T12:08:55.436+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SNS6g5G0pYI/AAAAAAAAA3s/DCXFGh3nTIU/s1600-h/5597_funny_turkey_family_standing_and_sitting_around_watching_tv.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SNS6g5G0pYI/AAAAAAAAA3s/DCXFGh3nTIU/s400/5597_funny_turkey_family_standing_and_sitting_around_watching_tv.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5248024540041487746" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Τα ακραία καιρικά φαινόμενα δεν ξέρω αν θα μας χτυπήσουν τελικά την πόρτα, όμως η βροχή από το πρωί με έχει βάλει σε mood φθινοπώρου... Λίγο που κρυώνω, λίγο που ξεσυνήθισα την μουντάδα, λίγο που δεν κοιμήθηκα καλά το βράδυ, νοιώθω ήδη μια τεράστια λαχτάρα να κουκουλωθώ με το πάπλωμα- το οποίο όμως είναι ακόμα στο καθαριστήριο άρα δεν παίζει σαν προοπτική στην ουσία- και να παραμείνω έτσι μέχρι το βράδυ.. Όμως, επειδή είμαι δυνατού χαρακτήρος - αν και όχι τόσο δυνατού όπως θα διαπιστώσετε στην συνέχεια, τουλάχιστον σε σχέση με κάποιους από τους στόχους μου- το πήρα αλλιώς και έχω ήδη βάλει να γίνεται σούπερ κοκκινιστό και ψήνω και ψωμί που πάει τέλεια με την σάλτσα για παπάρες... Αυτός ο καιρός μου κάνει τέλειος για οικογενειακό μεσημεριανό, με κόκκινο κρασί και επιλογή συνοδευτικού (όποιος θέλει μακαρόνια, όποιος θέλει πουρέ) και για χουζούρεμα στον καναπέ με DVD και σήριαλ...<br />Το ξέρω πως πολλοί θεωρείτε μαλακία το κόλλημα μου με την τηλεόραση αλλά τι να πω? Μου αρέσει πολύ και το χαίρομαι ιδιαιτέρως τώρα που ξεκινάνε οι καινούριες σειρές... Σήμερα ας πούμε, στο Star στις 7 παρά τέταρτο έχει νέο κύκλο Doctor House και σιγά μην τον χάσω... Έχω γράψει και από χτες το πρώτο καινούριο Las Vegas που έπαιξε στην Nova, και Ανεξιχνίαστες Υποθέσεις (πάλι καινούριο κύκλο) στο Star, ξεκινάει και μια νέα σειρά στην Nova το βράδυ που λέγεται How I met your Mother, θα γίνουν τα μάτια μου τετράγωνα... Αλλά ταυτόχρονα λαμπερά και ευχαριστημένα....΄Βλέπετε, δεν πιστεύω καθόλου πως η τηλεόραση αποξενώνει τους ανθρώπους.. Είναι το ίδιο όπως και το Internet.. Αν την χειριστείς καλά, μπορεί να γίνει μια πολύ ενδιαφέρουσα και εποικοδομητική απασχόληση.. Εμείς ας πούμε αράζουμε οικογενειακώς και παρακολουθούμε τα αγαπημένα μας, και οι τρεις μαζί, και σχολιάζουμε, και γελάμε, και κάνουμε χαβαλέ... Και περνάμε σούπερ... Αν αυτό μας κάνει ταπεινούς και χωρίς ενδιαφέροντα ανθρώπους, θα το δεχτώ...:-) Άλλωστε, κανείς δεν είναι τέλειος....<br />Εν τω μεταξύ ήρθε και το βιβλίο με τις τούρτες το οποίο όμως θέλει μπόλικη μελέτη και σωστή μετατροπή των δοσολογιών από ounces σε γραμμάρια οπότε δεν έχω ξεκινήσει ακόμα να προσπαθώ... Είμαι στην φάση της ανάγνωσης... έχει και κάτι υλικά περίεργα που λέει πως τα βρίσκεις σε καταστήματα που πουλάνε είδη ζαχαροπλαστικής.. Άραγε εδώ υπάρχουν τέτοια καταστήματα? Θα το ψάξω και θα δω... Και θα σας ενημερώσω...<br />Προς το παρόν όμως, θα σας αφήσω για να ασχοληθώ με την μαγειρική μου και θα σας ευχηθώ να περάσετε ένα υπέροχο σαββατοκύριακο όπως το κάνετε κέφι... Φιλιά πολλά σε όλους!!!!!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-2194862227155617147?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-59164519764005940602008-09-18T23:12:00.003+03:002008-09-19T12:14:31.286+03:00<meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 11"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 11"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5Cuser%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Comic Sans MS"; panose-1:3 15 7 2 3 3 2 2 2 4; mso-font-charset:161; mso-generic-font-family:script; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:647 0 0 0 159 0;} @font-face {font-family:Verdana; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:161; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:536871559 0 0 0 415 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:14.0pt; font-family:"Comic Sans MS"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; color:#993366;} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; color: rgb(153, 153, 153);font-family:verdana;"><span style="font-size:100%;">Τα νέα των ημερών ολοένα και πιο δυσάρεστα. Πρώτα για την αισθητική μας θα έλεγα μάλιστα και έπειτα για την τσέπη μας.. Όπου σταθώ και όπου βρεθώ διαβάζω και ακούω για ρεμούλες... Που ξεκίνησαν από μικρομεσαίες και κοντεύουν να μας καταπιούν, κυριολεκτικά και μεταφορικά... Διότι εδώ οι άνθρωποι δεν τρώνε... Έχουν περάσει σε άλλες σφαίρες και σε άλλα κυβικά. Προσπαθώ να είμαι αντικειμενική αλλά δεν τα καταφέρνω.. Προφανώς όλοι μόλις βρουν τον τρόπο βουτάνε το δάχτυλο τους στο μέλι... Οι πιο επιδέξιοι ή οι πιο ξεδιάντροποι κατά καιρούς φτάνανε μέχρι και αγκώνα.. Ετούτοι εδώ όμως, έχουν πέσει μέσα στο μέλι μέχρι τον λαιμό, το έχουν γλύψει όλο και τώρα κυνηγάνε τις μέλισσες να τις μασουλίσουν και αυτές.. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; color: rgb(153, 153, 153);font-family:verdana;"><span style="font-size:100%;">Γι’ αυτό μιλάω πρώτα για αισθητική και μετά για πορτοφόλι.. Το οποίο από τότε που ήρθε το ευρώ κάθε πέρσι και καλύτερα... Λεφτά που μοιάζουν με μαγική εικόνα, τώρα τα πήρα και κοίτα, τώρα δεν τα έχω πια, πλαστικό χρήμα που εξαντλείται μέσα στις λίστες του μάντη Τειρεσία, δόσεις που παραμένουν απλήρωτες και φουσκώνουν σαν ποτάμι ορμητικό, δάνεια που απορρίπτονται, λογαριασμοί που συσσωρεύονται και μια γκρίνια που μας έχει γίνει δεύτερη φύση.. Ίσως γιατί η πρώτη έχει αρχίσει και αυτή να μας φτύνει, με τον δικό της τρόπο... Τα ξέρουμε αυτά, τα έχουμε δει, να μην σας πω ότι τα έχουμε σχεδόν συνηθίσει.. Τα άλλα είναι που δεν καταπίνονται με τίποτα... Τα εκατομμύρια που πηγαίνουν μπαλάκι του πινγκ πονγκ από τσέπη σε τσέπη, και που μετατρέπονται σε βίλες, σε κότερα, σε εταιρίες of shore, σε ασημένιους σταυρούς και ποιμαντορικές ράβδους για παπάδες με μεγάλες τσέπες και σε χιλιάδες στρέμματα που ανταλλάσσονται με άλλα, λες και κάποιοι παίζουν Μονόπολη με την παρέα τους μεσημέρι Κυριακής.. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; color: rgb(153, 153, 153);font-family:verdana;"><span style="font-size:100%;">Και έτσι, σχεδόν για πλάκα αλλά χωρίς καθόλου πλάκα, ορισμένοι βρίσκονται με περιουσίες ολόκληρες από το πουθενά, και μάλιστα χωρίς να κάνουν τον παραμικρό κόπο να το μαζέψουν το πράγμα.. Πως λένε «θέλει η πουτάνα να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει?» Αυτό ακριβώς... Χωρίς τσίπα, χωρίς φιλότιμο και χωρίς καμιά απολύτως αισθητική... Έτσι ακριβώς έρχεται η κυρία του κυρίου, και από απόλυτο τίποτα, ψευδή, ξινή και άσχημη,<span style=""> </span>βρίσκεται κεντρική news caster σε δελτία ειδήσεων μεγάλων σταθμών και μάλιστα με extra bonus όταν αποχωρεί – αυτό πρέπει να είναι μάλιστα παγκόσμια πατέντα να φεύγεις από μόνος σου από την δουλειά και να σε αποζημιώνουν με τρελά λεφτά- και με δικές της εκδόσεις χρηματοδοτούμενες από το κράτος του οποίου εκπρόσωπος τυχαίνει να είναι ο σύζυγος της... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; color: rgb(153, 153, 153);font-family:verdana;"><span style="font-size:100%;">Έτσι έρχεται και η άλλη η κυρία και αναλαμβάνει συμβόλαια κατ’ αποκοπή χωρίς να αμείβεται... Για να έχει την ευχή του Θεού και του μπαμπά της... Αλλά κατά σατανική σύμπτωση, την ίδια εποχή που η ίδια εργάζεται σκληρά και αφιλοκερδώς για το Ιερό συμφέρον, πιστώνονται οι λογαριασμοί του αδερφού της με τρελά λεφτά... Προφανώς ο Θεός είναι μεγάλος... Και του αρέσει και η θάλασσα, γιατί εκτός από ευρώπουλα χαρίζει στην ευσεβή οικογένεια και σκάφος για να κάνει τις βόλτες της στην Μύκονο με χάρη.. Και με μαγιό Vilerbequin… <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; color: rgb(153, 153, 153);font-family:verdana;"><span style="font-size:100%;">Έτσι βγαίνει και ο άλλος, ο καλύτερος, ο νάμπερ ουάν, ανάμεσα από δύο DVD και ένα πέταγμα αετού στην Ραφήνα και δηλώνει πως όλα είναι καλά... Τι καλά... Καλύτερα από ποτέ.. Και είναι ιδέα μας πως τελειώνουν τα λεφτά μας, και ακόμα περισσότερο ιδέα μας πως τελειώνει η υπομονή μας... Και το χειρότερο ξέρετε ποιο είναι? Πως μπορεί πραγματικά να το πιστεύει αυτό που λέει... Όπως και ο κύριος υπουργός οικονομίας που δηλώνει περήφανος για το έργο του – δεν είναι και εύκολο πράγμα άλλωστε να φέρεις μια χώρα στο χείλος της καταστροφής μέσα σε τόσο λίγο χρόνο-, όπως και ο υπουργός υγείας που μιλάει για κοινωνικό έργο που συνεχίζεται απρόσκοπτα – και ας παλεύουν πέντε χρόνια να αγοράσουν ένα μηχάνημα για τα παιδιά με καρκίνο στο Παίδων-, όπως ο και υπουργός πολιτισμού που καβαλάει τα ιδιωτικά jets των κολλητών του για να πάει να δει μπάλα στο εξωτερικό – δεν είναι το ποδόσφαιρο άλλωστε μια μορφή πολιτισμού?- και μετά το κάνει τουμπεκί ψιλοκομμένο... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; color: rgb(153, 153, 153);font-family:verdana;"><span style="font-size:100%;">Τα βλέπω όλα αυτά τον τελευταίο καιρό και χάνω πραγματικά το χιούμορ μου... Τελείως.... Και σκέφτομαι και τις εναλλακτικές και αναρωτιέμαι μήπως ο Θεός μας κάνει πλάκα... Που μας έχει βάλει να διαλέξουμε ανάμεσα σε έναν αποδεδειγμένα άχρηστο, σε έναν μάλλον όχι και πολύ χρήσιμο και σε ένα αγόρι επιθεώρηση... Κάνοντας μας να αναρωτιόμαστε μήπως καλύτερη προοπτική από όλα αυτά τα νούμερα είναι η κουρτίνα νούμερο 4. Ή ίσως το Ζόνγκ... <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(153, 153, 153);font-family:Verdana;" ><span style="color: rgb(153, 153, 153);font-family:georgia;font-size:100%;" >Τα βλέπω όλα αυτά τον τελευταίο καιρό και ακούω μέσα μου την Πολυάννα για πρώτη φορά να σιωπά.. Το παιχνίδι της χαράς έχει και αυτό τα όρια του.. Όπως άλλωστε και η μαλακία... Κρίμα δεν είναι που αυτό μοιάζουμε να το ξέρουμε μόνο εμείς? </span><o:p></o:p></span></p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-5916451976400594060?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-75720260396745708622008-09-17T17:36:00.001+03:002008-09-18T09:10:11.399+03:00<div style="text-align: justify;">Εχτές το πρωί "έφυγε" ένας ακόμα αγαπημένος μας άνθρωπος... Θείος του Μάνου, σύζυγος μιας από τις αδερφές του πατέρα του. Με έναν παράξενο τρόπο, εγώ που δεν είμαι πολύ των οικογενειακών και των σογιών, αυτόν τον θείο τον είχα συμπαθήσει τρελά από την πρώτη στιγμή που τον γνώρισα, πολλά χρόνια πριν... Σήμερα η οικογένεια του και οι φίλοι του θα τον συνοδέψουν στο τελευταίο του ταξίδι στο χωριό. Στα Λαγκάδια. Οπότε η μέρα, δικαιωματικά, του ανήκει... Καλό ταξίδι θείε Φίκο!!!!!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-7572026039674570862?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-11546753746312486472008-09-17T09:39:00.004+03:002008-09-18T08:53:52.623+03:00<div style="text-align: justify;"><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/uWaYn6GWLwA&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><embed src="http://www.youtube.com/v/uWaYn6GWLwA&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /></div><br /><br /><br /><br /><div style="text-align: justify;">Για να σας αποζημιώσω για την χτεσινή μου μαυρίλα, σήμερα σας έχω κάτι μοναδικό... Υπάρχουν στιγμές που τα λόγια είναι πραγματικά περιττά... Δείτε και κλάψτε!!!! Να το δείτε όμως όλο γιατί οι λεπτομέρειες, μέχρι τέλους, είναι που κάνουν την διαφορά...Καλημέρα και πολλά, πολλά φιλιά σε όλους.....</div><br /><br />Υ.Γ. Καλέ, ξέχασα τα credits η ξανθιά...Ερμηνεύει η κυρία Άννα Γούλα. Τίτλος τραγουδιού: Τα πίνω όλα.... Όλε!!!!!<br /><br /><div style="text-align: justify; color: rgb(204, 51, 204);"><span style="font-weight: bold;">UPDATE: Προφανώς δεν το παίρνουμε στα σοβαρά το όλο θέμα βρε παιδιά...Είναι ηλίου φαεινότερον πως χαβαλέ κάνουμε για να γελάσουμε λίγο... Γιατί αν υποψιαστώ πως πιστεύετε σοβαρά πως μπορεί κάποιος να επηρεαστεί από ότι βλέπει και να πέσει (ας πούμε) στα ναρκωτικά, θα το φάω το καπέλο μου....Επιμένω να πιστεύω ακράδαντα πως απευθύνομαι σε ώριμους ενήλικες με αίσθηση της λογικής και του χιούμορ...Οπότε... Όλε!!!!<br /><br />UPDATE2: Ορίστε... Τίποτα δεν είναι τυχαίο τελικά.. Ούτε η κυρία Άννα Γούλα, η οποία, όπως σπεύσατε να με πληροφορήσετε και σας ευχαριστώ πολύ, δεν είναι real person αλλά η πτυχιακή εργασία της φοιτήτριας της Σχολής Καλών Τεχνών Χαράς Κολαϊτη. Στο </span><a style="font-weight: bold;" href="http://galera.gr/magazine/modules/articles/article.php?id=1039">http://galera.gr/magazine/modules/articles/article.php?id=1039</a><br /><span style="font-weight: bold;">θα βρείτε όλες τις, κάρως ενδιαφέρουσε λεπτομέρειες... Ερμή και αγαπημένη so_far,όλε!!!!!</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-1154675374631248647?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-3795574304964373112008-09-16T09:50:00.001+03:002008-09-16T14:09:37.881+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SM9aBKbnKhI/AAAAAAAAA3c/KqNdSzVBPlc/s1600-h/2128518.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SM9aBKbnKhI/AAAAAAAAA3c/KqNdSzVBPlc/s400/2128518.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5246511066936453650" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Σήμερα έχω τις κακές μου... Πιθανά προβλήματα με τα επαγγελματικά μου και μια ανακατωσούρα που πλανάται στον αέρα αλλά δεν μπορώ ακόμα να καταλάβω τι συμβαίνει ακριβώς, πολλές δουλειές στο σπίτι και για το σπίτι, ένα πιθανό πρόβλημα υγείας ενός δικού μου ανθρώπου... Σαν ξαφνικά κάποιος να πάτησε ένα κουμπάκι και να άρχισαν όλα να ρατάρουν, ή απλά, σαν κάποιος να μας έφτυσε... (Και όχι για να μην μας ματιάσει...)<br />Η Πολυάννα μέσα μου έχει ήδη αρχίσει τις διεργασίες αντιμετώπισης πανικού, και προφανώς όλα θα φτιάξουν ή κι αν δεν φτιάξουν θα βρεθούν άκρες άλλες, διαφορετικές, και τελικά θα κολυμπήσω για μια ακόμα φορά μέχρι απέναντι... Προέχει η υγεία... Η δική μας και των γύρω μας, κι όλα τα άλλα βρίσκονται... Άλλωστε μέχρι τώρα στην ζωή μου έχω περάσει πολλές μπόρες, μέχρι καταιγίδες και ακραία καιρικά φαινόμενα να τα πω, και ευτυχώς, μια χαρά τα έχω καταφέρει... Και θα συνεχίσω έτσι... Απλά όσο μεγαλώνουμε και περνάει ο καιρός ελπίζουμε πως κάποια στιγμή η ζωή μας, τουλάχιστον σε ότι αφορά τα διαδικαστικά, θα μπει επιτέλους σε μια ευλογημένη ρέγουλα, σε μια ρουτίνα, και θα ησυχάσουμε... Και όταν, ή μάλλον όσο δεν γίνεται, έρχονται στιγμές που πνιγόμαστε... (Οκ, ο πληθυντικός ήταν της ευγενείας.. Εγώ νοιώθω έτσι.. ) Τι να πω... Καθόλου ροζ το ποστ σήμερα αλλά προς το παρόν δεν έχω καθόλου κέφι.. Ούτε καν να απαντήσω στα σχόλια του προηγούμενου... Θα με συγχωρέσετε ελπίζω... Πάω να κάνω καμιά δουλειά να τελειώνω και θα τα πούμε αύριο, ελπίζω με καλύτερο mood... Καλημέρα....<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(204, 51, 204);">UPDATE: Τελικά η Πολυάννα δουλεύει μαγικά γιατί τουλάχιστον τα επαγγελματικά όχι απλώς λύθηκαν αλλά μοιάζουν να πηγαίνουν καλύτερα από ποτέ.. Παραμένει το θέμα υγείας που δεν είναι ούτε δικό μου, ούτε του Μάνου, ούτε του Άρι, μην ανησυχείτε (και ευχαριστώ πάρα μα πάρα πολύ για τα τόσα mails) αλλά ελπίζω πως και αυτό δεν θα είναι τελικά κάτι σοβαρό... Αφήστε που όπως όλα τα δυσάρεστα σε αυτή την ζωή μπορεί να γίνει αφορμή και για κάτι ευχάριστο.... Μια που με έφερε ξανά σε επικοινωνία με μια φίλη με την οποία είχαμε χαθεί για λίγο.... Γι' αυτό σας λέω... Πολυάννα και Χοϊμές... Και ξερό ψωμί.....</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-379557430496437311?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-72067045687398849502008-09-15T09:18:00.003+03:002008-09-15T09:32:59.352+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SM3_fggbCjI/AAAAAAAAA3U/0FtqWMZ-Anc/s1600-h/ist2_2619495-chinese-zodiac-pig.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SM3_fggbCjI/AAAAAAAAA3U/0FtqWMZ-Anc/s400/ist2_2619495-chinese-zodiac-pig.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5246130057723447858" border="0" /></a><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:100%;" > <br /></span><meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 11"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 11"><link style="color: rgb(0, 0, 0);" rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5Cuser%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Comic Sans MS"; panose-1:3 15 7 2 3 3 2 2 2 4; mso-font-charset:161; mso-generic-font-family:script; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:647 0 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 51);font-family:georgia;"><span style="font-size:100%;">Έτσι την υπολογίζω από σήμερα, καινούρια σαιζόν που ξεκινάει με το άνοιγμα των σχολείων – που ναι μεν ξεκίνησαν την Πέμπτη αλλά ακόμα δεν έχουν μπει σε ρέγουλα, τουλάχιστον τα δημόσια- και τελειώνει επισήμως με τις ετοιμασίες για τα Χριστούγεννα και τον απολογισμό της Πρωτοχρονιάς. <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 51);font-family:georgia;"><span style="font-size:100%;">Και όπως κάθε νέα εποχή που σέβεται τον εαυτό της, έτσι και αυτή οφείλει να έχει τους στόχους και τους προγραμματισμούς της. Που δεν είναι απαραίτητο να τους πιάσουμε όλους (τους στόχους εννοώ) αλλά όσοι περισσότεροι μας κάτσουν, τόσο το καλύτερο.. Πάμε λοιπόν....<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 51);font-family:georgia;"><span style="font-size:100%;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 51);font-family:georgia;"><span lang="EN-GB" style="font-size:100%;">1</span><span style="font-size:100%;">^{<span style="">ον</span>}</span><span style="font-size:100%;"> </span><span style="font-size:100%;"><b style=""><span style="">Δίαιτα</span></b></span><span lang="EN-GB" style="font-size:100%;">.. </span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">I will say it loud I became a pig and I ‘m not proud… At</span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;"> </span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">all</span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;"> </span><span style="font-size:100%;">όμως... Τρώγε τρώγε ένα καλοκαίρι ολόκληρο (και έναν χειμώνα πριν από αυτό) ήρθα και άπλωσα η γυναίκα.. Ένα στρέμμα άνθρωπος λίγο πριν την κρίσιμη καμπή των 45 δεν είναι και το καλύτερο και έτσι λέω (σήμερα γιατί αύριο μπορεί να λέω άλλα, ποιος ξέρει) να μπω λίγο σε τάξη σε θέματα διατροφής. Οκ, δεν θα πεινάσω ξαφνικά γιατί δεν είναι και του τύπου μου (ο λαίμαργος, ο λιχούδης αυτός είναι ο τύπος μου για να ξεκαθαρίζουμε τα πράγματα) αλλά θα κόψω όσο γίνεται τις ασωτίες εντός. Γιατί εγώ τις πολλές γουρουνιές τις κάνω μέσα στο σπίτι.. Που να τα μπισκοτάκια, να τα σουβλάκια (</span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">always</span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;"> </span><span style="font-size:100%;">με πίτα) να τα βουτυράκια πάνω στο ψωμί, να οι σαλτσούλες, να τα </span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">Ben</span><span style="font-size:100%;"> &amp; </span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">Jerry</span><span style="font-size:100%;">…. Το πιάσατε το νόημα.. Οπότε εγκράτεια εντός είναι το στεπ νάμπερ ουάν. (Να χαρεί και η φιλενάδα μου η </span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">Talisker..)</span><span style="font-size:100%;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 51);font-family:georgia;"><span style="font-size:100%;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 51);font-family:georgia;"><span style="font-size:100%;">2^ον<b style="">Γυμναστική</b>. Γελάτε το ξέρω, και εγώ γελάω από μέσα μου μια που την τελευταία φορά που πήγα γυμναστήριο λειτούργησε άψογα μέσα μου το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και κάπου παραπάτησα, κάπου στραμπούλιξα το πόδι μου και σώθηκα τελικά από βέβαιο θάνατο πάνω στο κωπηλατικό ή σε κάποιο άλλο από αυτά τα μηχανήματα του διαβόλου. Αυτή την φορά όμως δεν σκοπεύω ούτε κουπί να τραβήξω, ούτε να κάνω την διαδρομή Αθήνα – Κόρινθο καθημερινά πάνω σε ποδήλατο και μάλιστα από αυτά που δεν κουνιούνται... Αυτή την φορά λέω να υποδυθώ τον </span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">Johnny</span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;"> </span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">Walker</span><span style="font-size:100%;">… Θα φοράω την φορμίτσα μου, θα βάζω και τα ακουστικά μου σε αγαπημένες μουσικές και θα περπατάω χαλαρά στον διάδρομο για μισή ώρα με 40 λεπτά. Πέντε φορές την εβδομάδα... </span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">Nothing</span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;"> </span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">more</span><span style="font-size:100%;">, </span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">nothing</span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;"> </span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">less</span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;"> </span><span style="font-size:100%;">γιατί η ισορροπία είναι το παν...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 51);font-family:georgia;"><span style="font-size:100%;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 51);font-family:georgia;"><span style="font-size:100%;">3^ον <b style="">Γράψιμο</b>.. Οκ, τώρα να ξεκαρδιστούμε όλοι μαζί, αλλά όταν μας περάσει το κέφι, εγώ να αρχίσω να γράφω καμιά αράδα μπας και τελειώσω αυτό το ρημάδι το βιβλίο που αν σκεφτείτε πόσο καιρό το παιδεύω μπορείτε εύκολα αν καταλήξετε στο (λανθασμένο) συμπέρασμα πως συγγράφω τον Μπεν Χουρ... (σε βιβλίο ντε, όχι σε ταινία).. Θα βάλω τα δυνατά μου λοιπόν , θα ακολουθήσω την συμβουλή της Ντέλας που ξέρει από προγραμματισμούς και θα τα καταφέρω... Βλέπω και την φιλενάδα μου την Ελένη που τα ξεπετάει τα βιβλία (τα σοβαρά, τα νομικά, όχι τα χαζομυθιστορήματα) και σκέφτομαι πως δεν μπορεί... Όσο ξανθιά και να είμαι, κάποιος τρόπος θα υπάρχει να βάλω τον ποπό μου κάτω και να στρωθώ...<span style=""> </span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 51);font-family:georgia;"><span style="font-size:100%;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 51);font-family:georgia;"><span style="font-size:100%;">4^ον </span><span style="font-size:100%;"><b style=""><span style="" lang="EN-US">Cakes</span></b></span><span style="font-size:100%;">… Στόχος που προφανώς εκ πρώτης όψεως βρίσκεται σε </span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">conflict</span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;"> </span><span style="font-size:100%;">με τον στόχο νάμπερ ουάν αλλά το μυστικό βρίσκεται στα γούστα.. Που πάει να πει πως εγώ θέλω να μάθω να φτιάχνω τα </span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">cakes</span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;"> </span><span style="font-size:100%;">(της </span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">Collete</span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;"> </span><span style="font-size:100%;">που έχω παραγγείλει το βιβλίο) αλλά δεν θέλω να τα τρώω κι όλας καθότι δεν μου αρέσουν τα γλυκά... </span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">How</span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;"> </span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">cool</span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;"> </span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">is</span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;"> </span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">that</span><span style="font-size:100%;"> που θα έλεγε και ο λατρεμένος Πρόβατος? Θα φτιάχνω τις θεϊκές τουρτίτσες μου και θα τις τρώνε οι άλλοι... Αλλά ότι θα τις φτιάχνω θα τις φτιάχνω ο κόσμος να χαλάσει... Ανυπομονώ να έρθει το βιβλίο και να πέσω με τα μούτρα στην δημιουργία..<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 51);font-family:georgia;"><span style="font-size:100%;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 51);font-family:georgia;"><span style="font-size:100%;">5^ον <b style="">Δουλειά. </b>Στα σοβαρά τώρα, πρέπει να δουλέψω όσο περισσότερο μπορώ, να βγω πιο έξω και να αναλάβω να κάνω κι άλλα πράγματα, να ξεκινήσω κι άλλες συνεργασίες και να χτυπήσω κι άλλες πόρτες. (Πράγμα που σιχαίνομαι αλλά όπως λέει και ο Χοϊμές πρέπει να κάνω για να το πολεμήσω). Με τα έξοδα που όλο και μεγαλώνουν και την οικονομική κρίση που έρχεται όλο και πιο κοντά, χρειάζομαι οπωσδήποτε έξτρα χρήματα. Άρα, πρέπει να βρω τρόπο να τα κερδίσω... <span style=""> </span><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 51);font-family:georgia;"><span style="font-size:100%;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 51);font-family:georgia;"><span style="font-size:100%;">6^ον <b style="">Σχέσεις</b>. Αυτός ο στόχος είναι και ο πιο σημαντικός. Ο </span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">must</span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;"> </span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">catch</span><span style="font-size:100%;">… Θέλω λοιπόν να αφιερώνω όσο περισσότερο χρόνο και ενέργεια γίνεται στους ανθρώπους που αγαπάω.. Στον Άρι και τον Μάνο πρώτα απ’ όλα αλλά και στους φίλους της καρδιάς μου που είναι επίσης πολύ σημαντικοί για την σταθερότητα και την ισορροπία της ψυχής μου... Θέλω να είμαι εκεί, δίπλα τους, να μάθω να τους ακούω ακόμα πιο αντικειμενικά, να τους συμπαραστέκομαι όταν το χρειάζονται, να τους συμβουλεύω όταν μου το ζητάνε (μόνο τότε όμως) και να τους κάνω να γελάνε όσο πολύ και όσο πιο συχνά γίνεται... Και κυρίως να τους αγαπάω και να τους το δείχνω για να το ξέρουν. (Και να μάθω να συγχωρώ όπως έγραψε πολύ σοφά η Τίνα, σημείο στο οποίο υστερώ αρκετά αλλά θα το δουλέψω...)<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 51);font-family:georgia;"><span style="font-size:100%;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 51);font-family:georgia;"><span style="font-size:100%;">Αυτά είναι λοιπόν τα σχέδια μου για το φθινόπωρο που έρχεται... Δεν ξέρω πόσα θα πετύχω, όμως το να τα έχω και να τα προσπαθώ κάνει ήδη την ζωή μου πιο ενδιαφέρουσα και τις μέρες μου πιο εποικοδομητικές.<span style=""> </span>Επίσης προφανώς (έτσι για να μην χάνουμε και το </span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">touch</span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;"> </span><span style="font-size:100%;">μας) έχω και μικρότερους στόχους (να βρω καινούρια κερού – πως αλλιώς λένε την κοπέλα που κάνει κερί και δη μπικίνι με σπάτουλα?-, να πάω όσο περισσότερες εκδρομές γίνεται, να ανοίξει σύντομα το </span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">Matsuhisa</span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;"> </span><span style="font-size:100%;">στον Αστέρα και να κερδίσω το λαχείο) αλλά δεν το κάνω θέμα... Ας ξεκινήσουμε με τα βασικά και όλα τα άλλα βρίσκονται... Καλή εβδομάδα σε όλους με τόνους θετικής ενέργειας και ζωντάνιας!!!!<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; color: rgb(51, 51, 51);font-family:georgia;"><span style="font-size:100%;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=";font-family:&quot;;font-size:14;color:purple;" ><span style="color: rgb(51, 51, 51);font-family:georgia;font-size:100%;" >Υ.Γ. Παρόλα αυτά, αν έχετε καμιά καλή κερού στείλτε κανένα τηλέφωνο... Θα σας είμαι υπόχρεη....:-)</span></span></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Υ.Γ.2 Ούπς!!! Κάτι έγινε με την γραμματοσειρά και μεγάλωσαν τα γράμματα αλλά δεν πειράζει... Τα αφήνω έτσι γιατί μια χαρά τα βλέπω, και μάλιστα χωρίς γυαλιά....(Αλλά μετά μίκρυναν πάλι..) <br /><span style=";font-family:&quot;;font-size:14;color:purple;" ><o:p></o:p></span></p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-7206704568739884950?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-47392553181453895542008-09-12T08:34:00.003+03:002008-09-12T10:36:44.372+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SMoKACOhjqI/AAAAAAAAA3M/6cBkyrglF6g/s1600-h/caprice_de_jacques2size.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SMoKACOhjqI/AAAAAAAAA3M/6cBkyrglF6g/s400/caprice_de_jacques2size.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5245015711740432034" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Διάβαζα το ποστ του <a href="http://nanakos.blogspot.com/">Νανάκου</a> για τα σπίτια με τα σταματημένα ρολόγια και μου έκανε κλικ... Βλέπετε εχτές πήγα στο Deree μαζί με τον Άρι για να δει λίγο το σύστημα και να πάρουμε πληροφορίες για το τι χρειάζεται για να γραφτεί του χρόνου και ένοιωσα ακριβώς αυτό το συναίσθημα... Σαν να μπήκα στο χρονοντούλαπο της ιστορίας και από σαραντάρα (και) μαμά να βρέθηκα πίσω, πιτσιρίκα, στο ξεκίνημα μου... Με σταματημένα ρολόγια... Πολλά έχουν αλλάξει τόσα χρόνια μετά, εννοείται, όμως επίσης πολλά έχουν παραμείνει ίδια... Και έτσι, βολτάροντας με τον γιο μου στα ίδια μέρη που κάποτε "μεγαλουργούσα" ένοιωσα, σχεδόν είδα, τον χρόνο να γυρίζει πίσω... Με ξαναβρήκα στις κερκίδες του gym να παρακολουθώ τον Κώστα και τον Μιχάλη να παίζουν μπάσκετ και να χειροκροτάω με πάθος... Στην καφετέρια με την Μαρία, την Νταίζη και την Βιργινία ανάμεσα σε βιβλία, καφέδες και γέλια.. Στις τάξεις να παρακολουθώ μάθημα και ταυτόχρονα να ανταλλάσσω σημειωματάκια με τον Γιάννο... Ή να αντιγράφω στα tests από τον Θοδωρή.... Στο parking φορτωμένη με βιβλία να τρέχω αγουροξυπνημένη να προλάβω το μάθημα....<br />Βέβαια, η δική μας μικρή καφετέρια έχει γίνει πια Goody's και Flocafe ενώ η ταπεινή μας βιβλιοθήκη έχει δώσει την θέση της στην μεγαλύτερη των Βαλκανίων όπως μας εξήγησε περήφανος ο φίλος μας ο Αλβέρτος που είχε την ευγένεια να αφήσει για λίγο την δουλειά του και να κάνει τον ξεναγό στον Άρι... Και πίσω από το παλιό, κλασσικό κτήριο απλώνονται ολοκαίνουριες εγκαταστάσεις με φοβερά labs, αίθουσες computer, Starbucks και ένα σωρό άλλα facilities για τους φοιτητές... Το feeling όμως παραμένει το ίδιο.. Και για μια ώρα ξαναβρέθηκα πίσω, σε μια φάση της ζωής μου που έχει περάσει ανεπιστρεπτί και που όποτε την σκέφτομαι χαμογελάω αυθόρμητα...<br />Και χαίρομαι πολύ που το παιδί μου θα περάσει την ίδια φάση στα ίδια μέρη... Είναι σαν να συνεχίζεται η ιστορία... Σαν ο χρόνος να κάνει κύκλους... Και αυτό, για κάποιο λόγο το νοιώθω ανακουφιστικό.... (Μέσα σε όλα όσα έχουν αλλάξει βέβαια, έχει διαφοροποιηθεί και ο τρόπος με τον οποίο περνάνε τα παιδιά στο Deree... Χρειάζεται απολυτήριο πάνω από 15, συστατική επιστολή από καθηγητές, Proficiency ή TOEFL πάνω από 115 και interview με την επιτροπή του Κολεγίου... Και 650 ευρώ το μάθημα, επί 10 μαθήματα τον χρόνο, συν κάτι διάφορα, περίπου 7.600 την χρονιά... Βέβαια αξίζει τον κόπο κάθε cent αλλά και πάλι, δεν είναι καθόλου λίγα... )<br />Τέλος πάντων, για να φύγουμε λίγο από φοιτητικές αναμνήσεις και άλλα passe, εχτές το βράδυ πήγαμε στο Dirty Ginger στο Γκάζι... Και μου άρεσε πολύ... Μοιάζει με νησί μέσα στην πόλη η περιοχή, με μουσικές, και περατζάδα και όμορφο, χαμογελαστό κόσμο, και το μαγαζί είναι χαλαρό και απλό και φτιάχνει -among others- και σούπερ σουβλάκια τυλιχτά με κοντοσούβλι μέσα που τα χτύπησα αλύπητα.... Και πολύ ωραία Pavlova με φράουλες για dessert... Αν σας φέρει ο δρόμος από 'κει να τα δοκιμάσετε... Όσο για το σαββατοκύριακο που έρχεται, θα το περάσω ήσυχα μια που ο Μάνος φεύγει ταξίδι και επιστρέφει την Δευτέρα... Έχω προμηθευτεί ήδη τα DVDs μου, έχω και ένα καινούριο παιχνίδι για τον υπολογιστή μου, Belief and Betrayal λέγεται και είναι, όπως πάντα, adventure, θα οργανώσουμε και κανένα girls με τα κορίτσια και θα είναι μια χαρά... Και από Δευτέρα, καλά να πάνε όλα, θα προσπαθήσω να μπω σε ένα πρόγραμμα... Με γράψιμο, με διατροφή (προσέξτε, δεν γράφω δίαιτα να μην με πάρετε με τις πέτρες πια) και όταν περάσει λίγο ο καιρός και ξεφουσκώσω κάπως, με γυμναστήριο.. Όχι τίποτα τρελά, δεν θα γίνω και <a href="http://provatos.blogspot.com/">Πρόβατος</a>, μην φανταστείτε, λίγο περπάτημα στον διάδρομο λέω να κάνω, έτσι για την ιδέα.... Μέχρι τότε βέβαια, μέχρι την Δευτέρα δηλαδή, μπορώ να απολαύσω χωρίς τύψεις τα τελευταία μπισκοτάκια- τσαντούλες, άντε και καμιά πίτσα που ταιριάζει και με τις ταινίες.... Φιλιά σε όλους και καλημέρα!!!!!<br /><br />Υ.Γ. Νομίζω πως η φωτογραφία που ταιριάζει απόλυτα με το σημερινό ποστ είναι μια ακόμη τούρτα της Colette... Είναι εορταστική, είναι νόστιμη και το κυριότερο, είναι φάτε μάτια ψάρια!!!!!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-4739255318145389554?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-67596856572300124272008-09-11T08:51:00.002+03:002008-09-11T09:27:20.152+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SMi2vQk16tI/AAAAAAAAA3E/YsNA-UcedoA/s1600-h/mykonians-for-doujon-zammit-11.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SMi2vQk16tI/AAAAAAAAA3E/YsNA-UcedoA/s400/mykonians-for-doujon-zammit-11.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5244642689092545234" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Σήμερα η μέρα ανήκει στα σοβαρά... Έχει περάσει κάτι περισσότερο από ένας μήνας από την ημέρα που όλοι εμείς που αγαπάμε την Μύκονο, συγκλονιστήκαμε από το νέο της δολοφονίας του Doujon Zammit. Την ιστορία νομίζω πως πια την γνωρίζετε όλοι.. Ένα 20χρονο παιδί ήρθε στο νησί για να περάσει το ωραιότερο καλοκαίρι της ζωής του και ένα βράδυ, επιστρέφοντας από το club Tropicana στο Paradise δέχτηκε την επίθεση τεσσάρων μπράβων του μαγαζιού... Η συνέχεια επίσης γνωστή. Μεταφέρθηκε στην Αθήνα κλινικά νεκρός και μερικές μέρες αργότερα ο πατέρας του αποφάσιζε να δωρίσει τα όργανα του δίνοντας με τον θάνατο του παιδιού του ζωή σε τέσσερις συνανθρώπους μας.... Και ταυτόχρονα δίνοντας μαθήματα ήθους και πολιτισμού σε όλους μας... Δεν θα μπω στην διαδικασία να σας πω τι θα έκανα εγώ στην θέση του. Το μυαλό μου αρνείται να μπει σ' αυτή την λογική... Αρνείται να κάνει καν αυτή την σκέψη... Δεν μπορώ να φανταστώ τι ζουν αυτοί οι γονείς, μόνο όσοι έχουν χάσει παιδιά θα μπορούσαν ίσως... Όπως δεν μπορώ να μπω και στην λογική να ασχοληθώ έστω και ελάχιστα με τις υπερασπιστικές παπαριές αυτών των τεσσάρων ανθρωποειδών που μιλούν για κλοπές πορτοφολιών και για φασαρίες και για προκλήσεις αντί να το βουλώσουν για πάντα, να σκύψουν το απολύτως κενό μυαλού κεφάλι τους και να προσπαθήσουν να αναλογιστούν πόσο κακό έκαναν.. Όχι μόνο στον Doujon και την οικογένεια του αλλά και στην πατρίδα μας, στον τουρισμό μας και στην εικόνα μας διεθνώς...<br />Πριν από μερικές ημέρες οι γονείς και τα αδέρφια του Doujon ήρθαν στην Ελλάδα σε ένα ταξίδι αγάπης και ελπίδας για να γνωρίσουν τους ανθρώπους που ζουν σήμερα με τα όργανα του παιδιού τους και για να περπατήσουν στα μέρη που έκανε τα τελευταία του βήματα... Στην Αθήνα και στην Μύκονο, χωρίς να ζητήσουν τίποτα από κανέναν, χωρίς να κάνουν την παρουσία τους αισθητή, γεμάτοι από αυτό τον βουβό πόνο που θα τους συντροφεύει μέχρι να κλείσουν τα μάτια τους και με αυτή την αξιοπρέπεια που αποδεικνύει καθημερινά το ήθος τους αλλά και το ήθος του παιδιού τους, έδωσαν μια συνέντευξη σε ξένο κανάλι που πρέπει να την δούμε όλοι. Την ανέβασε ο <a href="http://karvouna.wordpress.com/2008/09/09/kourtinaki/">Δημήτρης Ρ</a>. στο site του και σας παρακαλώ να αφιερώσετε λίγο από τον χρόνο σας και να δείτε τα δύο βίντεο... Αξίζει τον κόπο... Υπάρχουν στιγμές στην ζωή, ακόμη και στην ζωή άλλων ανθρώπων, που μας δίνουν μαθήματα από αυτά που κρατάνε για πάντα... Μια τέτοια στιγμή ήταν ο θάνατος του Doujon για μας.. Για το νησί, για την νύχτα του, για τις υποχωρήσεις που πρέπει να πάψουν, για τις φωνές που πρέπει να ακουστούν, για τις αλλαγές που οφείλουν να γίνουν... Και πέρα, και πάνω απ΄ όλα, για την ανθρωπιά που πρέπει να διέπει την ζωή μας στα εύκολα αλλά και στα δύσκολα...<br />Αυτή η μέρα λοιπόν, η σημερινή, ας ανήκει στον Doujon και στους γονείς του.. Σήμερα που τα παιδιά μας περνάνε πάλι τις πόρτες των σχολείων, σήμερα, όλοι εμείς που τα έχουμε δίπλα μας, ας ακούσουμε τους γονείς του Doujon με προσοχή και ας ευχηθούμε τέτοιες στιγμές να μην ξανάρθουν ποτέ, για κανέναν... Καλημέρα....<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-6759685657230012427?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-88369538325928157782008-09-10T09:25:00.001+03:002008-09-10T10:12:49.673+03:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SMdxNdZYq9I/AAAAAAAAA28/4I4Kq-pPVLc/s1600-h/DSC00323.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SMdxNdZYq9I/AAAAAAAAA28/4I4Kq-pPVLc/s400/DSC00323.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5244284767139572690" border="0" /></a>Εδώ βλέπετε το burger του Μάνου...<br /></div><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SMdwrjpMH9I/AAAAAAAAA20/IwG4_lkW5BI/s1600-h/DSC00322.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SMdwrjpMH9I/AAAAAAAAA20/IwG4_lkW5BI/s400/DSC00322.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5244284184700919762" border="0" /></a>Εγώ προτίμησα κάτι πιο ελαφρύ... Σαλάτα Ceasar's με κοτόπουλο και κεφτεδάκια με πατάτες...<br /><br /><br /><div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SMdwR5Bl2tI/AAAAAAAAA2s/eztcexmWKWc/s1600-h/DSC00325.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SMdwR5Bl2tI/AAAAAAAAA2s/eztcexmWKWc/s400/DSC00325.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5244283743763815122" border="0" /></a>Τα οποία έφαγα με μεγάλη όρεξη... (Ο φίλος μας ο Ευριπίδης με έπιασε both μπουκωμένη και αχτένιστη αλλά χαλάλι του... Μου άρεσε η φωτογραφία και είπα what the heck... Και την ανέβασα...)<br /></div><br /><br /><div style="text-align: justify;">Είμαι πίσω στην Αθήνα... Βολεμένη στο γραφείο μου, με τον καφέ μου να αχνίζει- ο πρώτος καφές της ημέρας είναι πάντα ζεστός, χειμώνα καλοκαίρι- και με ένα μπισκοτάκι τσαντούλα να τον κάνει ακόμα πιο λαχταριστό... Τις εντυπώσεις μου από την Χαλκιδική σας τις έγραψα, να προσθέσω μόνο πως εντυπωσιάστηκα πραγματικά από τα εστιατόρια της... Φάγαμε εξαιρετικό σούσι στο See you up, νόστιμο όσο και στο Matsuhisa , αφήστε που έχουν ξεσηκώσει σχεδόν τέλεια και το αγαπημένο Black Cod (αν και το σχεδόν είναι η λέξη κλειδί), δοκίμασα και το περιβόητο Squirrel στο Danai, για το οποίο οφείλω να δηλώσω πως ήταν μια εμπειρία που αξίζει τον κόπο να ζήσει κανείς αν τον ενδιαφέρει πραγματικά η γαστρονομία και αν έχει μπόλικα λεφτά για πέταμα.. Οκ, όχι πέταμα με την κυριολεκτική έννοια του όρου αλλά το να πληρώσεις 240 ευρώ το άτομο για φαγητό -που και φαγητό δεν το λες ακριβώς μια που δοκιμάσαμε 14 πιάτα μεν δεν σκάσαμε κατά κανέναν τρόπο δε μια που επρόκειτο στην ουσία για 14 μπουκιές- ειδικά με την κρίση που ζούμε δεν είναι και το απλούστερο των πραγμάτων... Παρόλα αυτά, το παιχνίδι - φαγητό του Squirrel έχει ενδιαφέρον.. Εμένα τα περισσότερα πιάτα δεν μου άρεσαν - αλλά εγώ είμαι εγώ, η λάτρης των burgers και της τηγανητής πατάτας οπότε προφανώς η γνώμη μου δεν πιάνεται- υπήρξαν όμως ένα ή δύο που με ενθουσίασαν και με έκαναν να καταλάβω τι εννοούσαν όσοι τα βρίσκουν όλα - ή σχεδόν όλα - εξαιρετικά... Ο chef, που δεν θυμάμαι το όνομα του, χρησιμοποιεί διάφορους τρόπους μοριακής γαστρονομίας και δημιουργεί πιάτα παιχνίδια από αυτά που πρέπει να φας μια μπουκιά και ταυτόχρονα να ρουφήξεις μια γουλιά ζωμό από μια pipette και να δαγκώσεις μια μπουκιά από κάτι ακόμα και πάει λέγοντας... Τα ίδια κάνει και ο Μποτρίνι στο Etrusco άλλωστε... Νομίζω τουλάχιστον...<br />Τέλος πάντων, να μην το κουράζω το θέμα, you got the point φαντάζομαι... Φάγαμε και στον Χρύσανθο, στην Ντομάτα και παρόλο που το περίμενα με ανυπομονησία τρελή γιατί είμαι huge fun του Χρύσανθου υπήρξαν ένα ή δύο πιάτα τα οποία δεν μου άρεσαν καθόλου.. ¨Όμως υπήρξε και ένα σαγανάκι κεφαλοτύρι που ήταν το τέλειο σαγανάκι - πως μπορείτε να φανταστείτε το τέλειο σαγανάκι? Τραγανό απ' έξω αλλά όχι λαδερό, αντίθετα απόλυτα στεγνό και μέσα το τυρί να είναι σούπερ λιωμένο? Ε, έτσι και λίγο καλύτερο ήταν αυτό που φάγαμε και συνοδευόταν από μια νόστιμη, δροσερή σαλατούλα πολύ γιάμι... Και στο καπάκι μας έφεραν και κάτι γαρίδες τηγανητές με πελτέ από ντομάτα, κάσιους και τσίλι που ήταν ότι νοστιμότερο έχω φάει τελευταία και έχω φάει πολλά, believe me... Κάτι τέτοια κάνει το αγόρι και πιστεύω ολόψυχα και φανατικά πως είναι ο καλύτερος Έλληνας chef by far...<br />Όμως, αυτό που με εντυπωσίασε τελείως, αλλά τελείως όμως λέμε την ξανθιά, ήταν το καλάθι του See you... Τι είναι αυτό θα με ρωτήσετε τώρα και εγώ όχι μόνο θα σας απαντήσω αλλά θα σας δείξω και φωτογραφία για να δείτε πόσο φρόντισα σε αυτή την εκδρομή για την ενημέρωση σας... Στο See you λοιπόν, στην παραλία, όταν παραγγείλεις να φας κάτι στην ξαπλώστρα σου δεν στο φέρνουν στον δίσκο να σκονίζεται ή ακόμα χειρότερα χύμα στο πιάτο αλλά στο βάζουν σε καλάθι.. Και μάλιστα σε καλάθι ειδικά φτιαγμένο για το συγκεκριμένο μαγαζί... Παραγγέλνεις εσύ λοιπόν τους κεφτέδες σου και την σαλάτα σου, ή το burger σου και μετά από λίγο έρχεται η καλαθούνα με όλα τα χρειαζούμενα. Τα πιάτα σου τοποθετημένα προσεκτικά, τα μαχαιροπίρουνα σου, το αλατοπίπερο σου, την κέτσαπ σου και το νερό ή το αναψυκτικό σου στις ειδικές θήκες για να μην χύνονται.. Τρομερό? Εγώ το βρήκα συγκλονιστικό και μάλιστα θα το πω και στον Ζαννή να ζηλέψει μήπως βρεθούμε και εμείς στην Ψαρού του χρόνου με καλάθια, αφήστε που αν συμβεί αυτό τα δικά μας θα είναι τουλάχιστον Louis Vuitton, γιατί ο Ζαννής μας όταν κάνει κάτι το φτάνει στο τέρμα....<br />Voila λοιπόν το καλάθι στις φωτογραφίες που ακολουθούν - εμείς το πήραμε στο εστιατόριο γιατί είχαμε νταλακιάσει από την ζέστη και δεν μου άρεσε και η παραλία και τρελά για να είναι ειλικρινής, αλλά το ίδιο είναι... Κατά τα άλλα φιλάκια πολλά, να περάσετε μια υπέροχη μέρα και τα λέμε αύριο γιατί τώρα τρέχω να φύγω μια που η μέρα είναι very busy... Έχω σούπερ μάρκετ, καθαριστήριο, video club, έχω να πάω στον Γερμανό να μου περάσουν τα τηλέφωνα από το ένα κινητό στο άλλο, έχω τράπεζες, και θέλω να πιω και ένα καφέ με την φίλη μου την Ρούλα που απεργεί.... Οπότε... Εμπρός λοιπόν καλά μου πατίνια, όπως θα έλεγε και ο συνάδελφος - στο Sleuth- αστυνόμος Σαϊνης!!!!!<br /><br />Υ.Γ. Είχα και μια φωτογραφία με το καλάθι κλειστό αλλά μάλλον την έφαγε ο δαίμων της μηχανής.. Αν καταφέρω να την βρω θα την ανεβάσω κάποια άλλη στιγμή...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-8836953832592815778?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-87876333713905621152008-09-08T09:43:00.001+03:002008-09-09T01:13:10.955+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SMTOcGSCU6I/AAAAAAAAA2k/VaSBd_E6EGI/s1600-h/001.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SMTOcGSCU6I/AAAAAAAAA2k/VaSBd_E6EGI/s400/001.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5243542848284021666" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Σας γράφω με το Vaio στερεωμένο στα γόνατα μου πριν πιω καφέ, πριν καν σηκωθώ από το κρεβάτι. Δεν είναι καθόλου βολικό αλλά μου έκανε λίγο κινηματογραφικό σαν ιδέα- παρόλο που τελικά θα χρειαστεί να σηκωθώ για να βρω την μηχανή και το καλώδιο και να ανεβάσω μια ακόμα φωτογραφία... Τα γράφω αυτά και σκέφτομαι τι υπέροχο πράγμα είναι η τεχνολογία με αυτά τα μικρά ευχρηστα laptops που χώνονται εύκολα μέσα σε τσάντες και βαλίτσες και μας ακολουθούν παντού και με το WiFi που μας συνδέει εύκολα με την βάση μας και ταυτόχρονα με τον υπόλοιπο -διαδικτυακό- κόσμο...<br />Σήμερα το ποστ θα είναι μικρό γιατί το να γράφεις στο κρεβάτι είναι άβολο αλλά και γιατί η μέρα είναι ιδιαίτερη για μας... Κλείνουμε 7 χρόνια γάμου, επισήμως και με την βούλα!! 7 χρόνια που πέρασαν πολύ όμορφα και πολύ εύκολα τελικά και που με έκαναν να αποφασίσω πως κακώς αγχωνόμουν και φοβόμουν τόσα χρόνια πριν μήπως ο γάμος αλλάξει την ζωή μας... Τίποτα δεν άλλαξε και παραμένουμε σήμερα, σχεδόν 18 χρόνια μετά, το ίδιο αγαπημένοι και το ίδιο "εκεί".. Ή μάλλον όχι... Αγαπημένοι και "εκεί" είμαστε πολύ περισσότερο από τότε που πρωτογνωριστήκαμε.. Με την βεβαιότητα που σου δινουν τόσα χρόνια κοινής πορείας και το γεγονός πως και οι δυο εξακολουθούμε να επιλέγουμε να παραμείνουμε σε αυτή την σχέση όχι για το παιδί μας ή για άλλους, κοινωνικούς λόγους αλλά συνειδητά γιατί περνάμε καλά μαζί... Όσο για τον έρωτα? Μπορεί ο ενθουσιασμός των πρώτων χρόνων να έχει καταλαγιάσει όμως εγώ προσωπικά εξακολουθώ να νοιώθω περήφανη και ευτυχής για τον άντρα μου , και όταν χρειαστεί, εξακολουθώ να τον διεκδικώ με πάθος...Και πιστεύω πως το ίδιο νοιώθει και εκείνος...<br />Και έτσι, σήμερα η μέρα είναι δική μας... Οι δουλειές του Μάνου τελείωσαν, σε λίγο θα πάμε για breakfast και για μπάνιο , θα αράξουμε στην παραλία για όσο μας κάνει κέφι και το βράδυ θα φάμε στην Ντομάτα του αγαπημένου μου Χρύσανθου Καραμολέγκου... Και αύριο το πρωί θα πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής... Φιλιά πολλά σε όλους και καλή σας εβδομάδα!!!<br />Υ.Γ. Η φωτογραφία είναι από την παραλία Μπούσουλας... Ωραία, δεν λέω, αλλά Ψαρού δεν είναι.....<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-8787633371390562115?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-11785397252135086762008-09-07T09:32:00.000+03:002008-09-07T09:56:51.643+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SMN68LTfVOI/AAAAAAAAA2c/Z38cQ-fVvME/s1600-h/006.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SMN68LTfVOI/AAAAAAAAA2c/Z38cQ-fVvME/s400/006.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5243169565434664162" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SMN6YNnbSRI/AAAAAAAAA2U/IthMCKEJIHo/s1600-h/004.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SMN6YNnbSRI/AAAAAAAAA2U/IthMCKEJIHo/s400/004.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5243168947579865362" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Ξύπνησα νωρίς γιατί δεν με βόλευε το κρεβάτι. Ούτε τα μαξιλάρια. Έχω ένα κόλλημα με τα μαξιλάρια, τα θέλω μαλακά αλλά όχι τόσο ώστε να βουλιάζουν τελείως, και με βλέπω τελικά να ταξιδεύω έχοντας τα δικά μου στην βαλίτσα σαν την φίλη μου την Στέλλα μια και όλο και πιο σπάνια πια βολευομαι με αυτά των ξενοδοχείων... Αυτά εδώ ας πούμε, είναι μαλακά- σκληρά και στέκονται περίεργα με αποτέλεσμα να πιάνεται ο σβέρκος σου την ώρα που κοιμάσαι πράγμα που δεν είναι ότι καλύτερο πιστέψτε με. Έτσι, 9 η ώρα το πρωί ήμουν ξύπνια στην βεράντα και χάζευα... Η Χαλκιδική, την οποία δεν είχα επισκεφτεί ποτέ ξανά δεν με εντυπωσίασε προς το παρόν. Στην διαδρομή παρατηρούσα άφωνη τα σπίτια. Ο καθένας εδώ προφανώς χτίζει ότι έχει φανταστεί με αποτέλεσμα να βλέπεις στην σειρά συγκροτήματα που θυμίζουν Πήλιο με πέτρα και ξύλο, σούπερ μοντέρνες κατασκευές με διαστημικές γραμμές, αυτά τα σιχαμένα με τα κολονάκια στις βεράντες και αιγαιοπελαγίτικα γαλάζια και λευκά, όλα μαζί, το ένα δίπλα στο άλλο σε μια σεανς απολύτως παράλογη αισθητικά. Βέβαια το πράσινο είναι απίστευτο και το Σάνι ως συγκρότημα σούπερ. Χτες βολτάραμε στην μαρίνα, χαζέψαμε τα σκάφη και φάγαμε γιαπωνέζικο στο See you up και περάσαμε μια χαρά. Και σήμερα, αργότερα θα πάω για μπάνιο σε μια παραλία εδώ δίπλα που την λένε Μπούσουλα. Όπου τα νερά λέει είναι πολύ ρηχά, όπως άλλωστε και σε όλη την περιοχή... Άλλο μειονέκτημα αυτό γιατί άμα είναι να περπατάς δυο ώρες για να πιάσεις λίγο βάθος πλατσουράς στα ρηχά σαν πάπια, ή σαν φάλαινα ανάλογα με το μέγεθος και ξεμπερδεύεις...<br />Τουλάχιστον είναι εδώ η φίλη μου η Στέλλα που την είχα επιθυμίσει πολύ και θα περάσουμε σούπερ με άφθονο κουτσομπολιό και sun bathing, έστω και χωρίς μακροβούτια.<br />Αυτά τα ολίγα προς το παρόν και σας αφήνω με δυο φωτογραφίες από - που αλλού- την βεράντα μας, εχτές το βράδυ και σήμερα το πρωί... Υπόσχομαι να προσπαθήσω να θυμηθώ να πάρω την μηχανή μαζί μου σήμερα και να τρραβήξω και άλλα μέρη... Φιλιά σε όλους!!!!!!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-1178539725213508676?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-59629255493040212952008-09-05T19:56:00.002+03:002008-09-06T09:13:54.225+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SMFo3YxGPgI/AAAAAAAAA2M/xTbrORiDVCI/s1600-h/drseuss2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SMFo3YxGPgI/AAAAAAAAA2M/xTbrORiDVCI/s400/drseuss2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5242586741986442754" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Να σας ευχαριστήσω από εδώ για την συμμετοχή στο χτεσινό ποστ, οι απόψεις σας με βοήθησαν πολύ και κυρίως, μου άνοιξαν και άλλους δρόμους. Και να προσθέσω, όχι σαν δικαιολογία αλλά σαν πραγματικότητα μια που αρκετοί το σχολιάσατε, πως δεν σκοπεύω να επηρεάσω τον Άρι κατά κανέναν τρόπο. Δικοί μου είναι οι προβληματισμοί μια που, κακά τα ψέματα, όσο και αν μεγαλώνουμε τα παιδιά μας ξέροντας πως το κυριότερο εφόδιο που μπορούμε να τους δώσουμε πέρα από την απέραντη αγάπη μας είναι το να μάθουν από νωρίς να στηρίζονται στα δικά τους πόδια και να υποστηρίζουν με πάθος τις δικές τους απόψεις, πάντα στο βάθος της ψυχής μας έχουμε την αγωνία για το μέλλον τους. Αν υπήρχε ένα λυχνάρι με ένα τζίνι, και αν έπεφτε στα χέρια μου, αντίθετα από τον φίλο μου τον Άλκη που θα ζητούσε τρεις ευχές παραπάνω, εγώ θα ευχόμουν να είναι το παιδί μου πάντα καλά. Γερό, τυχερό και ευτυχισμένο. Να βρει τον δρόμο του, να τον περπατήσει με φόρα και να τον απολαύσει μέχρι το τελευταίο χιλιόμετρο.. Αυτό είναι άλλωστε και το mantra των προσευχών μου από την πρώτη εκείνη στιγμή που τον πήρα στην αγκαλιά μου... Γλιστερό και μουλιασμένο, τυλιγμένο με μια πετσέτα, έξαλλο από την απότομη αλλαγή και... το ωραιότερο πλάσμα που είχα αντικρίσει ποτέ στην ζωή μου....<br />Anyway, ας αφήσω τις μελούρες που μου βγαίνουν τόσο φυσικά όταν πρόκειται για το masterpiece μου και ας επιστρέψω στα δικά μου.. Αύριο πρωί φεύγουμε για Χαλκιδική, η φωτογραφική μου μηχανή βρίσκεται ήδη στην τσάντα μου και το Vaio στην θήκη του οπότε το επόμενο ποστ θα είναι από το Sani... Μέχρι τότε φιλιά σε όλους και να περνάτε υπέροχα...<br /><br />Υ.Γ. Μαζί μου θα ταξιδέψει επίσης και ένα κουτί μπισκότα τσαντούλες για να συνοδεψουμε τον καφέ που θα πάρουμε από τα Starbucks, αγαπημένη συνήθεια όταν ταξιδεύουμε πρωί με το αυτοκίνητο, και για να έχουμε και μια λιχουδιά καβάτζα για τις δύσκολες ώρες της υπογλυκαιμίας που χτυπάνε τις πιο απίθανες στιγμές... Doris ευχαριστώ πολύ!!!!!!!!<br />Υ.Γ.2 Άσχετο με τα προηγούμενα αλλά ενδιαφέρον παρόλα αυτά. Ανακάλυψα ένα απίστευτο site με τις ωραιότερες τούρτες που έχω δει ποτέ στην ζωή μου. Η κυρία που τις φτιάχνει, στην Νέα Υόρκη, λέγεται Colette και μιλάμε δεν παίζεται... Μάλιστα έχει βγάλει και διάφορα βιβλία με συνταγές και οδηγίες, παράγγειλα ήδη ένα και νομίζω πως το χειμωνιάτικο χόμπι μου θα είναι οι τούρτες... Κάντε μια βόλτα στο site της και σας υπόσχομαι πως θα χαζέψετε.... :-) <a href="http://www.colettescakes.com/">http://www.colettescakes.com/</a> Η φωτογραφία δεν είναι ψεύτικη... Είναι μια από τις τούρτες που λέγαμε...<br />Υ.Γ.3 Περιμένω και άλλες απόψεις επί του θέματος των σπουδών του Άρι.. Μην κοιτάτε που αλλάζουν τα ποστ... Ο προβληματισμός παραμένει....<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-5962925549304021295?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-51238638871323787862008-09-04T12:45:00.001+03:002008-09-08T15:31:04.398+03:00<div style="text-align: justify;">Σήμερα κανονικά ήταν μέρα για beaute αλλά όλα πήγαν στραβά. Η μανικιουρίστ μου είχε πρόβλημα και το ραντεβού ακυρώθηκε οπότε το ρεκτιφιέ αναβλήθηκε για αύριο. Αντ' αυτού πήγα τον γιο μου για καφέ και συζητήσαμε σοβαρά τα του επαγγελματικού προσανατολισμού του, όσο σοβαρά τέλος πάντων μπορεί να συζητήσει ένα έφηβος με την μαμά του, τέτοιες ώρες τέτοια λόγια. Σε συμπέρασμα δεν καταλήξαμε γιατί εμένα τουλάχιστον - παρόλο που δεν του το είπα και δεν θα του πω κιόλας- η όλη κατάσταση μου φαίνεται μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Και εξηγώ. Βάζοντας στην άκρη το γεγονός πως το σύστημα θέλει τα παιδιά να αποφασίζουν στα 17 τους τι θα κάνουν στην ζωή τους, μια που αυτό ίσχυσε για όλους μας σε κάποια φάση και μια χαρά επιβιώσαμε της καταστροφής, ο Άρις θέλει να ασχοληθεί με την δημοσιογραφία. Άρα οι προοπτικές είναι ή να μπει σε κάποιο ελληνικό πανεπιστήμιο Αθήνα, Θεσσαλονίκη ή Πάντειο ή να πάει στο Deree. Για εξωτερικό σε αυτή την φάση δεν το συζητάμε για διάφορους λόγους που δεν είναι της παρούσης.<br />Πάμε πίσω λοιπόν στις υπάρχουσες προοπτικές. Το Πανεπιστήμιο αν και εφόσον περάσει έχει τα γνωστά μειονεκτήματα. Μαθήματα στα οποία δεν είναι υποχρεωτική η παρουσία, καταλήψεις, εξεταστικές που χάνονται και γενικά αυτό το κλίμα το ρέμπελο που το κάνει να χάνει την αξιοπιστία του κάθε μέρα που περνά. Όμως δεν παύει να είναι το ελληνικό πανεπιστήμιο και ο σοβαρότερος τίτλος σπουδών που έχουμε σαν κράτος. Το Deree από την άλλη έχει διάβασμα σκληρό, αν δεν παρακολουθείς μένεις από απουσίες, αν δεν διαβάζεις μπαίνεις σε probation, τα μαθήματα πληρώνονται με το κομμάτι και μάλιστα αδρά και τελικά, αν δεν είσαι συνεπής και θα σου κοστίσει πολύ παραπάνω και κινδυνεύεις να πάνε όλα τζάμπα. Επίσης αν τελικά το τελειώσεις πας αν θέλεις για Master Αμερική με συνοπτικές διαδικασίες. Και ως πτυχίο, στην αγορά εργασίας τουλάχιστον, μετράει αρκετά. Φυσικά το περιβάλλον είναι καταπληκτικό, με σούπερ βιβλιοθήκες, υπολογιστές, εστιατόρια και όλα τα σχετικά των αμερικάνικων πανεπιστημίων συν του ότι στο τέλος υπάρχει και το career week που σου δίνει την δυνατότητα αν είσαι τσακάλι να βρεις και δουλειά τελειώνοντας και να ξεκινήσεις την καριέρα σου άμεσα. Εγώ τουλάχιστον έτσι έκανα. Την πρώτη μου δουλειά σε διαφημιστική την βρήκα στο career week. Όμως, πέραν του οικονομικού που δεν είναι καθόλου αμελητέο, το project Deree έχει ένα μεγάλο μειονέκτημα τουλάχιστον σε αυτό που θέλει να κάνει ο Άρις. Τα μαθήματα γίνονται στα αγγλικά και εκείνος τελικά θα δουλέψει σε ελληνικά περιοδικά ή εφημερίδες. Δηλαδή θα μάθει στα αγγλικά κάτι που θα το κάνει τελικά στα ελληνικά. Και έτσι, βρίσκομαι σε τεράστιο δίλημμα η μάνα... Τι να κάνω και τι να τον συμβουλέψω? Μια που δεν είναι κανένας μαθητής αστέρι να κάνει φροντιστήρια και να πέσει με τα μούτρα στην προσπάθεια για ελληνικό πανεπιστήμιο ή να βάλει όλη του την φόρα στα Αγγλικά για να πάει Deree? Περιμένω με αγωνία γνώμες...<br />Φιλιά πολλά σε όλους, αγχωμένα....<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-5123863887132378786?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-29325545129950450152008-09-03T09:47:00.001+03:002008-09-03T10:22:36.248+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SL44yC9AObI/AAAAAAAAA2E/135r_txROAU/s1600-h/DSC00210.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SL44yC9AObI/AAAAAAAAA2E/135r_txROAU/s400/DSC00210.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241689448743188914" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Η ίδια η ζωή μου αποδεικνύει καθημερινά πως είμαι πολύ πεζός και ταπεινός άνθρωπος.. Τρανό παράδειγμα το ταξίδι του Μάνου στο Λονδίνο... Κάποιος άλλος θα άδρατε την ευκαιρία αν όχι να του κατσικωθεί τουλάχιστον να τον φιλοδωρήσει με μια λίστα ικανών διαστάσεων και ακόμα ικανότερου περιεχομένου... Εγώ πάλι, όχι.. Και δεν είναι πως δεν το σκέφτηκα... Δυο μέρες κάθισα μπροστά στον υπολογιστή και έψαξα να βρω τι θα ήθελα να μου φέρει από τας Αγγλίας... Ο πρίγκηπας Γουίλιαμ απερρίφθη για ιδεολογικούς λόγους, στο φινάλε αν θέλουμε κάτι σε πρίγκιπα έχουμε τον Νικόλαο του Κοκού που χορεύει και ζεϊμπέκικο με το πόδι ψηλά και ομιλεί και την ελληνική να μπορούμε να συνενογιόμαστε.... Κάτι πουλοβεράκια κασμιρένια από αυτά που κουβαλάνε με το κιλό όσοι επισκεφθούν την Ιγγλετέρα επίσης τα απέρριψα γιατί μου κάνουν πολύ φολκλόρ, αφήστε που βρίσκω πολύ καλύτερα στην Enny (di Monaco ναι, είπα καλύτερα, δεν είπα φθηνότερα) και τα ψωνίζω και μόνη μου σε ότι λωλό χρώμα μου έρθει εκείνη την ώρα... Τα παλτουδάκια εκείνα με τα πέτσινα κουμπιά, τα Montgomery ναι, είναι εκτός μόδας από τότε που μου τα έφερνε ο μπαμπάς μου από το Harrod's μαζί με ασορτί μποτάκια, τσάι δεν πίνω παρά μόνο όταν είμαι άρρωστη, promising Άγγλους σχεδιαστές έχει η φίλη μου η Μαρία στο Soho Soho ένα σωρό και με το σωστό discount να μην μας πιάνουν και τον ποπό... Τζίφος η λίστα... Με κοίταζε, την κοίταζα και το κενό παρέμενε τεράστιο ανάμεσα μας... Να μην σας κουράζω, τελικά το μόνο που σκέφτηκα να παραγγείλω ο άνθρωπος ο ταπεινός, ο λαίμαργος και ο φιν φον (που λέει και το Δεσποινάριο) ήταν δυο κουτιά μπισκότα τσαντούλες (τα θυμάστε τα σούπερ μπισκότα που τα παραγγέλνεις στο Internet και τα παραδίδουν μόνο στην Αγγλία?) τα οποία ανέλαβε να παραγγείλει και να παραδώσει στον καλό μου η φίλη μου η Doris, να είναι καλά η κοπέλα, και .... ακούστε τώρα να σας κουφάνω τελείως, ένα lacquer για τα νύχια... Αλλά όχι όποιο κι όποιο... Το Healthy Hoof Nail Lacquer που το αγόραζα παλιά από ένα site με καλλυντικά φοβερό και μετά εξαφανίστηκε ως δια μαγείας και το ξαναβρήκα πάλι σε sites που παραδίδουν πράγματα μέσα στην Αγγλία μόνο.. Μιλάμε πολύ γαϊδούρια αυτοί οι Άγγλοι... Μοναχοφαγάδες... Βέβαια αυτό βρήκα ένα κομμωτήριο που το πουλάει κάπου στην Governor street μην την πρήξω τελείως την Doris πια, αλλά του σημείωσα διεύθυνση και τηλέφωνο και μια χαρά θα καταφέρει να το βρει... Και έτσι, με μπισκοτάκια τσάντες και άψογο μανικιούρ νομίζω πως θα είμαι έτοιμη να υποδεχτώ το φθινόπωρο που- για μένα τουλάχιστον- θα μπει μετά τα τελευταία μπάνια που θα κάνω στη Χαλκιδική. Και στο επόμενο ταξίδι του καλού μου θα προσπαθήσω να φανώ πιο εφευρετική. Ή τουλάχιστον να απαιτήσω να πάω μαζί... Γιατί η αλήθεια να λέγεται, είμαι πιο οπτικός τύπος.. Άμα είμαι εκεί και χαζεύω τις βιτρίνες, όλο και κάτι θα βρω να φέρω back home.... Ενώ τώρα.... Έμεινα με την προσπάθεια και την όρεξη....<br />Καλημέρα σε όλους και πολλά, πολλά φιλιά... Πάω για καφέ με την Μίνα....:-)<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-2932554512995045015?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-12635017385075096812008-09-02T09:03:00.000+03:002008-09-02T09:15:20.448+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SLzZ3X-BNBI/AAAAAAAAA18/ZydbcvndTMs/s1600-h/three_wishes.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SLzZ3X-BNBI/AAAAAAAAA18/ZydbcvndTMs/s400/three_wishes.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241303611702588434" border="0" /></a><br /><br /><div style="text-align: justify;">Μου ζήτησαν τα πολυαγαπημένα <a href="http://7demons.blogspot.com/">7</a> να κάνω τρεις ευχές και δεν μπορώ να τους χαλάσω χατήρι... Οπότε έχουμε και λέμε:<br /></div><br />1. Για μένα: Να πετύχω τους στόχους μου.<br /><br />2. Για τους εχθρούς μου: Να είναι καλά για να μπορούμε να διασταυρώνουμε τα ξίφη μας.<br /><br />3. Για τον Άρη: (Σιγά μην διάλεγα άλλον "άλλον") Να βάλει τα δυνατά του και να σκίσει!!!!<br /><br /><div style="text-align: justify;">Πετάω το μπαλάκι που είναι άλλωστε μικρό και εύχρηστο στη <a href="http://georgias11.blogspot.com/">melissoula</a>, στην <a href="http://justar-lawblog.blogspot.com/">συμμαθήτρια</a> μου, στον <a href="http://nanakos.blogspot.com/">Νανάκο</a>, στην <a href="http://kanataki.blogspot.com/">Κανατάκη</a> και στην διάσημη πια <a href="http://redtalisker.blogspot.com/">Talisker</a>....<br /><br />Καλημέρα και φιλιά... Πάω να "μιλήσω" με τον κύριο Διευθυντή... Για να δούμε τι θα δούμε.....<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-1263501738507509681?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-27161559105406155042008-09-01T10:11:00.000+03:002008-09-01T10:41:38.205+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SLucbHF_kkI/AAAAAAAAA1s/02LHoV1EtFI/s1600-h/Smiling_Sunshine.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SLucbHF_kkI/AAAAAAAAA1s/02LHoV1EtFI/s400/Smiling_Sunshine.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5240954580950291010" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Ο μήνας μου ξεκίνησε με μια όχι και τόσο ευχάριστη τηλεφωνική συνομιλία με τον όχι και τόσο ευγενικό διευθυντή του σχολείου στο οποίο θέλει να πάει φέτος ο Άρις. Συγκράτησα διάθεση που μου ήρθε να τον διαολοστείλω- να μην τσκωθούμε πριν γνωριστούμε σκέφτηκα, και είναι και πρώτη του μήνα- και δώσαμε ραντεβού αύριο το πρωί να τα πούμε από κοντά.... Ευτυχώς που εχτές το απόγευμα ήπια καφέ με την <a href="http://georgias11.blogspot.com/">melissoula</a> και το <a href="http://despinarion.wordpress.com/">δεσποινάριον</a> και το κέφι μου είχε διατηρηθεί σε υψηλά για τις περιστάσεις επίπεδα... Αλλιώς...<br />Πίσω στο χτεσινό απόγευμα, αποφάσισα για μια ακόμα φορά πως το blogging μου έχει δώσει την ευκαιρία να γνωρίσω πολύ ενδιαφέροντες και αξιόλογους ανθρώπους... Και το δεσποινάριον - γιατί την Γεωργία την έχω γνωρίσει καιρό τώρα και έχουμε διακοπιστεί και μαζί στο νησάκι- είναι και ενδιαφέρουσα, και αξιολογη, και έξυπνη και κούκλα... Έτσι για να σκάσουν οι ανώνυμοι που λυσσάνε επειδή περνάμε καλά....<br />Και επειδή η καλή ενέργεια που όχι μόνο μας φτάνει αλλά μας περισσεύει κιόλας λειτουργεί σαν mandra ενάντια σε κάθε είδους κουλοσύνη και δυσοιωνιά, σήμερα ο μήνας μπήκε μια χαρά παρά το κακό mood του κύριου Διευθυντή που έτσι που τον έκοψα, θα του κρατήσει τουλάχιστον όλη την σχολική χρονιά για να μην σας πω και την επόμενη... Εγώ θα προειδοποιήσω το παιδί μου, θα το πάρω μάλιστα μαζί μου αύριο για να δει τα γεγονότα live και αν συνεχίσει να θέλει να αλλάξει σχολείο θα αναρτήσω στο χωλ μια πινακίδα που θα λέει "ουδέν λάθος αναγνωρίζεται μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου" και θα τον αφήσω να βρει μόνος του την άκρη....<br />Και τώρα που μπήκε το φθινώπορο, τουλάχιστον ημερολογιακά, θα βάλω και εγώ μπρος τα προγράμματα μου για φέτος... Όχι ακόμα βέβαια, μια που μας μένουν ακομα λίγες διακοπές (στο τελος της εβδομάδας ανεβαίνουμε Χαλκιδική για μερικές μέρες) αλλά σύντομα... Θα ακολουθήσω το παράδειγμα της φίλης μου της Ντέλας που βάζει πρόγραμμα αυστηρό για τα πάντα και το τηρεί και μια χαρά τα έχει καταφέρει μέχρι σήμερα στην ζωή της... Τι μια χαρά δηλαδή, τέλεια, σούπερ και φανταστικά... Θέλω και εγώ ένα τέτοιο boost προγραμματισμού και στόχων... Γιατί καφές εδώ, καφές εκεί, που να βρω καιρό να βάλω τον πωπό μου κάτω και να τελειώσω τα projects που που παραμένουν στα συρτάρια και περιμένουν υπομονετικά... (Βλέπετε ότι αποφεύγω συσηματικά να αναφέρω την λέξη "βιβλίο" για να μην γίνω πάλι γραφική. Ελπίζω να εκτιμάτε την προσπάθεια και την αυτογνωσία μου).<br />Προς το παρόν όμως, και σε αναμονή του σωστού timing, σας φιλώ γλυκά και πάω να πιω έναν καφέ με τις φίλες μου να μπει η βδομάδα σωστά.. Καλό μήνα να έχουμε, χαμογελαστό και γεμάτο και η καινούρια σαιζόν να είναι ενδιαφέρουσα και εποικοδομητική.... Καλημέρα!!!!!!<br /><br />Υ.Γ. Προς radio marconi.. Ξεχνιέσαι εσύ βρε? Με τέτοιον κούκλο γιο.....:-)<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2273763597465354502-2716155910540615504?l=fevis-mydays.blogspot.com' alt='' /></div>fevisnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2273763597465354502.post-12123408217700074392008-08-29T13:57:00.001+03:002008-08-29T14:37:59.223+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SLfdE5h4IDI/AAAAAAAAA0c/YxTyN-LbhMY/s1600-h/alc0002.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_1UeeA__-_6E/SLfdE5h4IDI/AAAAAAAAA0c/YxTyN-LbhMY/s400/alc0002.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5239899767700987954" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Το τηλέφωνο επανασυνδέθηκε επιτέλους. Πριν από δέκα λεπτά... Και αν δεν πατούσα ένα ακόμα τηλεφωνικό χέσιμο στην αρμόδια υπηρεσία θα μας έπιανε εύκολα η νύχτα....<br /></div><div style="text-align: justify;">Μπήκε και το air condition. Μόνο που το σπίτι θύμιζε μέχρι προ ολίγου γιαπί και η κυρία Κωνσταντίνα που ευτυχώς επέστρεψε εγκαίρως για να μας ξεβρομίσει προβλέπω να φεύγει από εδώ γύρω στα (μαύρα) μεσάνυχτα.<br />Η Nova για να σου κάνει επανασύνδεση θέλει να της πληρώσεις προκαταβολικά και τον επόμενο λογαριασμό.Όλο νέα ήθη και νέα έθιμα αντιμετωπίζω τελευταία και το καημένο μου το πορτοφόλι μάλλον θα σπάσει οσονούπω το ρεκόρ του πιο άδειου Hermes διεθνώς....<br />O Droopy παραμένει απελπιστικά άπλυτος... Δεν θα μου κάνει καθόλου εντύπωση αν κάποια στιγμή αποφασίσει να μπει μόνος του στο πλυντήριο να τελειώνει.. Ελπίζω μόνο να του κόψει να πατήσει το πρόγραμμα για τα ευαίσθητα... Χωρίς στύψιμο...<br />Αύριο είμαστε καλεσμένοι σε ένα γάμο.. Να ζήσουν τα παιδιά και να είναι πάντα ευτυχισμένα - είναι και σόι του αγαπημένου μου- αλλά το πόσο σιχαινόμαστε και οι δύο τους γάμους δεν λέγεται... Εδώ με το ζόρι πήγαμε στον δικό μας.... Για βαφτίσια, δεν το συζητάω καν... Πολλά παιδάκια που τρέχουν γύρω γύρω και έν�